Chapter Title : ഏഴാം സ്വർഗം

വരണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു, കഷ്ടപ്പെട്ട് പകുതി കയറ്റിയപ്പോഴേ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ഇനിയും വേണ്ട എന്നപോലെ മടിയില്‍ നിന്നും കുറച്ചു പൊങ്ങി അവരിരുന്നു.. മെല്ലെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകാനായി ശ്രമിച്ചപ്പോ അവരുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞത്‌ എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു.. മെല്ലെ അവരെ ചേര്
ത്തു പിടിച്ചു കഴുത്തിലും കവിളത്തും ചുംബിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു, മെല്ലെ തള്ളുമ്പോ അവര്‍ വേദന സഹിക്കുന്നപോലെ ഞെരങ്ങി.. അങ്ങനെ എന്‍റെ മേലെ കെടന്നു ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവരുറങ്ങിപ്പോയി. വെളുപ്പിനെ അടുത്ത അമ്പലത്തിലു നിന്നും സുപ്രഭാതം തുടങ്ങിയപ്പോ പെട്ടന്ന് എണീറ്റ്‌ പാവാടയും ബ്ലൌസും ഇട്ടു സാരിയും വലിച്ചു ചുറ്റി മുറിയിലു നിന്നും ഇറങ്ങി ഓടി, മുത്തശ്ശിയുടെ മുറിയില്‍ ലൈറ്റ് കാണാം, ബാത്‌റൂമില്‍ വെള്ളം വീഴുന്നതും കേള്
ക്കാം, അപ്പോഴാണ്‌ രേണുമമായി ഓടിയ കാര്യം പിടികിട്ടിയത്, മുത്തശ്ശി നോക്കുന്നതിനു മുന്
പ് അമ്മായിയുടെ മുറിയില്‍ എത്തുകയായിരുന്നു ലക്‌ഷ്യം. വെളിയില്‍ അപ്പോഴും മഴത്തുള്ളി വീഴുന്ന ശബ്ദം കേള്
ക്കാം, നല്ല തണുപ്പും, അപ്പൊ പുതപ്പു വാരിപ്പുതച്ചു കിടന്നു. രേണുമ്മായിയുടെ മദഗന്ധം വീണ്ടും മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു, ഗുലാന്‍ വലിപ്പം വെച്ച് വന്നപ്പോ നല്ല നീറ്റല്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു..മെല്ലെ കയ്യോടിച്ചപ്പോ മനസിലായി തൊലി പൊട്ടിയിരിക്കുന്നു, അത് നല്ല സുഖം തോന്നി കാരണം അവര്‍ ഇനി എനിക്കുള്ളതാണ്, രണ്ടു പേരും എന്നും സുഖിച്ചു ജീവിക്കും എന്ന ചിന്തകാരണം.
രാവിലെ 7 മണിയായപ്പോ ഞാനെണീറ്റ്‌ പല്ലുതേപ്പും കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോ മുത്തശ്ശിയും രേണുമ്മായിയും ഉമ്മറത്ത് പത്രം വായിച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്നെ കണ്ടതും അമ്മായി, "എന്തിനാ ഇത്ര നേരത്തെ എണീറ്റെ? കുറച്ചു കൂടി കേടന്നൂടാരുന്നോ? 9 മണിക്കല്ലേ കോളേജില് പോവണ്ടേ.. ഇനീം സമയം ഒണ്ടല്ലോ" എന്ന് പറഞ്ഞു. ചായ എടുത്തോണ്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞു എണീറ്റു ഒരു കയ്യ് അരയ്ക്കും മറ്റേ കയ്യ് അടിവയറ്റിലും അമര്
ത്തി വേദന സഹിക്കുന്ന പോലെ എന്നെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി പാസ്സാക്കി പോയി..പത്രത്തില്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്ന മുത്തശ്ശിയെ നോക്കി മെല്ലെ ഞാനും അടുക്കളയിലേക്കു വലിഞ്ഞു..എന്നെ കാത്തിരുന്ന പോലെ അവരുടെ ചുണ്ടില്‍ ഒരു കള്ളച്ചിരി വിടര്
ന്നു, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു "ഇനി ആ ഉലക്ക കേറ്റാനൊന്നും സമ്മതിക്കില്ല, നടക്കാമ്പോലും പറ്റുന്നില്ല വേദനിച്ചിട്ടു..ഇരുപത്തിരണ്ടു വയസ്സും