Chapter Title : എന്ത് പറഞ്ഞാലും ജീവിതം മുന്നോട്ട് [ഭരതൻ]

വളരെ ചുരുക്കം കോഴ്സുകൾ മാത്രം ആണ് അവിടെ ഉള്ളത് . എൻ്റെ ക്ലാസ്സിൽ മുഴുവൻ നോക്കുക ആണെങ്കിൽ ഒരു 47 കുട്ടികൾ ഉണ്ട് അതിൽ ഞാൻ ഉൾപടെ വെറും 2 ആൺപില്ലേർ മാത്രം .

എൻ്റെ കൂടെ ഉള്ളവൻ ആണെങ്കിൽ ഒരു അണ്ടിക്ക് ഉറപ്പില്ലത്തവനും. വളരെ വലിയ പഠിപ്പി ആണ് , പ്ലസ്ടു 91ശതമാനം ഒക്കെ ഉണ്ട് പക്ഷെ അദ്ദേഹത്തിന് സാമൂഹിക സേവനം ഊമ്പി ജീവിക്കണം അത്രെ. അങ്ങനെ അവനോട് കോളേജിൽ ഉള്ളപ്പോൾ മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ആൾ ആയി മാറി. Daily പെൺപിള്ളേർ ഒക്കെ അടുത്തവന്ന് സംസാരിക്കാൻ ഒക്കെ തുടങ്ങി പക്ഷെ ഒരു തേപ് കിട്ടിയ ആൾ എന്ന നിലയിൽ ആരോടും സംസാരിക്കാൻ താല്പര്യം ഇല്ലാതെ ആയി daily കോളേജ് പിന്നെ ജിം അത് കഴിഞ്ഞ് അവസാനം ഫ്ലാറ്റിൽ ഉറക്കം. അത് പറയാൻ വിട്ടുപോയി എനിക്ക് എന്റെ പിതാവ് വാണം ഒരു ഫ്ലാറ്റ് തന്നു താമസിക്കാൻ.

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു ദിവസം പ്രിൻസി എന്നെ വിളിച്ചു. പ്രിൻസിയുടെ റൂമിന്റെ പുറത്ത് ചെരുപ്പ് അഴിച് വെക്കണം ഞാൻ ചെരുപ്പ് അഴിച് പ്രിൻസിയുടെ റൂമിൽ കയറി എന്നോട് ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ഞങ്ങളുടെ പ്രിൻസി "സജിനി". ഭരത്, എന്തിനാ വിളിപ്പിച്ചത് എന്ന് അറിയാമോ? മിസ്സ്‌ പറയാതെ എങ്ങനാ. കുറച്ചു കുട്ടികളുടെ കംപ്ലൈറ്സ് കിട്ടിയിട്ട് ഉണ്ട്. എന്തിനു മാം ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തിട്ട് ഇല്ലാലോ.. വെറുതെ കംപ്ലയിന്റ് വരില്ലലോ. പക്ഷെ കാരണം വേണ്ടേ?. ചുമ്മാ പറഞ്ഞതാടോ, കംപ്ലയിന്റ് ഒന്നും ഇല്ല. പിന്നെ എന്തിനാ വിളിച്ചേ. പറയാലോ അതിനു മുന്നേ കോളേജ് എങ്ങനെയുണ്ട് ഇഷ്ടായോ?