ഗാലറിയിൽ ഒരു മാച്ച് ഫിക്സിംഗ് 8 അന്തിമവിധികൾക്കും അപ്പുറം [Extended Part]

അവളെ തന്നിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി ബന്ധിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, അർജുൻ തന്റെ മുഖം അവളുടെ കഴുത്തിനടുത്തേക്ക് നീക്കി, അവിടെ തന്റെ പല്ലുകൾ ആഴ്ത്തി ദൃഢമായി കടിച്ചു.

"ആഹ്… മോനേ…! ഹാ…!" വേദനയും അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ ആവേശവും കലർന്ന ഒരു നിലവിളി സന്ധ്യയുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു. അവൾ അറിയാതെ തന്റെ വിരലുകൾ അവന്റെ മുടിയിൽ ആഴ്ത്തി. "എടാ തെണ്ടീ… നിനക്ക് ഭ്രാന്താണോടാ? പല്ല് ആഴ്ത്തല്ലേടാ… നല്ല വേദനയുണ്ട്! ഹാ… ആഹ്… അവിടെ നല്ല ചുവന്ന പാടുണ്ടാകുമല്ലോടാ മോനേ! നീ എന്താ ഈ ചെയ്യുന്നത്... അച്ഛൻ കണ്ടാൽ എന്ത് വിചാരിക്കും?"

അർജുൻ പിടിവിടാതെ അവളുടെ കഴുത്തിലെ ചർമ്മത്തിൽ തന്റെ പല്ലുകളുടെ ആഴമുള്ള അടയാളം ഒരു മുദ്ര പോലെ പതിപ്പിച്ചു. വേദന പതുക്കെ ഒരു തരിപ്പായി മാറുന്നതും സന്ധ്യയുടെ ശരീരം തന്റെ കൈകളിൽ തളരുന്നതും അവൻ അറിഞ്ഞു. ആ മുറിവേറ്റ ഭാഗത്ത് തന്റെ ചൂടുള്ള നാക്ക് കൊണ്ട് സാവധാനം തഴുകിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു: "ഈ അടയാളം അവിടെ ഇരിക്കട്ടെ അമ്മേ…

നാളെ എല്ലാവരും കാണട്ടെ. ഈ ഉടലിൽ എനിക്കുള്ള അധികാരം… എന്റെ ഈ മുദ്ര. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഈ ചുവന്ന പാട് അമ്മയ്ക്ക് എന്നെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും. ഇത് ഷൂട്ടിന്റെ ഭാഗമല്ല, ഇത് എന്റെ അവകാശമാണ്."

സന്ധ്യ ശ്വാസം വേഗത്തിലാക്കി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം അമർത്തി. കടിയേറ്റ സ്ഥലത്ത് വിരൽ ഓടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ വിതുമ്പി: "നീ ഒരു മനുഷ്യനാണോടാ അതോ മൃഗമാണോ? നാളെ നാട്ടുകാർ കണ്ടാൽ ഞാൻ എന്ത് മറുപടി പറയും? മകൻ കഴുത്തിൽ കടിച്ചു എന്ന് എനിക്ക് പറയാൻ പറ്റുമോടാ? ഹാ… എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു സുഖക്കേട് തോന്നുന്നു മോനേ… നീയെന്നെ ശരിക്കും മാറ്റിക്കളഞ്ഞു."

അർജുൻ അവളുടെ കാതോരം പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: "ഇനി മുതൽ എന്റെ മുദ്രകളോടെ മാത്രം അമ്മ നടന്നാൽ മതി.."

സന്ധ്യ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൂടുതൽ പറ്റിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ലജ്ജയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മകൻ തന്നിൽ പതിപ്പിച്ച ആ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തിന്റെ അടയാളത്തോടുള്ള ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം മാത്രമായിരുന്നു. പുറത്ത് വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ ബാലചന്ദ്രൻ ഇത് കണ്ട് തകർന്നുപോയി.

തന്റെ ഭാര്യ തന്റെ മകന്റെ ഓരോ ക്രൂരമായ കുസൃതികൾക്കും ആവേശത്തോടെ വഴങ്ങിക്കൊടുക്കുന്നതും, ആ കഴുത്തിലെ ചുവന്ന മുദ്രയും അയാൾക്ക് സഹിക്കാനായില്ല. സന്ധ്യ ഇപ്പോൾ തന്റേതല്ലെന്നും, അവൾ അർജുന്റെ കൈകളിലെ ഒരു കളിപ്പാവയായി മാറിയെന്നും ആ ഇരുട്ടിൽ കണ്ണീരോടെ അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അർജുന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും കേട്ട ആ കടിയുടെ ശബ്ദവും സന്ധ്യയുടെ ആവേശം നിറഞ്ഞ നിലവിളിയും ബാലചന്ദ്രനെ ആകെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ആ നീല വെളിച്ചത്തിന് മുന്നിൽ ഇനിയൊരു നിമിഷം പോലും നിൽക്കാൻ അയാൾക്ക് ആവതില്ലായിരുന്നു.

തന്റെ ഭാര്യ മകൻ മുന്നിൽ അത്രമേൽ കീഴടങ്ങുന്നത് നേരിട്ട് കണ്ട ആഘാതത്തിൽ, അയാൾ പതുക്കെ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴത്തെ നിലയിലേക്ക് വന്നു. ഓരോ പടി ഇറങ്ങുമ്പോഴും മുകളിൽ നിന്നും സന്ധ്യയുടെ ആ തകർപ്പൻ ചിരിയും അർജുന്റെ അധികാരസ്വരവും അയാളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

താഴെ ഹാളിലെ ഇരുട്ടിൽ ഏകനായി ഇരുന്ന് അയാൾ ഓരോ