ഗാലറിയിൽ ഒരു മാച്ച് ഫിക്സിംഗ് 8 അന്തിമവിധികൾക്കും അപ്പുറം [Extended Part]

"അച്ഛൻ അവിടെ ഇരിക്കുന്നത് കാണുന്നില്ലേ? നീയിങ്ങനെ ഇടുപ്പിൽ പിടിച്ച് ഞെരിക്കല്ലേ… ആഹ്…"

അർജുൻ തന്റെ പിടി ഒന്നുകൂടി മുറുക്കി, സന്ധ്യയുടെ ശരീരം തന്റെ വശങ്ങളോട് ചേർത്തു നിർത്തി. അവന്റെ ശ്വാസം അമ്മയുടെ കഴുത്തിലെ മുല്ലപ്പൂക്കൾക്കിടയിൽ പതിഞ്ഞു. അവൻ താഴെയിരിക്കുന്ന അച്ഛനെ ഒന്ന് പുച്ഛത്തോടെ നോക്കി.

"അതിനെന്താ അമ്മേ?" അർജുന്റെ സ്വരം ശാന്തമായിരുന്നു. അവൻ അച്ഛനോടായി തുടർന്നു: "അച്ഛാ… ഫങ്ഷൻ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ക്ഷീണമൊക്കെ മാറ്റാൻ അമ്മയ്ക്ക് കാല് മസാജ് ചെയ്തു കൊടുക്കാനുണ്ട്. അതൊന്ന് ചെയ്യണം. അച്ഛൻ ചെന്ന് കിടന്നോളൂ, ഞങ്ങളെ കാത്തിരിക്കണ്ട. ഗുഡ് നൈറ്റ്."

സന്ധ്യ അർജുന്റെ നെഞ്ചോട് കൂടുതൽ പറ്റിനിന്നു. ബാലചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാൻ അവൾക്ക് ലജ്ജയല്ല, മറിച്ച് താല്പര്യമില്ലായ്മയായിരുന്നു. "അതെ ഏട്ടാ… എനിക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണമുണ്ട്. ഏട്ടൻ പൊയ്ക്കോ… വരാൻ വൈകും."

മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ആ നീല വെളിച്ചത്തിലേക്ക് അവർ മറയുമ്പോൾ, ഓരോ പടിയിലും അർജുന്റെ കൈകൾ സന്ധ്യയുടെ നിതംബങ്ങളിൽ അമരുന്നത് ബാലചന്ദ്രൻ സ്തംഭിച്ചു നോക്കിനിന്നു. സ്വന്തം വീട്ടിൽ വെറുമൊരു നിഴലായി താൻ മാറുകയാണെന്ന് അയാൾ ഭീതിയോടെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

കൃത്യം മുപ്പത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. താഴെ ഹാളിലെ വിജനതയിൽ ബാലചന്ദ്രൻ ഇപ്പോഴും സോഫയിൽ തറഞ്ഞിരിക്കുകയായിരുന്നു. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് എയർകണ്ടീഷണറിന്റെ നേർത്ത മൂളലിനപ്പുറം മറ്റൊരു ശബ്ദം അയാളുടെ കാതുകളെ കീഴടക്കി. പതുക്കെയുള്ള സംസാരവും ഇടയ്ക്കുള്ള ചിരിയും. അർജുന്റെ മുറിയുടെ വാതിൽ പാതി മാത്രം ചാരിയിരുന്നു. അകത്ത് നിന്ന് തീക്ഷ്ണമായ നീല വെളിച്ചം ഇടനാഴിയിലേക്ക് ഒരു നീല വരയായി വീണുകിടക്കുന്നു.

ബാലചന്ദ്രൻ ശ്വാസമടക്കി വാതിലിനോട് ചേർന്നു നിന്നു. അകത്ത് സന്ധ്യയുടെ ശബ്ദം ഒരു പരാതി എന്നപോലെ പുറത്തുവന്നു:

"ഹാ… മോനേ… പതുക്കെടാ… കാലിന്റെ അവിടെ അത്രയും അമർത്തല്ലേ… ആഹ്…" അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഫങ്ഷൻ കഴിഞ്ഞുള്ള ക്ഷീണവും മകൻ കാല് മസാജ് ചെയ്തു കൊടുക്കുമ്പോഴുള്ള സുഖവും കലർന്നിരുന്നു.

അർജുന്റെ ശബ്ദം ആ നീല മുറിയിൽ മുഴങ്ങി: "ഒന്ന് അടങ്ങി നിൽക്കൂ അമ്മേ. ഇത്രയും നേരം ആ കല്യാണ വീട്ടിൽ വട്ടം കറങ്ങിയതല്ലേ? ഇരിക്കൂ… ഈ നീല വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മയെ കാണാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണെന്നോ. സാരിയുടെ ഈ കളർ അമ്മയ്ക്ക് നന്നായി ഇണങ്ങുന്നുണ്ട്."

സന്ധ്യയുടെ ശ്വാസം ഒന്ന് വേഗത്തിലായി. "എടാ മോനേ… നീ പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ഇരിക്കാല്ലോ… പക്ഷേ നിന്റെ ഈ കൈകൾ… അത് കാലിൽ ഇങ്ങനെ അമരുന്നത് എനിക്ക് വല്ലാതെ ഇക്കിളി വരുന്നു. നീ എന്തിനാടാ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്? ഹാ… പതുക്കെടാ കുസൃതി!"

വാതിലിന്റെ ചെറിയ വിടവിലൂടെ ബാലചന്ദ്രൻ അകത്തേക്ക് നോക്കി. നീല വെളിച്ചത്തിൽ സന്ധ്യ കട്ടിലിന്റെ അറ്റത്ത് ഇരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ പച്ച സിൽക്ക് സാരിയുടെ തലപ്പ് അല്പം വഴുതി തോളിൽ നിന്ന് മാറിയിട്ടുണ്ട്. അർജുൻ അവളുടെ കാലുകൾ തന്റെ മടിയിൽ വെച്ച് സാവധാനം മസാജ് ചെയ്യുകയാണ്. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ മുഖത്തും ഉടലിലും ഇഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വിരലുകൾ അമ്മയുടെ കണങ്കാലിൽ നിന്നും സാവധാനം മുട്ടിന് താഴെ വരെ ഉയരുന്നു.

"എടാ… അച്ഛൻ പുറത്തുണ്ടാവുമോടാ?" സന്ധ്യ മെല്ലെ ചോദിച്ചു. "നമ്മൾ ഇങ്ങനെ മുറിയടച്ചിരിക്കുന്നത് അച്ഛന്