ഗാലറിയിൽ ഒരു മാച്ച് ഫിക്സിംഗ് 2 [ജോകാപ്പസ്]

സ്ക്രീനിൽ നോക്കി മന്ത്രിച്ചു, "അമ്മേ, ആ കഴുത്തിലെ മാല അല്പം കൂടി താഴേക്ക് മാറ്റൂ... ആ മറുകുണ്ടല്ലോ, അത് ശരിക്കും കാണട്ടെ. വൗ! അമ്മ ഇന്ന് എന്റെ ഉറക്കം കളയും"

ബാലചന്ദ്രൻ ഒരിക്കലും നൽകാത്ത ആ പരിഗണനയും ആരാധനയും മകൻ വീഡിയോ കോളിലൂടെ നൽകുന്നത് സന്ധ്യ ആവോളം ആസ്വദിച്ചു. കോൾ കഴിഞ്ഞ് ആ വസ്ത്രത്തിൽ തന്നെ കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അർജുന്റെ പുതിയൊരു സന്ദേശം അവളുടെ ഫോണിൽ തെളിഞ്ഞു.

ബാത്റൂമിൽ പോയി വസ്ത്രം മാറാൻ മടിച്ച്, ആ കറുത്ത ബോഡികോൺ ഡ്രസ്സിന്റെ സുഖത്തിൽ സന്ധ്യ തലയിണയിൽ ചാരിയിരുന്നു. അർജുൻ അയച്ച ആദ്യത്തെ സന്ദേശം ഒരു ഇമോജി മാത്രമായിരുന്നു—കണ്ണുകളിൽ ഹൃദയമുള്ള ഒന്ന് (😍).

അർജുൻ: "അമ്മേ... വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. വീഡിയോ കോൾ കട്ട് ചെയ്തിട്ടും എന്റെ കണ്ണിൽ ആ രൂപം തന്നെയാണ്. ഇപ്പോഴും ആ കറുത്ത ഡ്രസ്സിലാണോ ഇരിക്കുന്നത്?" സന്ധ്യ: "അതേടാ... എനിക്ക് ഇത് അഴിച്ചുമാറ്റാൻ തോന്നുന്നില്ല. അത്രയ്ക്ക് സുഖമുണ്ട് ഇത് ധരിക്കാൻ. പക്ഷേ നീ പറഞ്ഞ ആ വാചകം... അത് ഇപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്." അർജുൻ: "'ഉറക്കം കളയും' എന്നതാണോ? അത് സത്യമല്ലേ അമ്മേ.

അമ്മയുടെ ആ പുതിയ ലുക്ക് കണ്ടിട്ട് ആർക്കാണ് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുക?" സന്ധ്യ: "പോടാ കുസൃതി! നിന്റെ ഈ വർത്തമാനം കേട്ടാൽ ആരെങ്കിലും വിശ്വസിക്കുമോ നീ എന്റെ മകനാണെന്ന്? ആരും എന്നെ ഇതുവരെ ഇങ്ങനെയൊന്നും പുകഴ്ത്തിയിട്ടില്ല." അർജുൻ: "അച്ഛൻ പുകഴ്ത്തില്ല അമ്മേ,

കാരണം അച്ഛന് ഈ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ വില അറിയില്ല. ആ കൈത്തണ്ടയിലെ വളകൾ പോലും ആ കറുത്ത വസ്ത്രത്തിനൊപ്പം എത്ര ചേർച്ചയാണെന്ന് അമ്മ ശ്രദ്ധിച്ചോ? അമ്മയുടെ ഓരോ ചെറിയ കാര്യവും എനിക്ക് നോക്കി നിൽക്കണം." സന്ധ്യ: "നീ എങ്ങനെയാടാ ഇതൊക്കെ ഇത്ര കൃത്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്? ലുലുവിലെ തിരക്കിനിടയിൽ ഇതൊക്കെ കാണാൻ പറ്റിയോ?"

അർജുൻ: "കണ്ടു അമ്മേ. അമ്മ ഓരോ വട്ടവും വസ്ത്രം മാറി വരുമ്പോൾ ഞാൻ സ്ക്രീനിൽ സൂം ചെയ്ത് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കഴുത്തിലെ ചെറിയ മറുക് നീല കുർത്തയിൽ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷം തോന്നി." സന്ധ്യ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അർജുൻ തന്റെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ അണുവിനെയും ഇത്രത്തോളം ആരാധനയോടെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു എന്നത് അവളിൽ അപരിചിതമായ ഒരു അനുഭൂതി നിറച്ചു.

രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പുറത്തെ ലോകം നിശബ്ദമായെങ്കിലും സന്ധ്യയുടെ മുറിയിൽ ഫോണിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്തിന് പ്രത്യേക തിളക്കം നൽകി. അർജുനുമായുള്ള ചാറ്റ് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ആഴത്തിലുള്ള തലത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. കേവലം വസ്ത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാത്രമല്ല,

അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവൻ ചോദിച്ചു തുടങ്ങി. അർജുൻ: "അമ്മേ, ഇന്ന് ലുലുവിലെ ആ വലിയ വിൻഡോയ്ക്ക് അടുത്തിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്ത് ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു? എന്നെ ഓർത്തോ?" സന്ധ്യ: "ഓർത്തല്ലോടാ. നീ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഒരുപാട് കൊതിച്ചു.

ആ ജനലിലൂടെ പുറത്തെ തിരക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് തോന്നിയത്, ഇത്രയും കാലം ഞാൻ ഒരു കൂട്ടിനുള്ളിലായിരുന്നു എന്നാണ്. നീയാണ് ആ കൂട് തുറന്നു തന്നത്." അർജുൻ: "അമ്മ എപ്പോഴും ആ