Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

പോകുന്നത് കാണാമായിരുന്നു.

ഞാന്‍ വല്ലാത്തൊരാര്‍ത്തിയോടെ എട്ടത്തിയമ്മയെ വാരിപ്പുണര്‍ന്നു. ആ പോമേനി എന്‍റെ കരവലയത്തിനുള്ളില്‍ കിടന്നു ഞെരിഞ്ഞു.നിമിഷനേരം കൊണ്ട് ആ ചുണ്ടുകള്‍ എന്‍റെ വായിക്കകത്തായി. ഫോം പില്ലോ പോലുള്ള ആ മുഴുത്ത കുണ്ടിച്ചുളകള്‍ കശക്കിയുടച്ചു കൊണ്ട് ഞാനാ പവിഴാധാരങ്ങള്‍ ചപ്പിക്കുടിച്ചു.

കുലച്ചു കുത്തിയ കുണ്ണ ആ അരക്കെട്ടിലുരച്ചു കൊണ്ട് സ്ട്രോ ഇട്ടു ജ്യൂസ് കുടിക്കുന്നതുപോലെ ആ നാവു പിഴിഞ്ഞ് ഉമിനീര്‍ മൊത്തം വലിച്ചു കുടിച്ചു.

ഏട്ടത്തിയമ്മയും ഭ്രാന്തമായൊരു ആവേശത്തിലായിരുന്നു. കെട്ടിപ്പിടുത്തത്തിന് ബലം പോരെന്ന തോന്നല്‍ കൊണ്ടെന്നവണ്ണം അവരെന്നെ കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ വരിഞ്ഞു മുറുക്കിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം മാത്രമേ പിരിഞ്ഞിരുന്നുള്ളൂവെങ്കിലും ഒരുപാടായെന്ന തോന്നലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ക്ക്. അവരില്‍ നിന്നും അതിന്റെ തിക്കുമുട്ടല്‍ നിറഞ്ഞ ചിനുക്കവും ഞരക്കവുമൊക്കെ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"വാവേ..ഏടത്തീടെ പൊന്ന് വാവേ..!”

ആ കണ്ണുകള്‍ നീരണിഞ്ഞു..സ്വരം വല്ലാതെ ദുര്‍ബലമായി.

"ഏടത്തി സങ്കടപ്പെട്ടിരിക്ക്യായിരുന്നു പൊന്നേ...അവിടിങ്ങു പോന്നപ്പോ മനസ്സ് ചത്തു പോയി. ന്‍റെ വാവേനെ പിരിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ വയ്യടാ പൊന്നുമണീ..!”

സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ ആ ചുണ്ടുകള്‍ മലര്‍ന്നു പോയി.

"സങ്കടപ്പെടല്ലേ എന്‍റെ പൊന്നേ…!”

ഞാനാ ചുണ്ടില്‍ ആഞ്ഞുമുത്തി.

"ഇവിടുന്നങ്ങു പോയിക്കഴിഞ്ഞാ എനിക്ക് പിന്നെ ഒരു സമാധാനോം ഉണ്ടാവില്ല…!”

ഞാനാ കവിളില്‍ മെല്ലെ തലോടി.

"എന്തായാലും ഒന്ന് കണ്ടല്ലോ...ഞാന്‍ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല വാവേ...കണ്ടപ്പോ എന്തൊരു സന്തോഷായെന്നോ...ന്‍റെ പൊന്നാ...ന്‍റെ പൊന്നാ ഇത്..!”

അവരെന്‍റെ തല പിടിച്ചു മാറില്‍ ചേര്‍ത്തു കൊഞ്ചിച്ചു. ആ മാറിലെ മാംസളത എന്നെ വീണ്ടും ഉന്മത്തനാക്കി. ഇരുകൈകളും കൊണ്ട് ഞാനാ ഓമന മുലകളെ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു.

"ഏടത്തീ...അമ്മയുമൊക്കെ പെട്ടെന്നെങ്ങാന്‍ വര്വോ..?”

എന്‍റെ കൊതിപിടിച്ച നോട്ടം കണ്ടപ്പോഴേ അവര്‍ക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായിക്കാണണം.

അവര്‍ വേഗത്തില്‍ നെഞ്ചില്‍ നിന്നും നേര്യത്