Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 5 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

പേടിപ്പിച്ചു കാണും. ആ കിടപ്പ് കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് നെഞ്ച് പൊടിയുന്നത് പോലെ തോന്നി.

പെട്ടെന്ന് തന്നെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് ഞാനും ആ പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് കയറി. മെല്ലെ ആ അരക്കെട്ടിലൂടെ കയ്യിട്ട് പിടിച്ച് എന്നോട് ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.

"കുഞ്ഞേച്ചീ…!”

അവളില്‍ നിന്നും ഒരു അനക്കവും ഉണ്ടായില്ല.

"ഇന്നലെ വരെ എനിക്കെന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചി ജീവനായിരുന്നു...പക്ഷെ, ഇന്നിപ്പോ അതിനെക്കാളൊക്കെ ഒരുപാട് ഒരുപാട് മുകളിലാ...ഓരോന്നോര്‍ത്ത് വെറുതെ വിഷമിക്കല്ലേ പൊന്നേ...ഏടത്തി വന്നാ കുഞ്ഞേച്ചിയെ മറക്കുമെന്നൊക്കെ എങ്ങനാ ചിന്തിക്കാന്‍ പറ്റുന്നേ…! എനിക്ക് നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും വേണം...ശരീരം കൊണ്ട് മാത്രമല്ല മനസ്സ് കൊണ്ടും..! ഒരിക്കലും കുഞ്ഞേച്ചിയ്ക്ക് പകരമല്ല ഏടത്തി..തിരിച്ചുമതേ...ഈ രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങളാ പൊന്നേ ഇനിയെനിക്കെന്‍റെ ലോകം..!”

നിറഞ്ഞ സ്നേഹത്തോടെ ഞാനവളുടെ മുടിയിലേക്ക് മുഖം ചേര്‍ത്തു. പെട്ടെന്ന്‍ അവള്‍ തിരിഞ്ഞു കിടന്നുകൊണ്ട് എന്നെ പൂണ്ടടക്കം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കൊണ്ട് കവിളില്‍ ചുംബിച്ചു.

"ഐ ലവ് യൂ...പൊന്നൂ..!”

ഇരുട്ടില്‍ ആ മുഖം കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ആ സ്വരം അവളുടെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് വന്നതാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

"ഐ ലവ് യൂ ടൂ ...എന്‍റെ ചേച്ചിക്കുട്ടീ..!”

ഞാനാ ശരീരം ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.

"എന്നാ ചേച്ചിക്കുട്ടിക്കൊരു ഉമ്മ താ..!”

ആ കൊഞ്ചല്‍ അവളില്‍ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.എനിക്ക് സമാധാനമായി. ആ മനസ്സിലെ കാര്‍മേഘം നീങ്ങിയത് എന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

"എവിടാ വേണ്ടത്….ഇവിടെ തരട്ടെ.?!”

പമ്മിച്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാനാ ഓമനമുലയെ ഒന്ന് തലോടി.

"ദേ..കുഞ്ഞേച്ചി ഇനീം കുളിക്കേണ്ടി വരുംട്ടോ...കയ്യെടുത്തെ എന്‍റെ പൊന്ന് മോന്‍..!”

എന്‍റെ കവിളിലൊന്നു തട്ടിക്കൊണ്ട് ഒരു ചിരി ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു. ആ ഭാവം മനസ്സില്‍ കണ്ട ഉണര്‍വ്വോടെ ഞാനാ തളിര്‍ച്ചുണ്ട് പയ്യെ മുത്തിയെടുത്തു.

ഒരുമെയ്യും ഒരു മനസ്സുമായി ആ കനത്ത ഇരുട്ടില്‍ ഞങ്ങളങ്ങനെ പറ്റിച്ചേര്‍ന്ന്‍ കിടന്നു.

(തുടരും)