Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 7 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

കത്തുന്ന മെഗാസ്വിച്ച് ഓണ്‍ ചെയ്ത ശേഷം ഞാന്‍ ഒരു കുടയുമെടുത്ത് വേഗത്തില്‍ കാറിനരികിലേക്ക് ചെന്നു.

അവിടത്തെ കാഴ്ച കണ്ട് ഞാന്‍ ശരിക്കും അമ്പരന്നു. കുടയെടുത്തു വന്നിട്ട് ഇറങ്ങിയാ മതിയെന്നും പറഞ്ഞു കാറിലിരുത്തിപ്പോയ കുഞ്ഞേച്ചി ദേ മഴയത്തിറങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.!

കൈകളങ്ങനെ വിരിച്ചു പിടിച്ച് കുട്ടികളുടെ കൂട്ട് തുള്ളിക്കളിച്ചു കൊണ്ട് മഴ എന്‍ജോയ് ചെയ്യുകയാണ്.ആളാകെ നനഞ്ഞു കുളിച്ചു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചുരിദാര്‍ ദേഹത്തോടൊട്ടി ആ മേനിയുടെ വടിവഴക് അങ്ങനെത്തന്നെ ദൃശ്യമാവുന്നുണ്ട്.

"അമ്പൂസേ വാടാ…!”

അവള്‍ കൈക്കുമ്പിളില്‍ ശേഖരിച്ച മഴവെള്ളം ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ എന്‍റെ ദേഹത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു.

"കുഞ്ഞേച്ചീ....എന്‍റെ മൊബൈല്‍…!”

ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറി.

"അതങ്ങോട്ട് വച്ചിട്ട് വാടാ ചെക്കാ...പൊളി ഫീലാ..വൌ…!”

അവള്‍ സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിക്കാനായി കൈ വിരിച്ചു നിന്നു വട്ടം കറങ്ങി.

ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞ് ഉമ്മറത്തേക്ക് നടക്കാനൊരുങ്ങി. ആ എല്ലില്‍ കുത്തുന്ന തണുപ്പത്ത് മഴ നനയുന്നത് ആലോചിക്കാനേ വയ്യ.

പെട്ടെന്നവള്‍ ഓടിവന്ന് പിന്നിലൂടെ എന്നെ അനങ്ങാന്‍ വയ്യാത്ത വിധം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കളഞ്ഞു.

"അങ്ങനങ്ങ് പോവല്ലേടാ മോനേ..!”

അവളാ ശരീരം കൊണ്ട് പുറമാകെ ഉരസിക്കൊണ്ട് എന്നെ നനയ്ക്കുകയാണ്.

"കുഞ്ഞേച്ചീ പ്ലീസ്...എനിക്ക് തണുത്തിട്ട് വയ്യ..നനയ്ക്കല്ലേ..പ്ലീസ്..പ്ലീസ്..!”

ഞാന്‍ കുതറി രക്ഷപ്പെടാന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും വിഫലമായി. സൂചി കൊണ്ട് കുത്തുന്നത് പോലെ തണുപ്പ് ശരീരത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്തുകയാണ്.

"ഇനി രക്ഷയില്ല പൊന്നേ...ഈ നില്‍പ്പ് കുഞ്ഞേച്ചിയ്ക്ക് അത്രക്കങ്ങു പിടിച്ചു പോയി...ആഹഹാ…!”

ഒരു കിലുങ്ങിച്ചിരിയോടെ അവള്‍ പഴയകാല മാദക നടികളെ അനുകരിച്ചു കൊണ്ടൊരു ശബ്ദമുണ്ടാക്കി.

"ദേ..എന്നെ വെറുതെ പ്രവോക്ക് ചെയ്യല്ലേ കുഞ്ഞേച്ചീ...ഇടഞ്ഞാ ഞാന്‍ മഹാ അലമ്പാ..!”

അവളുടെ ആ കളികള്‍ കണ്ടു ചിരി വന്നെങ്കിലും അത് പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ഞാന്‍ ചുമ്മാ ദേഷ്യം