Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 7 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

പിടിച്ച ശേഷം ചെളി പുരണ്ട കൈ കാണിച്ചു കൊടുത്തു.

"ആഹ്...അതവിടെ ഇരുന്നു പോയല്ലോ...അപ്പൊ ആയതാവും...ന്നാ കഴുകിക്കള..!”

ചെളി കഴുകിക്കളയാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള ആ നില്‍പ്പ് കണ്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെയുള്ളില്‍ ചിരിയൂറി.വീണ്ടും മഴയിലേക്കിറങ്ങാനുള്ള മടി കാരണം ഓടിനു മുകളില്‍ നിന്നു ചാടുന്ന വെള്ളത്തിലേക്ക് കുണ്ടി തള്ളിച്ചു പിടിച്ച് കുനിഞ്ഞ് നില്‍ക്കുകയാണ് ആള്.

ഞാനാ പതുപതുത്ത കുണ്ടിയില്‍ ആസ്വദിച്ചു തടവാന്‍ തുടങ്ങി. നനഞ്ഞ ഷഡ്ഡിക്കുള്ളില്‍ കുണ്ണച്ചാത്തന്‍ തെയ്യം തുള്ളാന്‍ തുടങ്ങി. ചെളി മുഴുവന്‍ ഒഴുകിപ്പോയിട്ടും ഞാനാ പ്രവൃത്തി തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

"അതേയ്..മതി..ടിപ്പറിലേക്കുള്ള ചെളിയൊന്നും ഇല്ലല്ലോ..!”

ഒരു കപട ദേഷ്യത്തോടെ അവളെന്‍റെ കൈ തട്ടി മാറ്റി.

"എപ്പോ നോക്കിയാലും കൈ അവിടാ...ഇതിനു മാത്രം എന്താവോ അവിടെ..!

ആ മുഖത്തൊരു കുസൃതിച്ചിരി പരന്നു.എന്‍റെ താടിയില്‍ മെല്ലെയൊന്നു തട്ടിക്കൊണ്ട് അവള്‍ ഉമ്മറത്തേക്ക് കയറി.

"എന്നാ ഇതങ്ങ് മുറിച്ചു കള..!”

ഞാന്‍ അവിടെ മെല്ലെയൊന്ന് തല്ലിയ ശേഷം അവളുടെ പിന്നാലെ കയറി. ചാരുപടിയിലിരുന്ന മൊബൈലെടുത്ത് ടോര്‍ച്ചു തെളിയിക്കാന്‍ തുടങ്ങി..

"അയ്യോ എന്‍റെ മൊബൈല്‍ കാറിലാ..!”

അകത്തേക്ക് നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയ ഒരു ആന്തലോടെ തിരിഞ്ഞു മുറ്റത്തേയ്ക്ക് നടന്നു.

"വേണ്ട ..ഞാനെടുക്കാം..!”

അവളെ തടഞ്ഞ ശേഷം ഞാന്‍ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി.

"നിക്ക്..എന്നാ ആ കുടയെടുത്തോ..നനയണ്ട..!”

കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ ആ നിര്‍ദ്ദേശം കേട്ട് ഞാന്‍ അമ്പരപ്പോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

"മൊബൈല്‍ നനയാതിരിക്കാനാടാ ചെക്കാ..!”

അവള്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ഞാന്‍ ചെറുതായൊന്നു ചമ്മി.

ഡോര്‍ തുറന്ന് മൊബൈല്‍ എടുക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നിലെ സീറ്റിലുള്ള സഞ്ചിയുടെ ഓര്‍മ വന്നത്. ഏട്ടത്തിയമ്മ തിരക്ക് പിടിച്ച് എന്തൊക്കെയോ ഉണ്ടാക്കി പാത്രങ്ങളിലാക്കി പിന്‍സീറ്റില്‍ വച്ചിരുന്നു. രാത്രിയില്‍ കഴിക്കാനുള്ളതാണെന്നാണ് പറഞ്ഞത്.

സഞ്ചിയും കൂടെ എടുത്തത് മുറ്റത്തേക്ക്