Chapter Title : എന്‍റെ സീലു മോള്‍ 4

വേദനിച്ചെങ്കിലും നല്ല സുഖം തോന്നി. എന്നാലും അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ട ആ നിര്‍വികാരത എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചു. ഞാന്‍ ബര്‍മുഡ എടുത്തു ഇട്ടു. സീലു മോള്‍ കട്ടിലില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി. ഞാന്‍ അവളുടെ ജെട്ടി എടുത്തു നീട്ടി. അവള്‍ കാല്‍ പൊക്കി ജെട്ടിയിലേക്ക് വച്ചു. ഞാന്‍ അത് വലിച്ചു കയറ്റി. മുട്ട് വരെ ആയപ്പോള്‍ അവള്‍ എന്നെ തടഞ്ഞു. ഞാന്‍ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ മുഖം തുടുത്തിരുന്നു. ഞാന്‍ അവളുടെ പൂറിലേക്ക് നോക്കി. അതും തുടുത്തിരുന്നു. ഞാന്‍ വീണ്ടും ആ പൂറില്‍ ഉമ്മ വച്ചു. പിന്നെ ജെട്ടി വലിച്ചു കയറ്റി. അവളുടെ ഉടുപ്പ്  അണിയിച്ചു. അവള്‍ അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ അവള്‍ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. "എന്താ മോളേ, എന്തിനാ കരയുന്നേ? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു?" "ഭയ്യാ ഞാന്‍ പോവാ." അവള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. "അതിനെന്താ, നാളെ വീണ്ടും വരാമല്ലോ." ഞാന്‍ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. "ഇല്ല വരില്ല" അവള്‍ പറഞ്ഞു. "അതെന്താ?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. "ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ, എന്‍റെ ചാച്ചയെ പറ്റി. അവര്‍ക്ക് കുട്ടികള്‍ ഇല്ല. അത് കൊണ്ട് എന്നെയാ അവര്‍ എടുത്തു വളര്‍ത്തുന്നത്. ഞാന്‍ അവിടേക്ക് തിരിച്ചു പോകും." ഞാന്‍ ലതികയെ നോക്കി. "അതേ സാറേ, എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ അനിയനാ. അവര്‍ക്ക് കുട്ടികള്‍ ഇല്ല. അത് കൊണ്ട് ഇവളെ അവര്‍ വളര്‍ത്തുന്നു. ഇവിടെ നോക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ നന്നായി അവര്‍ ഇവളെ നോക്കും. അയാള്‍ കുടിക്കില്ല. ഇവളെ പഠിപ്പിക്കും. അവരുടെ സ്വത്തിനും ഇവളായിരിക്കും അവകാശി." "കുറെ ദൂരെയാണോ സ്ഥലം?" ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. "അതേ, അംബാലയിലാണ്. അവിടെ കുറെ കൃഷി ഒക്കെ ഉണ്ട്." ഒരു വല്ലാത്ത നിരാശ എന്നില്‍ നിറഞ്ഞു. "ഒരു നിമിഷം നില്ക്കൂ." ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ വാങ്ങി വച്ചിരുന്ന ഒരു മൈസൂര്‍ സാന്റല്‍ സോപ്പ് ഞാന്‍ അവള്ക്ക് സമ്മാനിച്ചു. എന്‍റെ കയ്യില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന കുറച്ച് മിട്ടായികളും ഒരു 500 രൂപയും അവള്ക്ക് സമ്മാനിച്ചു. അവള്ക്ക് സന്തോഷമായി. എന്നാലും എന്നെ വിട്ടു പിരിയുന്നതില്‍ ഉള്ള വിഷമം കാരണം അവള്‍ വിങ്ങി പൊട്ടി. "പോട്ടേ ഭയ്യാ"