Chapter Title : എൻറെ പ്രണയമേ 9 [ചുരുൾ]

ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.. അമ്മ കൂടി അടുത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആശിച്ചുകൊണ്ട്.

🌹🌹🌹

നെഞ്ചിൽ കൈ കെട്ടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ മുന്നോട്ടേയ്ക്ക് നോക്കി.. ആദ്യം നോട്ടം ചെന്നത് ചെറിയമ്മയുടെ മുഖത്താണ്.. സന്തോഷമാണോ.. സങ്കടമാണോ.. മനസ്സിലാവുന്നില്ല.
ചന്ദന മര ചിതയിൽ കണ്ണുകൾ അടച്ച് പഞ്ചവാദത്തെ പോലെ മരിച്ചു കിടക്കുന്ന ചെറിയച്ഛന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഞാൻ നോക്കി.. ഒരു തരി സഹതാപമോ സങ്കടമോ എനിക്ക് തോന്നാത്തത് എന്താണ് എന്ന് ആലോചിച്ചു എനിക്ക് തന്നെ അത്ഭുതമായി.

കുന്നത്താളവും അടിച്ചുകൊണ്ട് സതീഷിന് നേരെ മുണ്ടും മടക്കി കുത്തി തുള്ളിച്ചാടി പോയ ചെറിയച്ഛന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വന്നതും എനിക്ക് സത്യം പറഞ്ഞാൽ ചിരിയാണ് വന്നത്.. പിന്നെ മരണവീട്ടിൽ ചിരിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ പ്രത്യേകിച്ച് സ്വന്തം ചെറിയച്ഛൻ നിര്യാതനായി കിടക്കുമ്പോൾ.. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

ഞാൻ ചുറ്റും ഒന്ന് നോക്കി.. കുറെ മനുഷ്യർ.. ഒറ്റ ആളുടെ മുഖത്തും ഒരു സങ്കടം കാണാഞ്ഞ് ഞാൻ വീണ്ടും എല്ലാവരെയും സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.. പലരുടെയും മുഖത്ത് ഗൗരവം ആണെങ്കിലും സങ്കടം എന്ന വികാരം കണ്ടത് ഒരാളുടെ മാത്രം മുഖത്താണ്.. ചെറിയച്ഛന്റെ ഇളയ മകൻ.. ആ രുദ്രൻ പരമ മൈരൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ വയ്യാതെ ഇരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് പാവം കുട്ടനാണ് കർമ്മങ്ങളെല്ലാം ചെയ്യുന്നത്.. എന്തുപറഞ്ഞാലും അവൻറെ അച്ഛനല്ലേ അവനു വിഷമം കാണും.. എൻറെ പന്ന പുണ്ടച്ചി തന്ത പോലെ ആയിരുന്നില്ലല്ലോ ചെറിയച്ഛൻ മക്കളോടൊക്കെ ഭയങ്കര സ്നേഹം ആയിരുന്നു.

ആ നിമിഷം എനിക്ക് ചെറിയ അച്ഛനോട് ഒരു സഹതാപം തോന്നി.. ജീവിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഞാൻ വലിയ കുണ്ണയാണ് എന്നും പറഞ്ഞ് നടന്ന മനുഷ്യനല്ലേ.. ഈ രംഗം കണ്ടാൽ അയാൾ ഒരു മൈരും