Chapter Title : ഏട്ടത്തി 2 [Achillies]

അമർന്നു ഉരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു…

"കിച്ചൂ…..ആരേലും വരും…ഹാ….അമ്മ...ഊ…"

നെഞ്ചിൽ ബ്ലൗസിന് മേലേ ഒഴുകി കിടക്കുന്ന മാംസത്തിലേക്ക് ചുണ്ടും നാവും ഇഴഞ്ഞപ്പോൾ പിടിവിട്ടു തുടങ്ങുന്നതറിഞ്ഞ നീരജ വിറച്ചുകൊണ്ടവനോട് കേണു…

"വന്നാൽ എന്താ...നീ എന്റെ അല്ലെ...ഞാൻ താലി കെട്ടിയ എന്റെ പെണ്ണ്…..എന്റെ അല്ലെ നീ...പറ….പറ…"

അവളുടെ ചെവിയിൽ കടിച്ചു നക്കി, മലർന്ന ചെഞ്ചുണ്ട് ഒന്നു ചപ്പി അവളുടെ മയങ്ങി നിന്ന കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി അവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ, ഉത്തരം ഇല്ലാതെ അവൾ കുഴങ്ങി…

"എന്തിനാ ഇനിയും ഇങ്ങനെ ഒരു ഒളിച്ചു കളി ...എല്ലാരും സമ്മതിച്ചു കൈ പിടിച്ചു തന്നതല്ലേ...പിന്നെന്തിനാ…"

അവളുടെ വീണു കിടന്ന അളകങ്ങൾ ഒന്നു തഴുകി ഒതുക്കി ചുവന്നു കിടന്ന കവിളിൽ ചുണ്ടു ചേർത്തവൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ കണ്ണിൽ നിറഞ്ഞു കൂടിയ കണ്ണീരിന്റെ അർത്ഥം അവൾക്ക് പോലും അന്യമായിരുന്നു…

തന്റെ സാമിപ്യം അവളെ വിഷമിപ്പിച്ചത് കണ്ട കിച്ചു അകന്നു മാറാൻ ഒരുങ്ങിയപ്പോൾ, വാരി പുണർന്നു ചുണ്ടുകൾ വലിച്ചു കുടിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവളിലെ സങ്കടം തീർത്തത്…

"എനിക്കറിയില്ല….എനിക്കറിയില്ല...നീ തരുന്ന സ്നേഹോം പ്രെമോം ഒക്കെ അനുഭവിക്കാൻ ഒത്തിരി കൊതിയുണ്ട് എനിക്ക് പക്ഷെ… എല്ലാരുടേം മുന്നിൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴും നിന്റെ ഏട്ടത്തിയായിട്ട എനിക്ക് തോന്നണെ… നിന്റെ പെണ്ണ് ആയിട്ട് തന്നെ എല്ലാരുടേം മുന്നിലും തല ഉയർത്തി നടക്കണോന്നുണ്ട് പക്ഷെ എല്ലാരും നോക്കുമ്പോ എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ലെടാ കിച്ചു…"

അലച്ചുകൊണ്ടവന്റെ നെഞ്ചിൽ കരിയിളകിയ കണ്ണൊലിപ്പിച്ചു അവൾ തേങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ നെറുകയിൽ മുത്തി അവളെയും ചുറ്റി നിൽക്കാനേ ആഹ് സമയം അവനു കഴിഞ്ഞുള്ളു…

പണ്ട് കാലത് നെല്ല് കെട്ടിവെക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന പഴയ പത്തായ പുരയുടെ മേലേ മഴ പെയ്തിറങ്ങിയത് ഒരേ നേരം ആയിരുന്നു, പറമ്പിലെ പൊളിഞ്ഞു കരിപിടിച്ചു ഉപേക്ഷിച്ച ഇഷ്ടിക തെളിഞ്ഞ പത്തായ പുരയിൽ മഴയിലും വിയർത്തൊഴുകിയ നീരജയും കിച്ചുവും ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളുടെ മഴയെ ഒലിച്ചു കളയുകയായിരുന്നു,...

അവന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നു മുഖം ഉയർത്തിയ നീരജ കണ്ടത് തന്റെ കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ ഉറ്റുനോക്കി നിൽക്കുന്ന കിച്ചുവിനെ ആയിരുന്നു…

"ഉം…"

പുരികം വളച്ചു എന്തേ എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവൾ മൂളി…

"നമ്മുക്ക് ഉച്ചക്ക് തന്നെ അങ്ങോട്ടു പോവാ പെണ്ണേ,... നിന്നെ തോന്നുമ്പോ തോന്നുമ്പോ കെട്ടിപ്പിടിക്കാതെ ഒരുമ്മ തരാൻ