Chapter Title : എന്റെ സ്വന്തം അമ്മ 1 [Rambo]

നല്ല രസത്തിലല്ലന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നിട്ടുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ 2 വർഷമായി അമ്മ നിലത്തും അച്ഛൻ കട്ടിലിലുംമാണ് കിടപ്പ് എന്ന് അമ്മ പലപ്പോഴും എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അച്ഛൻ കർക്കശകാരനയകൊണ്ട്‌ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ സംസാരം ഉണ്ടാവാറില്ല. ആയിടക്കാണ്
ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞ് ഒരു ഷോർട് കോഴ്സ്‌ ചെയ്യുന്ന സമയത്താനു എല്ലാം സംഭവിക്കുന്നത്. പെട്ടെന്നായിരുന്നു അച്ഛന്റെ മരണം സംഭവിച്ചത്. പെട്ടെന്നുണ്ടായ മരണമയതിനാൽ ഞങ്ങൾ തികച്ചും പതറിപോയിരുന്നു. ഒരാഴ്ചയൊടെ മരണം കൂടാനെത്തിയ ബന്ധുക്കളുടെയും അടുത്തുള്ളവരുടെയും വരവും നിലച്ചു. മരണ ശേഷം അമ്മയെ തനിച്ചാക്കാതിരിക്കാൻ അച്ഛന്റെ മലഞ്ചരക്ക് വ്യാപാരം ഉപേഷിക്കേണ്ടി വന്നു.
ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ പഴയ ജീവിതത്തിലെയ്ക് മടണ്ടിപ്പോയി. അച്ഛന്റെ വേർപാട് മറന്നുടുടങ്ങി.
അങ്ങനെ ഒരു ഞായറാഴ്ച രാവിലെ..
"അമ്മേ... അമ്മേ .".എണീറ്റ ഉടനെ ഞാൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു.
അമ്മ: "എന്താ ആദി"
"അചൻ മരിചിട്ടു കുറെയായില്ലേ നമുക്കു ഇന്ന് ഇത്തിരി ബീഫ് വാങ്ങിക്കാം .."ഞാൻ അമ്മയോടു ചോദിച്ചു..
അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ഇതുവരെ മത്സ്യവും മാംസവും വീട്ടിൽ കയറ്റിയിട്ടില്ല.
അമ്മക്കും സമ്മതം.
ഒന്നു ഫ്രഷ്‌ ആയ ശേഷം ഞാൻ ബൈക്ക് എടുത്ത് ടൗണിലെയ്ക് ഇറങ്ങി. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം അച്ഛനുപയോഗിച്ച ബൈക്ക് ഞാൻ സ്വന്തമാക്കി. അച്ഛന്റെ സ്വന്തമായിരുന്നതെല്ലാം മരണശേഷം മകന് അവകാശപ്പെട്ടതാണല്ലോ..അമ്മയെ ഞാൻ ആ കണക്കിൽ കൂട്ടിയിട്ടില്ലായിരുന്നു.
കോവിഡ് സമയമായകൊണ്ട് ആവശ്യസധനങ്ങളും ഇറച്ചികടയും ഹോടെലും മാത്രമേ തുറന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ചെറിയ ടൌൺ ആയതുകൊണ്ട് മാസ്ക് ഒന്നും ആരും വക്കാറില്ല. ഞാൻ 2 കിലോ ഇറച്ചിയും ഇത്തിരി പച്ചക്കറിയും വാങ്ങി വീട്ടിൽ എത്തി. സാധനങ്ങൾ വരാന്തയിൽ വച്ചു.. സനിറ്റിസെർ ഉപയൊഗിക്കാതെ അമ്മ വിട്ടിൽ കയട്ടില്ല.
അപ്പോഴെയ്ക്കും അമ്മ സാധനങ്ങൾ എടുക്കാനായി പുറത്തേയ്ക്കുവന്നു. കൂട് എടുക്കാൻ കുനിഞ്ഞതും സാരിയുടെ മുന്താണി തോളിൽ നിന്നും താഴെയ്ക്ക് വീണു. വീട്ടിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ അമ്മ സേഫ്റ്റിപിൻ ഉപയോഗിക്കാറില്ല. ഞാൻ അമ്മയെ ഒന്ന് നോക്കി.... "നിന്റെ നോട്ടം ശെരിയല്ലലോ" എന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മ സാരി നേരെ ആക്കി.
എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് എന്തോ പോലെയായി.." ഞാനൊന്നും കണ്ടില്ലല്ലോ" ഞാൻ പിറുപിറുത്തു.
തെറ്റുപറയാൻ പറ്റില്ല ആവശ്യമില്ലാതിടത്ത് നോക്കിയാൽ എത് പെണ്ണും പ്രതികരിക്കും.
കൈകഴുകിട്ട് ഞാൻ അടുക്കളേലെയ്ക് ചെന്നു. അമ്മ