Chapter Title : ഗതിമാറിയൊഴുകുന്ന നദിപോലെ 2 [സ്പൾബർ]

അവരിപ്പോ തനിക്കൊരു കാവലാണ്.. നാട്ടുകാരുടെ തല്ല് കൊള്ളാൻ ഇനി വയ്യ..

ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും കടിമൂത്ത രണ്ട് ചരക്കുകൾ എല്ലാം തുളുമ്പിച്ച് കൊണ്ട് മുന്നിലൂടെ നടക്കുന്നത് കാണുകയെങ്കിലും ചെയ്യാലോ.. കുണ്ണക്ക് ബലമില്ലെങ്കിലും തന്റെ ശരീരം കാമത്താൽ പുകയുകയാണ്..തന്റെ കയ്യിനും, പിന്നെ നാവിനും ഒരു ബലഹീനതയും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് പുതിയൊരുന്മേഷത്തോടെ പിള്ള മനസിലാക്കി..

വാതിലിൽ മുട്ട് കേട്ട് പിള്ള ശ്വാസമടക്കി നിന്നു.. നാട്ടുകാർ വീട് വളഞ്ഞെന്നാണ് പിള്ളക്ക് തോന്നിയത്..

“ പിള്ളച്ചേട്ടാ… ഇത് ഞാനാ… മഹി…”..

പുറത്ത് നിന്ന് ശബ്ദം കേട്ട് പിള്ളയൊന്ന് പകച്ചു.. മഹി..ആശാന്റെ മോൻ.. ഇത് തല്ലാൻ തന്നെ… താൻ വീട്ടിൽ കാവലിന് ചെല്ലുന്ന വിവരം അവനറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..അല്ലെങ്കിലേ തന്നോട് പകയാണവന്..

“ പിള്ളച്ചേട്ടാ… വാതില് തുറക്ക്… എനിക്കൊരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്… “..

പുറത്ത് നിന്ന് മഹി വിളിച്ച് പറഞ്ഞു.

ഹും..എനിക്കറിയാടാ നിന്റെ കാര്യം.. എന്നെ അടിച്ച് ചുരുട്ടാനല്ലേ… പക്ഷേ, മഹിയുടെ ശബ്ദം വളരെ സൗമ്യമായാണ് പിള്ളക്ക് തോന്നിയത്..എന്തായാലും അവനൊറ്റക്കല്ലേ ഉള്ളൂ.. നാട്ടുകാരുടെ മൊത്തം അടിയും വാങ്ങിക്കൂട്ടുന്നതിലും ഭേദം ഇവന്റെ അടി കൊള്ളുന്നതാണ്..ആശാനെപ്പോലെ നല്ല തണ്ടും തടിയുമുള്ള ഒരു കരുത്തനാണ് മഹിയും.. ഒറ്റയടിക്ക് താൻ തൂറിപ്പോകും..എന്നാലും വേണ്ടില്ല…

പിള്ള വിറച്ച് കൊണ്ടെണീറ്റ് വന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.. കാത്തിരുന്ന മഹി അകത്തേക്ക് ഇടിച്ച് കയറി വാതിലടച്ചു.. പിള്ള പൂക്കുല പോലെ നിന്ന് വിറച്ചു.. തന്റെ അന്ത്യം സമാഗതമായെന്ന് പിളള കണക്ക് കൂട്ടി..

“താനെന്താ എന്റെ വീട്ടിൽ കാവൽപട്ടിയായി നിൽക്കാൻ പോവുന്നെന്ന് കേട്ടു… ഒരു കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞേക്കാം… എൻഛനെ നീയൊക്കെക്കൂടി കൊണ്ട് നടന്ന് കൊല്ലിച്ചു… ഇനി നീയാവീട്ടിൽ കാല് കുത്തിയാ… പിള്ളേ, നിന്നെ വടിച്ചെടുക്കേണ്ടിവരും… കേട്ടോടാ മൈരേ… ഒരു ഗുണ്ട വന്നിരിക്കുന്നു…”..

പിള്ളക്ക് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും നോക്കാനില്ലായിരുന്നു.. അയാൾ ഒറ്റ വീഴ്ച, മഹിയുടെ കാലിലേക്ക്.. കരഞ്ഞു കൊണ്ടയാൾ തന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ സാഹചര്യം വിശദീകരിച്ചു.. ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പേടിച്ചിട്ടാണ് താൻ അങ്ങോട്ട് വരാൻ സമ്മിച്ചത് എന്നൊക്കെ പിളള കരച്ചിലോടെ പറഞ്ഞു..

മഹി, അയാളെ നിലത്ത് നിന്ന് പൊക്കിയെടുത്തു..

“ അതൊക്കെ തന്റെ കാര്യം… ഒരുപാട് ചെയ്ത് കൂട്ടിയതല്ലേ… അനുഭവിച്ചോ..”..

“ അങ്ങിനെ പറയരുത് മഹിമോനേ… പിള്ളച്ചേട്ടന് പോകാൻ മറ്റൊരിടമില്ലെടാ… ഞാനവിടെ നിന്നോളാം… ഒരു കാവൽപട്ടിയായിട്ട് നിന്നോളാം…”..

തേങ്ങിക്കൊണ്ട് പിളള പറഞ്ഞു..

ഒരു പുരുഷന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ട് മഹിക്ക് മനസലിവ് തോന്നി..

“ഞങ്ങൾക്കിപ്പോ കാവലിന് ആരും വേണ്ട പിള്ളച്ചേട്ടാ… ആര് വന്നാലും നേരിടാൻ ഞാനൊറ്റക്ക് മതി… “..

“ പോര മോനേ…