Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 4 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

നീണ്ടു.

പെട്ടെന്ന് കൈ നീട്ടി തടഞ്ഞു കൊണ്ട് അവര്‍ ഉരുണ്ടു മാറി. ചില്ല് വീണുടയുന്ന പോലൊരു ചിരിയോടെ പുതപ്പെടുത്തു ചുറ്റിക്കൊണ്ട് അവര്‍ കിടക്കയില്‍ നിന്നിറങ്ങി മാറി നിന്നു.

"അതേയ്...ഇനിയവിടെ ഒട്ടിക്കിടന്നാ..ന്‍റെ മോന് പലതും തോന്നും..പിന്നെ ഏടത്തിയ്ക്കും കയ്യീന്ന്‍ പോകും..പുലരാന്‍ കാലത്ത് ഒച്ചപ്പാട് കേട്ട് നാട്ടാരൊക്കെ ഓടിക്കൂടും...അത് വേണോ..!”

ചുണ്ട് കടിച്ച് പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവര്‍ ചിരിയൊതുക്കുകയാണ്.
എനിക്കാകെ നിരാശയായി.

"എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വിഷമിക്കണേ...ഏടത്തി എവിടേം പോണില്ലേലോ..ഒന്നിരുട്ടുന്നത് വരെ കാത്താപ്പോരെ ,ഇങ്ങട് ഓടി വരില്ലേ..!”

അവര്‍ കിടക്കയിലേക്കിരുന്നു കൊണ്ട് എന്‍റെ കവിളില്‍ തഴുകി.
ആ സമയം പുതപ്പിന്‍റെ ഒരു ഭാഗം അകന്നു മാറിയതിനാല്‍ അതിനിടയിലൂടെ ആ കൊഴുത്ത തുടകളിലൊരെണ്ണം അല്പം വെളിയില്‍ കാണാമായിരുന്നു.

ആ കാഴ്ച്ച എന്നെ ഭ്രാന്തു പിടിപ്പിക്കാന്‍ പോന്നതായിരുന്നു.
വായില്‍ നിറഞ്ഞ ഉമിനീര്‍ തൊണ്ടയിലൂടെ ഞാനറിയാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയി.

ഏട്ടത്തിയമ്മ ആ ഭാവം കണ്ടിട്ടെന്നവണ്ണം എന്‍റെ ദൃഷ്ടി ചെല്ലുന്നിടത്തേയ്ക്ക് നോക്കി. പെട്ടെന്ന് പുതപ്പ് വലിച്ച് തുട മൂടിക്കൊണ്ട് അവര്‍ എഴുന്നേറ്റു.

"മതി കണ്ടത്..!”

ആ കണ്ണുകളില്‍ കുസൃതി നിറഞ്ഞു.

"അങ്ങോട്ട്‌ തിരിഞ്ഞു കിടന്നേ എന്‍റെ മോന്‍...ഏടത്തി ഡ്രസ്സിടട്ടെ…!”

ഒരു പഞ്ചാരച്ചിരിയോടെ ഞാന്‍ നിഷേധാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയിളക്കി.

"മ്ഹുംഹ് ..പ്ലീസ് പൊന്നൂ...ആ പെണ്ണിപ്പോ എണീറ്റ് വരും..ഒന്ന് തിരിയെടാ..!”

ഒരു വിഷമവൃത്തത്തിലകപ്പെട്ടപോലെ അവര്‍ നിന്നു ചിണുങ്ങി.
ഞാന്‍ പക്ഷെ അത് കണ്ടതായിപ്പോലും നടിച്ചില്ല.

"ഏടത്തി ഡ്രസ്സ് ചെയ്യുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടാലെന്താ...എനിക്ക് കാണിച്ചു തരാത്ത പുതിയ പാര്‍ട്സ് ഒന്നും ദേഹത്തില്ലാലോ..പിന്നെന്താ..!”

"അതല്ലടാ പൊന്നൂ...ഈ ഉണ്ടക്കണ്ണും തുറന്നു പിടിച്ചിങ്ങനെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നാ..പിന്നെങ്ങനാ..!”

ആ മുഖത്ത് കപടത നിറഞ്ഞ ഒരു ദൈന്യത പടര്‍ന്നു.
എന്നാല്‍ എനിക്കത് കൂടുതല്‍ ആവേശം പകരുന്നതായി മാറി.
ഞാനെണീറ്റ് കിടക്കയില്‍ നിന്നും കാല്‍ താഴോട്ടിട്ട് അവര്‍ ഡ്രസ്സ്‌ മാറുന്നത് കാണാനെന്ന വണ്ണം ഇരുന്നു.

ഏട്ടത്തിയമ്മ ആകെ വിഷമാവസ്ഥയിലായി. എന്ത് കൊണ്ടോ എന്‍റെ മുന്നില്‍ വിവസ്ത്രയായി നില്‍ക്കാന്‍ അപ്പോള്‍ അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
ചുണ്ടുകള്‍ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് ദൈന്യത പടര്‍ന്ന കണ്ണുകളോടെ അവരെന്‍റെ ദയ പ്രതീക്ഷിച്ചു നിന്നു.
ഞാന്‍ പക്ഷെ, കല്ല്‌ പോലെ ഇരുന്നതെയുള്ളൂ.എന്‍റെ ഭാഗത്ത് നിന്നു യാതൊരു ദാക്ഷീണ്യവും പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് അവര്‍ക്ക് മനസ്സിലായെന്ന് തോന്നുന്നു.

കസേരക്കയ്യിലിരുന്ന