Chapter Title : Forgiven 6 [വില്ലി ബീമെൻ]

"സേതുയേട്ടാ "..ആദി പേടിയോടെ സേതുവിനെ നോക്കി വിളിച്ചു..

"നീ സേവിയെ പോയി കണ്ടാൽ മതി.ഇതാ അവന്റെ നമ്പർ "..സേവിയുടെ നമ്പറും ആദ്യം കൊടുത്തു."നിന്റെ സ്വയ രക്ഷക്കും കൊണ്ട് വന്നതാണേങ്കിലും.ഇനി വരുബോൾ ആയുധമായിട്ട് എന്റെ വീട്ടിൽ കയറിയാൽ "..ആദിയുടെ കൈയിൽ തോക്ക് തിരിച്ചു കൊടുത്തു സേതു അവനെ പറഞ്ഞുയച്ചു...

അവൻ പോയപിറകെ സേതു മൊബൈൽ എടുത്തു സേവിയെ വിളിച്ചു...

"എന്നാടാ "..

"നീ തടിയനോടും രെഞ്ചുവിനോടും പറ പത്തു ദിവസതേക്കുയുള്ള ഡ്രസ്സ് എടുത്തു വരാൻ "..

"അപ്പോൾ ഞാൻ വരണ്ടേ "...

"നീ ഞാൻ വിളിക്കണോ "

ഒരു ചിരിയോടെ സേവി കോൾ കട്ട്‌ ചെയ്തു...

സേതു അവന്റെ റൂമിലേക്ക്‌ കയറി വന്നു..

മേഘ ഒരു ബാഗിൽ അവളുടെ ഡ്രസ്സ് എടുത്തു വെക്കുയായിരുന്നു..

"സോറി താൻ തിരിച്ചു പോകാം ഞാൻ കാരണം തന്റെ ജീവിതം കൂടെ "അവളുടെ അരികിലേക്കും ചെന്നു നിന്നും സേതു പറഞ്ഞു..

മേഘ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു നിന്നും.അവളുടെ കണ്ണ് കലങ്ങിയിരുന്നു.മുഖ ദേഷ്യം കൊണ്ട് ചുവന്ന തക്കാളി പോലെയും.

എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്ത നിമിഷം മേഘയുടെ വലതും കൈയുയർത്തി എന്റെ മുഖം പൊതി ഒരു അടി അടിച്ചു..

ഞാൻ കവൾ പൊതിപിടിച്ചു അവളെ നോക്കി..

"ഞാൻ തന്റെ ആരാ "..മുഖം കേറ്റിവെച്ചു കൈകെട്ടി നിന്നും മേഘ എന്നോട് ചോദിച്ചു...

"ഭാര്യയല്ലേ "..അത്ര ഉറപ്പില്ലാതെ ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു..

വേറെയൊന്നു കൊണ്ടല്ല ഇനിയും അടികൊള്ളാൻ വയ്യ അതുകൊണ്ടാ...

"എന്നിട്ടാണോ എന്നെ വഴിയിൽ ഇറക്കി വിട്ടിട്ടു പോയതും "..

"അതു നമ്മൾ പിരിയാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അല്ലെ "..

അടുത്ത നിമിഷം ടീച്ചർ സേതുവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്കും വീണും അവളുടെ കൈകൾ കൊണ്ട് അവനെ ചുറ്റിപിടിച്ചു..

ടീച്ചറിന്റെ കണ്ണ്നിരും അവളുടെ ഗോപുസിന്റെ നെഞ്ചിൽ പടർന്നു..

"അതെ ഞാൻ സേതുയെട്ടൻ എന്ന് വിളിച്ചോട്ടെ.".സേതുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും മുഖയുർത്തി മേഘ ചോദിച്ചു..

"വേണ്ട ടീച്ചറെ സേതു അനുവിന്റെ കൂടെ തന്നെ മരിച്ചു "..അവളുടെ കരഞ്ഞു കലങ്ങിയ കണ്ണിലേക്കും നോക്കി കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു..

"എന്റെ ഗോപുസ് ആരെങ്കിലും കൊന്നിട്ടുണ്ടോ"..ഗോപുവിന്റെ മുഖത്തെക്കും ഒരു കള്ളചിരിയോടെ നോക്കി മേഘ..