ഗാലറിയിൽ ഒരു മാച്ച് ഫിക്സിംഗ് 3 [ജോകാപ്പസ്]

ശില്പമായി മാറാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായിരുന്നു.

പുറമെ നോക്കിയാൽ അവൾ നൈറ്റിയിലാണെങ്കിലും, ഉള്ളിൽ ആ വസ്ത്രത്തിന്റെ മുറുക്കം ഓരോ നിമിഷവും അവൾ അനുഭവിച്ചു. ആ മുറുക്കം അവളുടെ ഉള്ളിൽ സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങൾ നിറച്ചു—ഒരു വശത്ത് പിടിക്കപ്പെടുമോ എന്ന പേടി, മറുവശത്ത് അർജുൻ ഈ രൂപത്തിൽ തന്നെ കാണുമ്പോൾ എന്ത് പറയുമെന്ന പേടി.

അവൾ ഉടൻ അർജുന് സന്ദേശമയച്ചു: "ഞാൻ റെഡിയായി. നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ നീ പറഞ്ഞ ഡ്രസ്സ് ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് വല്ലാതെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നു അർജുൻ. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാം." അർജുന്റെ മറുപടി നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ എത്തി: "കാത്തിരിക്കുന്നു എന്റെ സിന്ധുകുട്ടിക്ക് വേണ്ടി. ആ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ആ രൂപം കാണാൻ എനിക്ക് വല്ലാത്ത കൊതിയാകുന്നു."

സന്ധ്യ പതുക്കെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി. വീട് നിശബ്ദമാണ്. അവൾ പടിക്കെട്ടുകൾ ഇറങ്ങി പിൻവാതിലിലൂടെ പുറത്തുകടന്നു. നിലാവെളിച്ചം പടർന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മരങ്ങളുടെ നിഴലുകൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു. ഉള്ളിലെ മുറുക്കമുള്ള ലെഗ്ഗിൻസ് അവളുടെ ചലനങ്ങളെ അല്പം പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മുറ്റത്തെ പുല്ലുകളിൽ തട്ടി നൈറ്റിയുടെ അറ്റം നനയാതിരിക്കാൻ അവൾ അത് അല്പം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഹൃദയം പടപടാ മിടിക്കുന്നു; എവിടെയോ ഒരു കരിയില അനങ്ങുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാൽ പോലും അവൾ ഞെട്ടി നിന്നു.

ബാലചന്ദ്രൻ പെട്ടെന്ന് എങ്ങാനും മടങ്ങി വന്നാലോ? നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ ഇത്രയും ടൈറ്റായ ഒരു ജിം വെയർ ധരിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അയാൾ എന്ത് വിചാരിക്കും? ആലോചിക്കുമ്പോൾ ഭയത്തോടൊപ്പം ഒരു വല്ലാത്ത ആവേശവും അവളിൽ പടർന്നു. ഭർത്താവിന്റെ കണ്ണ് വെട്ടിച്ച്, മകൻ മാത്രം കാണാനായി ഒരുങ്ങിപ്പോകുന്ന ഈ യാത്ര അവളിൽ ഒരു രഹസ്യ ലഹരിയാണ് നിറച്ചത്.

ഓരോ ചുവടു വെക്കുമ്പോഴും നൈറ്റിയുടെ ഉള്ളിലെ ആ കറുത്ത ലെഗ്ഗിൻസിന്റെ ഘർഷണം അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. ഇത് തന്റെ പഴയ ലോകത്തോടുള്ള ഒരു കലാപമായിരുന്നു.
ഔട്ട്‌ഹൗസിന്റെ താഴെ ഇരുട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. മുകളിൽ നിന്ന് മ്യൂസിക്കിന്റെ നേർത്ത ശബ്ദം കേൾക്കാം; അർജുൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. അവൾ പടവുകൾ പതുക്കെ കയറി.

വാതിലിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ഒന്ന് നിന്നു, വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന മുഖം തുടച്ചു. വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നപ്പോൾ അർജുൻ ഫോണിൽ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവൾ അകത്തേക്ക് കയറിയ ഉടനെ അവൻ വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു. എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ തണുപ്പ് ശരീരത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവൾക്ക് ആശ്വാസം തോന്നിയെങ്കിലും അർജുന്റെ നോട്ടം അവളെ വീണ്ടും ഉലച്ചു.

"അമ്മേ... ആരും കണ്ടില്ലല്ലോ?" അവൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. "ഇല്ല... പക്ഷേ എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടി തോന്നി. ഈ നൈറ്റിക്കുള്ളിൽ ഇത് ധരിച്ച് നടക്കാൻ വല്ലാത്ത ബുദ്ധിമുട്ടാണ്," അവൾ കിതപ്പോടെ പറഞ്ഞു. "ഇനി പേടിക്കണ്ട, ഇപ്പോൾ അമ്മ സുരക്ഷിതമാണ്. എങ്കിൽ ആ നൈറ്റി ഒന്ന് മാറ്റൂ.

എനിക്ക് ആ സർപ്രൈസ് കാണണം," . അവൾ പതുക്കെ കൈകൾ ഉയർത്തി നൈറ്റിയുടെ സിബ്ബ് താഴ്ത്തി. ആ ചെറിയ ശബ്ദം ആ നിശബ്ദതയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു. ചുമലുകളിൽ നിന്ന് നൈറ്റി വഴുതി താഴേക്ക് വീണപ്പോൾ, ഉള്ളിലെ കറുത്ത ലെഗ്ഗിൻസും വിയർപ്പിൽ ലയിച്ചു ചേർന്ന വെളുത്ത ടൈറ്റ് ടോപ്പും അവളുടെ