Chapter Title : എന്റെ കഴപ്പി വല്യമ്മച്ചി പാർട്ട്‌ 04 [Mr360°]

അഹ്... ടോണികുട്ടന്റ കൂട്ടുകാരൻ കിച്ചുവിന്റെ വീട്ടിലെ വണ്ടി ചോദിച്ചു നോക്കാം ഇവൻ പറഞ്ഞതേയുള്ളൂ.

അമ്മച്ചി: ഓ..... എന്റെ പൊന്ന് ഇത്ത അതൊക്കെ വലിയ കൊമ്പത്ത് ടീമുകളാണ് ഇവനുമായിട്ട് ആ ചെറുക്കൻ കൂട്ടാണെങ്കിലും. അവന്റെ വീട്ടുകാരൊക്കെ ഒരു മനുഷ്യനെ പറ്റില്ലാത്ത മനുഷ്യന്മാര്. ആർക്കും ഒരു പത്ത് പൈസയുടെ ഉപകാരം ചെയ്യില്ല. അവളുടെ വിചാരം അവൾക്ക് അരക്ക് ചുറ്റും പൂ....... ( തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിട്ട് മുഴുവൻ പറയാതെ അമ്മച്ചി അത് വിഴുങ്ങി) ആണെന്നാണ്. അവൾക്ക് പലപല ഇടപാടുണ്ടെന്ന് നാട്ടുകാരെ പറയുന്ന. ഇത് ഉള്ളതാണോ ഇല്ലാത്തതാണോന്നും എനിക്കറിയാൻ പാടില്ല.

ഞാൻ: എന്റെ പൊന്നമ്മച്ചി അത് നാട്ടുകാരെ ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാ ആ വീട്ടുകാരെ പാവങ്ങളാണ്. എന്തൊരു സ്നേഹമാണ് എന്നറിയാൻ അമ്മയ്ക്കും വല്യമ്മക്കും ഒക്കെ. എന്നോട് ഇതുവരെ മോശമായിട്ടോ ദേഷ്യം പിടിച്ചോ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഇതും പറഞ്ഞ് ഞാൻ ഫോണെടുത്ത് കിച്ചുവിനെ വിളിച്ചു.

ഞാൻ: ഹലോ ഡാ നീ എവിടെയാ വീട്ടിലുണ്ടോ?

കിച്ചു: പറയളിയാ...ഞാൻ വീട്ടിൽ ഉണ്ട് എന്താ കാര്യം?

ഞാൻ: ഡാ... അത് പിന്നെ നിന്റെ വീടിന്റെ താമസിക്കുന്ന ബഷീർക്ക ഇല്ലേ.....
( അവനോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ നൂറുത്ത എന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ഫോൺ തട്ടിപറിച്ചു കട്ട് ചെയ്തു.

ഞാനും അമ്മച്ചിയും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി എന്താ എന്ന ഭാവത്തിൽ.

നൂറുതാത്ത: വേണ്ട മോനെ. ഇവള് പറഞ്ഞതുപോലെ ഇനി അവർക്ക് അതൊരു ബുദ്ധിമുട്ട് ആവുകയോ അവര് വരില്ലെന്ന് പറയുകയൊക്കെ ചെയിത പിന്നെ മോനൊരു കാര്യം ചോദിച്ചിട്ട് അവൻ അത് ചെയ്യില്ലെന്ന് പറഞ്ഞതിന്റെ പേരിൽ നിങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരു വിഷമം ഉണ്ടാവും. തൽക്കാലം അതൊന്നും