Chapter Title : ഗൗരിയും ശ്യാമും [Sojan]

പോന്നത്. ഈ പറഞ്ഞ എല്ലാ സംഭവം ഇതുപോലെ തന്നെ നടന്നതാണ്, അതൊരു കാളരാത്രിയായിരുന്നു.

തിരിച്ചു ചെന്നപ്പോൾ മനോഹരൻ വിഷമിച്ചിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. ശ്യാമിന് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്നായിരുന്നു അവന്റെ പേടി.

അയൽവക്കത്തുള്ള ആരെങ്കിലും വീട് വളഞ്ഞാലും പോരെ, പ്രശ്‌നമാകില്ലേ?

മനോഹരൻ ശക്തമായി തന്നെ ശ്യാമിനെ താക്കീത് ചെയ്തു, ശ്യാം അവനോട് പറഞ്ഞു,

“എടാ ആ മന്ദബുദ്ധി തള്ളയോട് പറഞ്ഞാൽ അതിന് മനസിലാകില്ല. അതിന് പ്രേമജ്വരം പോലെ എന്തോ പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ ഉടക്കിയാൽ അത് അതിലും ഭീകരമായി ഉടക്കും. തെറ്റിക്കാൻ പറ്റില്ല, അതിന് മുഴുവട്ടാണ്.”

മനോഹരൻ പറഞ്ഞു, “ഏട്ടൻ ഇങ്ങനാണെങ്കിൽ ഞാൻ തിരിച്ച് നാട്ടിലേയ്ക്ക് പോകുകയാണ്..”

“നീ തനിയെ പോകേണ്ട, ഞാൻ ഇവിടുത്തെ പരിപാടി നിർത്തുകയാണ്. ഇനി അധികം ദിവസമില്ല. കുറച്ച് പണികൾ കൂടി തീർത്താൽ നമ്മൾ ഫ്രീ ആകും. പിന്നെ പുതുതായി ഒന്നിനും തുടക്കമിടാതിരുന്നാൽ പീറ്ററിനോട് പറഞ്ഞിട്ട് നമ്മുക്ക് പോകാം.”

“ഇത് ഉറപ്പിക്കാമോ?” മനോഹരൻ ചോദിച്ചു.

ശ്യാം അലോചിച്ചു, ഉറപ്പിക്കാമോ? ഗൗരി?

അവൻ പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞു, “ഉറപ്പിക്കാം, നമ്മൾ പോകുകയാണ്. ഇനി വേണ്ട ഇവിടം.”

മാനസീകമായി ഒന്നിന് തയ്യാറെടുക്കാനാണ് പാട്, തീരുമാനം ആയിക്കഴിഞ്ഞാൽ പ്രശ്‌നമില്ല.

അടുത്ത ദിവസം മുതൽ മനോഹരനും മറ്റ് പണിക്കാരും പോകാനായുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി. ശ്യാം പായ്ക്കിങ്ങ് ആരംഭിച്ചു. ഗൗരിയോട് ഫോൺ വഴി സൂചിപ്പിച്ചു.

ഇതിനിടയിൽ ഒരു ചെറിയ സംഭവം ഉണ്ടായി – ഒരു ദിവസം ശ്യാം ചെല്ലുമ്പോൾ ചേച്ചി എന്തോ വായിച്ചു കൊണ്ട് നിലത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

ശ്യാം തൊട്ടടുത്തുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു. എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നതിനിടയിൽ ചേച്ചിയെ വട്ടു പിടിപ്പിക്കാൻ ശ്യാം അവന്റെ സംഭവം പുറത്തെടുത്ത്