Chapter Title : എന്റെ കഴപ്പി വല്യമ്മച്ചി പാർട്ട്‌ 04 [Mr360°]

എന്ന് പറയുന്നത്.

അമ്മച്ചി: എന്ന് പറഞ്ഞാലും നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകണ്ട ഇവൻ കൊണ്ട് വിടും പോടാ കൂടെ അവിടം വരെ ഉണ്ട് വിട്ടിട്ട് വേഗം വാ.
( ഇത് പറഞ്ഞിട്ട് അമ്മച്ചി താത്ത കാണാതെ എന്നെ കണ്ണടച്ചു കാണിച്ചു എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും ഞാനും ചിരിച്ചു

ഞാൻ: ആ ഒരു മിനിറ്റ് ഞാൻ ഒരു ഷർട്ട് എടുത്തിടട്ടെ ഇപ്പൊ വരാം.

അമ്മച്ചി: വേഗം.

ഞാൻ: ദേ വരുന്നു ഒരു മീറ്റ് ഒരു മിനിറ്റ്.

( നേരെ റൂമിൽ പോയി ഒരു ടീഷർട്ടും കയറ്റിയിട്ട് പുറത്തേക്ക് വന്നു താത്തയെയും കുട്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങി). നേരെ മുമ്പിലുള്ള റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ താത്ത എന്നോട്
നൂറുതാത്ത: ടോണികുട്ടാ, ഈ സമയത്ത് മെയിൻ റോഡിലൂടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകണ്ട. നമ്മക്ക് നിങ്ങളുടെ പറമ്പിലൂടെയുള്ള നടപടി പോയി പറമ്പിൽ കൂടെ തന്നെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം. ഈ സമയത്ത് നമ്മളെ വല്ലവരും കണ്ടാൽ പിന്നെ അത് മതി.

ഞാൻ: കണ്ടാലും എന്താ കുഴപ്പം.താത്ത ഒരു അത്യാവശ്യത്തിന് വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. തിരിച്ചു ഇരുട്ടായതുകൊണ്ട് കൊണ്ടുവിടുന്നു ഞാൻ അത്രേ അല്ലേ ഉള്ളു.

നൂറുതാത്ത: അതൊക്കെ നമുക്കല്ലേ അറിയൂ നാട്ടുകാർക്ക് പറയാൻ വല്ലതും കിട്ടിയാൽ പോരെ. നീ പറയുന്നത് കേക്ക് നമുക്ക് ഇതിലെ പോകാം. ( ഇതും പറഞ്ഞ് താത്ത എന്റെ കൈയും പിടിച്ച് വലിച്ച് പറമ്പിലെ നടവഴിയിലേക്ക് കയറി. )

ഞാൻ: ഞാൻ മുൻപിൽ നടക്കാം ലൈറ്റ് അടിക്കാം ഇരുട്ട വല്ലതും കുത്തിയാൽ പോലും അറിയില്ല.

( ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെനിന്ന് ഞാൻ താത്തിയുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു കയറി അപ്പോഴും താത്തയുടെ മുഖത്ത് പരിഭ്രമവും ഭയവുമാണ്. )

പെട്ടെന്ന് പുറകിൽ നിന്ന് ആഹ്ഹ്ഹ് എന്റെ കാല്.... മോനെ.....? എന്നൊരു വിളി... ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ താത്തയുടെ കാലിൽ എന്തോ കുത്തിയതാണ്. പറമ്പിലൂടെ നടക്കുന്ന നടപടിയുടെ സൈഡിലുള്ള ഒരു കാല് കയറ്റിവെച്ച് താത്ത തന്റെ കാലിൽ എന്താണ് കുത്തിയതെന്ന് എന്ന് നോക്കുന്ന താത്ത. ഞാൻ മൊബൈലിൽ വെട്ടം താത്തയുടെ കാലിലേക്ക് അടിച്ചു നോക്കി. ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് കാലിൽ എന്തോ കുത്തിയതിന്റെ വെപ്രാളത്തിൽ