Chapter Title : എൻറെ പ്രണയമേ 10 [ചുരുൾ]

ഓടി പിടഞ്ഞ് എത്തിയ മനുവിനെയും വൈശാഖിനെയും ഒന്ന് നോക്കി ഞാൻ അവരെ ഒന്നുകൂടി കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
കാര്യം അച്ഛൻ ഒരു വാണം ആയിരുന്നെങ്കിലും ഇവന്മാർക്ക് അത് അറിയില്ലല്ലോ.. വളരെ നാടകീയമായി എൻറെ തോളിൽ തട്ടി ഇടയ്ക്കിടെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ദുഃഖത്തോടെ എന്നെ നോക്കുന്ന രണ്ടുപേരെയും കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ചിരിയാണ് വന്നതെങ്കിലും അവന്മാർക്ക് കുരു പൊട്ടാതിരിക്കാൻ ഞാൻ വെറുതെ സങ്കടം അഭിനയിച്ചു കൊടുക്കുകയായിരുന്നു.

എടാ കാശി.. ഞാനൊരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ..... അല്പം മടിച്ച് മനു ഒരു പരുങ്ങലോടെ എന്നെയും ചോദിച്ചപ്പോൾ വൈശാഖിനെയും ഒന്ന് ഇടംകണ്ണിട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാനൊന്നു മൂളികൊണ്ട് തലയാട്ടി.. എന്താണ് ചോദിക്കാൻ പോകുന്നത് എന്നൊരു ഏകദേശ രൂപം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു.

നിൻറെ അച്ഛൻ മരിച്ചതിൽ നിനക്കോ നിൻറെ വീട്ടുകാർക്കോ ഒരു വിഷമവുമില്ലേടാ....... അവൻ എന്നെ നോക്കി ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ ചോദിച്ചു.. ഇതെങ്ങാനും ചോദിക്കാതെ തിരികെ പോയാൽ തല പൊട്ടിത്തെറിക്കും എന്നപോലെ ആയിരുന്നു അവൻറെ മുഖം.. വൈശാഖ് എന്നെ ഉറ്റു നോക്കുന്നുണ്ട്.. എൻറെ തൊട്ടടുത്ത് നിൽക്കുന്ന അപ്പു ഞാൻ എന്തു പറയും എന്നറിയാനായി നോക്കുന്നുണ്ട്.

ഞാൻ മനുവിനെയും വൈശാഖിനെയും ഒന്ന് നോക്കി.. ഒന്നു ശ്വാസം ആഞ്ഞ് എടുത്തു.

സ്നേഹിക്കുന്നവർ മരിക്കുമ്പോൾ അല്ലേടാ നമുക്ക് വിഷമം ഉണ്ടാകൂ.. അല്ലാതെ വെറുക്കുന്നവർ മരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ എന്തിനാ വിഷമിക്കണേ....... ഇതല്ലാതെ എൻറെ കയ്യിൽ വേറെ മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

രണ്ടും എന്നെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു.

എന്നിട്ടാണോടാ മൈരേ പൊട്ടന്മാരെ പോലെ ഞങ്ങൾ വന്നു നിന്ന് നിന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചപ്പോൾ നീ പൂറ്റിലെ വിഷമം കാണിച്ചത്....... എന്നെ ചിറഞ്ഞു നോക്കിക്കൊണ്ട് മനു മുരണ്ടും.

നിങ്ങൾ പൊട്ടന്മാരായ ഉണ്ടല്ലേടാ...... അവൻറെ വാക്കുകൾ കടമെടുത്ത് ഞാൻ ഒന്ന് പതുങ്ങി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്മാരെ നോക്കി.

വെറുതെയല്ലടാ കുണ്ണേ നിൻറെ തന്ത തട്ടി പോയത്...... ഒരു ദാക്ഷണ്യവും ഇല്ലാതെ എന്റെ ആത്മാർത്ഥ കൂട്ടുകാരനായ വൈശാഖ് എന്നെ നോക്കി ഞൊടിച്ചു.

നിനക്കും ഉണ്ടല്ലോടാ മൈരുകളെ തന്ത.. നിൻറെ തന്തയും ചാവും.. അന്ന് ഞാൻ വരും എടാ നിന്നെ ഒന്നും ആശ്വസിപ്പിക്കാത്തുമില്ല സമാധാനിപ്പിക്കത്തൂമി ഇല്ല വെറുതെ കളിയാക്കി ചിരിക്കും നോക്കിക്കോ....... ഒരു ദാക്ഷിണ്യവും ഇല്ലാതെ എന്റെ ആത്മാർത്ഥ കൂട്ടുകാരുടെ മുഖത്തുനോക്കി