Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

ജോലി. സംസാരം ശാന്തവും ആകർഷകവുമായിരുന്നു.

ആദ്യം സാധാരണ സംസാരമായിരുന്നു. ജോലിയും പ്രോജക്ടും. പിന്നെ പിന്നെ അവർ അടുത്തു. സംസാരം വേറൊരു തലത്തിലായി.

ഒരു ദിവസം വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു,

“നിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നെ ശാന്തനാക്കുന്നു.”

അവനി ചിരിച്ചു.

“നിന്റെ സംസാരം എന്നെ സുരക്ഷിതയാക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ മനയിൽ ഒരു പഴയ ദോഷമുണ്ട്. പക്ഷേ നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഭയക്കുന്നില്ല.”

സംസാരങ്ങൾ ക്രമേണ ആഴമായി. അവൻ ബാല്യകാല കഥകൾ പറഞ്ഞു. മണ്ണാർക്കാട്ടെ ഇല്ലത്തിന്റെ പഴയ ഓർമ്മകൾ. അച്ഛന്റെ കഥകൾ. കുടുംബത്തോടുള്ള സ്നേഹം.

“ഞാൻ എപ്പോഴും കുടുംബത്തോട് ചേർന്നാണ്. എനിക്ക് എന്റെ കുടുംബത്തോട് ചേർന്നുപോകുന്ന ആളെയേ കെട്ടാൻ പറ്റൂ,” അവൻ പറഞ്ഞു. “കുടുംബം വേണം. നിന്റെ അമ്മയെയും സഹോദരിയെയും ഞാൻ ബഹുമാനിക്കും.”

അവനി നോക്കി.

“ഞാനും മനയോട് ചേർന്നാണ്. അമ്മയും ശ്രീദേവിയും എന്നെ ആശ്രയിക്കുന്നു. നീ അവരെയും സ്നേഹിക്കുമോ?”

വാസുദേവൻ മടിയില്ലാതെ പറഞ്ഞു,

“തീർച്ചയായും. നിന്റെ കുടുംബം എന്റെ കുടുംബമാണ്.”

അവനിയുടെ വിവാഹത്തെപ്പറ്റി ലളിത ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു — ഗന്ധർവദോഷം അവനിയിലും ഉണ്ട്. വിവാഹശേഷം അത് കൂടുതൽ ശക്തമാകാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

അതിനിടയിലാണ് മണ്ണാർക്കാട് മനയിൽ നിന്ന് വാസുദേവന്റെ കുടുംബം അവനിയെ കാണാൻ വന്നത്.

മണ്ണാർക്കാട് മനയിലെ കുടുംബം

മണ്ണാർക്കാട് മനയുടെ മുഖ്യൻ നാരായണൻ നമ്പൂതിരി (അൻപത് വയസ്സ്) ആയിരുന്നു. അദ്ദേഹം ബ്രഹ്മദത്തൻ നമ്പൂതിരിയുടെ കീഴിൽ താന്ത്രിക വിദ്യകൾ പഠിച്ച ഒരു പ്രശസ്ത താന്ത്രികനായിരുന്നു.

ഉയരം കൂടിയ, ശക്തമായ ശരീരമുള്ള, മുഖത്ത് ഗൗരവവും ശാന്തതയും നിറഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. താന്ത്രിക ക്രിയകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ അറിവുണ്ടായിരുന്നു. ഗന്ധർവ്വദോഷ നിവാരണത്തിലും അദ്ദേഹം പ്രാവീണ്യം നേടിയിരുന്നു.

നാരായണന്റെ ഭാര്യ സുമിത്ര (നാല്പത്തഞ്ച് വയസ്സ്) ഒരു മനോഹരിയായ സ്ത്രീയായിരുന്നു. വലിയ സ്തനങ്ങളും വീതിയുള്ള ഇടുപ്പുകളുമുള്ള, മുഖത്ത് സൗമ്യതയും ബുദ്ധിയും നിറഞ്ഞ ഒരു യുവതി.

അവൾക്കും താന്ത്രിക വിദ്യകളിൽ അറിവുണ്ടായിരുന്നു. നാരായണനോടൊപ്പം പല