Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

മുഴക്കം പോലെ ഹൃദയം തുടിതുടിച്ചു.

മുറ്റത്തേയ്ക്ക് ഒരു കാര്‍ കയറി വരുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ആദ്യമൊരു അപരിചിത ഭാവമാണ് ആ മുഖത്തു തെളിഞ്ഞത്. എന്നാല്‍ അടുത്ത ക്ഷണം ആയിരം സൂര്യന്‍ ഒന്നിച്ചുദിച്ചുയര്‍ന്ന പോലൊരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞു. നിറഞ്ഞ ആശ്ചര്യത്തോടെ താമര വിടരുന്നത് പോലൊരു ചിരിയോടെ അവര്‍ ഞങ്ങളുടെ കാര്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

"എന്‍റെ ദൈവങ്ങളേ...ആരൊക്ക്യാ ഈ വന്നിരിക്കണേ…!”

കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങിയ ഞങ്ങളുടെ അരികിലേക്ക് അവര്‍ ഓടിയടുത്തു.

"ഇപ്പൊ അങ്ങട് വിചാരിച്ചേള്ളൂ..എന്തൊരു അതിശയമാ എന്‍റെ ദൈവങ്ങളേ..!”

ആ മുഖത്തെ അമ്പരപ്പും അത്ഭുതവും മാറുന്നേയില്ല.

"ഏടത്തിയെ കാണാന്‍ തോന്നിയപ്പോ ഞങ്ങള്‍ ഓടിയിങ്ങു പോന്നതാ..അല്ലേടാ അമ്പൂസേ..!”

കുഞ്ഞേച്ചി എന്നെ അര്‍ത്ഥഗര്‍ഭമായി ഒന്ന് നോക്കി. ഞാനത് കണ്ടില്ലെന്ന ഭാവത്തില്‍ അതെയെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചിരിച്ചു.

"ഇതെന്ത് വേഷാ..ന്‍റെ അമ്പുട്ടാ...അടിപൊളി..സൂപ്പറായിട്ട് ചേരുന്നുണ്ട്…! ഇപ്പൊ ഭയങ്കര വലിപ്പം വച്ചപോലുണ്ട്..ല്ലേ..!”

കുഞ്ഞേച്ചിയോടാണ് പറയുന്നതെങ്കിലും ആ നോട്ടം എന്‍റെ കണ്ണില്‍ തന്നെയായിരുന്നു.

ആ വായില്‍ നിന്നു വന്ന വാക്കുകളേക്കാള്‍ കൂടുതലായി അവര്‍ക്കെന്തോ കൂടെ പറയാനുണ്ടായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളില്‍ അങ്ങനൊരു തിളക്കം എനിയ്ക്ക് കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു.

അവരാകെ വല്ലാത്തൊരവസ്ഥയിലായിരുന്നു.നിനച്ചിരിക്കാതെ കണ്ടതിന്‍റെ സന്തോഷം അതേപോലെ പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ സാന്നിധ്യം കാരണം അവര്‍ക്ക് കഴിയുന്നില്ല.

എന്നിട്ടും,..കുഞ്ഞേച്ചി ഓരോ വിശേഷങ്ങള്‍ പറയുമ്പോള്‍ അവരുടെ സ്നേഹമസൃണമായ മിഴികള്‍ ഒരു മിന്നലാട്ടം പോലെ എന്‍റെ നേരെ വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഞങ്ങള്‍ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറാന്‍ നേരം അകത്തു നിന്ന് ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ഇറങ്ങി വന്നു. ഏട്ടത്തിയമ്മയുടെ ഇളയമ്മയുടെ മകളാണ്. ശ്രീലക്ഷ്മി എന്നാണു പേര്. ഒരു പെന്‍സില്‍ പോലിരിക്കുന്ന പതിനാറ് കാരി.

കുഞ്ഞേച്ചിയെ കണ്ടപാടെ അവള്‍ വിസ്തരിച്ചു ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കൈ കവര്‍ന്നു.അവര്‍ പണ്ടേ