Chapter Title : എൻ്റെ മൺവീണയിൽ 24 [Dasan]

കയറി പിടിച്ചു. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ സീത ബാഗും തൂക്കി നിൽക്കുന്നു.
സീത: എന്നെ ആരെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ട് ആണ് പോകാൻ പോകുന്നത്. ഇത്രയും നേരം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ടെന്ന് ഉള്ള കാര്യം പോലും മറന്നു കൊണ്ടാണ് പോയത്. എവിടെപ്പോകുന്നു എന്ന് പോലും എന്നോട് പറഞ്ഞില്ല.
ഞാൻ: ഞാൻ രണ്ടു ദിവസം അന്വേഷിച്ചു നടന്നു. എവിടെയും കണ്ടില്ല.
സീത: കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നും പോയെന്ന് കരുതിയോ? ഞാൻ എല്ലാ ദിവസവും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കാണാൻ സാധിക്കാഞ്ഞത് ഞാൻ മനസ്സിൽ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്. എന്നെ കണ്ടില്ലെന്നു പറഞ്ഞു ഓടേണ്ട കാര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എൻറെ ഈ വിരലിൽ ചേട്ടൻ ചാർത്തിയ അംഗുലീയം ഇല്ലേ, അത് ചേട്ടൻ്റെ ഹൃദയമാണ്. ഞാൻ ഇട്ടു തന്നത് എൻറെ ഹൃദയവും. എന്നിട്ടും എന്നെ കാണാനില്ല എന്നു പറഞ്ഞു പോയത്, വളരെ ബാലിശമായി പോയി. പിന്നെ അവര്, അവർ നമ്മുടെ ഗസ്റ്റ് അല്ലേ, നമ്മൾ കുടുംബാംഗങ്ങളല്ലെ? ചേട്ടനെ ഇവിടുത്തെ ഒരംഗമായി മാത്രമേ ഞങ്ങൾ കണ്ടിട്ടുള്ളൂ. ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു എന്ന് കരുതി, ഞങ്ങൾക്കറിയില്ലേ എൻറെ ചേട്ടനെ. എന്നിട്ട് വീടുമാറാൻ പോകുന്നു, വാ നമുക്ക് പോകാം. ചേട്ടൻ എവിടെയാണൊ അവിടെയാണ് ഞാൻ.
എൻറെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് വലിച്ചു. ഇതൊക്കെ കണ്ടു അച്ഛനും അമ്മയും ഇരിപ്പുണ്ട്.
അച്ഛൻ: മോൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാകും എന്നോട് അത്രയും പറഞ്ഞിട്ടും, എന്തുകൊണ്ട് പ്രതികരിച്ചില്ല എന്ന്. ഇത് ഇങ്ങനെ തീരു എന്ന് എനിക്കറിയാം. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു തീർത്താലും, നിങ്ങൾ തമ്മിൽ തീരില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നത്. എപ്പോൾ എല്ലാം ok ആയില്ലേ. ഇനി വാ ഭക്ഷണം കഴിക്കാം.
സീത: ഞാൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല, ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ബാക്കി കിടക്കുന്നതിനു മുമ്പ്.
എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിച്ചു, പാത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകിവെച്ച തിരിച്ചുവന്നപ്പോൾ
സീത: അമ്മയും അച്ഛനും പോയി കിടന്നോ, എനിക്ക് കുറച്ചു പണിയുണ്ട് ഇവിടെ. ഒരാളെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുണ്ട്.
അച്ഛൻ: എൻറെ മോനെ കൊല്ലരുതേ.
സീത: ചിലപ്പോൾ വല്ല പപ്പും പൂടയും കിട്ടിയെന്നിരിക്കും. ശരി നിന്ന് പൊയ്ക്കോ.
അവർ കിടക്കാൻ പോയി വാതിലടച്ചു. എൻറെ കൈക്ക്