Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

പിടിച്ചിരുത്തി.

"എന്തിനാ കുഞ്ഞേച്ചീ ഇങ്ങനൊക്കെ...എല്ലാം അറിയാവുന്നതല്ലേ...എന്നെ സങ്കടപ്പെടുത്തല്ലേ..പ്ലീസ്..!”

എന്‍റെ ദയനീയ ഭാവം കണ്ടിട്ടാവാം ഈര്‍ഷ്യ ഒരു പരിഭവമായി മാറി.

" സോറി...അമ്പൂസ് സംസാരിച്ചോ..ഞാനറിയാതെ..!”

മുഖഭാവം മാറിയെങ്കിലും ശബ്ദം നല്ല കനത്തു തന്നെയായിരുന്നു. എന്തായാലും ഏടത്തിയോട്‌ സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ പരിഭവം മാറ്റാമെന്ന ചിന്തയോടെ ഞാന്‍ മൊബൈലെടുത്തു. പെട്ടെന്ന് മിന്നല്‍ വേഗത്തോടെ അവളത് തട്ടിയെടുത്തു.

"അങ്ങനെ സുഖിക്കണ്ട...സ്പീക്കറില്‍ സംസാരിച്ചാ മതി…!”

അവള്‍ കോള്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്ത് സ്പീക്കര്‍ ഓണ്‍ ആക്കിയിട്ട് എനിക്ക് തന്നു.
അവളുടെ ആ കുശുമ്പ് നിറഞ്ഞ മുഖം എന്നില്‍ ചെറുതായി ചിരിയുണര്‍ത്തി.

"അമ്പുട്ടാ...പൊന്നൂ…!”

മനസ്സിലൊരു വസന്തകാലം വിരിയിച്ചു കൊണ്ട് ഏട്ടത്തിയമ്മയുടെ ശബ്ദം…!

"ഏടത്തീ..!”

കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ കൂര്‍ത്ത നോട്ടം എന്‍റെ മുഖത്തു തന്നെയാണെന്നറിയാവുന്നതിനാല്‍ മനസ്സ് തുളുമ്പുന്ന സ്നേഹം മറച്ചു പിടിച്ച് ഞാന്‍ സാധാരണ രീതിയിലാണ് പ്രതികരിച്ചത്.

"വല്ലതും കഴിച്ചോ...ന്‍റെ പൊന്ന്..?”

ആ സ്വരത്തില്‍ മുറ്റി നിന്നിരുന്ന സ്നേഹജ്വാല എന്നെ വല്ലാതെ ആര്‍ദ്രമാക്കി. ഉവ്വെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാന്‍ മൂളി.

"ദേ...നേരത്തിന് തന്നെ കഴിക്കണേ മോനൂ…ഓര്‍ത്തിട്ട് എനിക്കിവിടെ ഒരു സ്വസ്ഥതേമില്ല..മുള്ളില്‍ നിക്കണ പോലാ ഓരോ നിമിഷോം..!”

ഏട്ടത്തിയമ്മ എന്നെ എന്ത് മാത്രമാണ് സ്നേഹിക്കുന്നതെന്നോര്‍ത്തപ്പോ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിപ്പോയി. അതിന്‍റെ അലയൊലികള്‍ മുഖത്തും നിഴലിച്ചു.

അവര്‍ പിന്നെയും ഓരോന്നൊക്കെ പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നു. എല്ലാത്തിലും വഴിഞ്ഞൊഴുകിയത് എന്നോടുള്ള സ്നേഹവും കരുതലുമായിരുന്നു.

അവരുടെ സുന്ദരമായ മുഖം മനസ്സിലോര്‍ത്തു കൊണ്ട് ആ സ്വരം കേള്‍ക്കുമ്പോ സ്വയം അലിഞ്ഞില്ലാതായിപ്പോകുന്ന ഫീലായിരുന്നു എനിക്ക്.

എന്നാല്‍ ഏതു നിമിഷവും പൊട്ടിത്തെറിക്കാവുന്ന ഒരു ആറ്റംബോംബ് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ഇരിപ്പുള്ളപ്പോള്‍ അത് മനസ്സറിഞ്ഞ് ആസ്വദിക്കാന്‍ എനിക്കെങ്ങനെ കഴിയും..!

ഇടയ്ക്കൊന്നു പാളി നോക്കിയപ്പോള്‍ അവളില്‍ വലിയ