Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

കത്തി. മുറ്റത്തെ ചാരവും വെള്ളവും ഇപ്പോഴും മണക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ലളിത തറയിൽ ഇരുന്നു. കൈകൾ മടിയിൽ കൂട്ടിവെച്ചു. കുറച്ചു നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

മുതിർന്ന ഒരു കാരണവർ വാതിൽക്കൽ നിന്നു. പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ കൂടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“മതി ലളിതേ. ഇനി ഇതൊക്കെ വിട്ടേക്ക്. കുട്ടികളെ നോക്ക്. ബാക്കി കാര്യം പുരോഹിതന്മാർ നോക്കട്ടെ.”

ലളിത തല ഉയർത്തി. കോപം മുഖത്ത് കണ്ടു.

“ഞാൻ എന്റെ മക്കളെ സംരക്ഷിക്കും. ഞാൻ ഭ്രമദത്തൻ ഗുരുവിനെ സമീപിക്കും. ഞാൻ താന്ത്രികവിദ്യ പഠിക്കും.”

കാരണവർ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അല്പം പരിഹാസവും ഭയവും കലർന്നിരുന്നു.

“സ്ത്രീയായ നീയോ? ഈ വിദ്യ അപകടകരമാണ്. ഗന്ധർവൻ നിന്നെയും ബാധിക്കും. പിന്നെ ഈ മനയിൽ ആരും ശേഷിക്കില്ല.”

ലളിത എഴുന്നേറ്റു. ശബ്ദം ഉയർത്തിയില്ല. പക്ഷേ ഉറപ്പായിരുന്നു.

“എന്റെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ എന്തും ചെയ്യും. ഗന്ധർവൻ വരട്ടെ. ഞാൻ തയ്യാറാണ്.”

കാരണവർ ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. തല കുലുക്കി മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് അടച്ചു. കാലടികൾ അകന്നു.

മനയിൽ നിശബ്ദത വീണു. അകത്തെ മുറിയിൽ കുട്ടികൾ ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരാൾ ചോദിച്ചു, ഉറക്കം തൂങ്ങിയ ശബ്ദത്തിൽ:

“

അമ്മേ… അച്ഛൻ വരില്ലേ ഇനി?”

ലളിത അടുത്തുചെന്ന് അവരുടെ തല തഴുകി.

“ഉറങ്ങ്. അമ്മ ഇവിടെയുണ്ട്. ഒന്നും പേടിക്കേണ്ട.”

അവൾ തിരിച്ച് നടുമുറ്റത്തേക്ക് വന്നു. ചിതയുടെ ചാരം കാറ്റിൽ അല്പം പറന്നു. ലളിത ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

“ഞാൻ പഠിക്കും,” അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പറഞ്ഞു. “ഈ മനയെ ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.”

പിന്നീട് അവൾ വിളക്ക് കൂടുതൽ തെളിച്ചു. വാതിലുകൾ ഒന്നൊന്നായി പരിശോധിച്ചു. കുട്ടികൾ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. പിന്നെ തറയിൽ ഇരുന്ന് കൈകൂപ്പി. ഉറക്കെ അല്ല. മന്ത്രിച്ച്.

രാത്രി മുഴുവൻ മനയിൽ ഒരു ശബ്ദവും ഉണ്ടായില്ല. പക്ഷേ ലളിതയുടെ മുഖത്ത് ഇനി കരച്ചിലിന്റെ അടയാളമല്ലായിരുന്നു. ഒരു