Chapter Title : ഗീതികയുടെ ഒഴിവ് സമയങ്ങൾ 22 [Smitha]

പിടിച്ചു കൊണ്ട് അധരത്തില്‍ അമര്‍ത്തി ഉരച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും ചാക്കോ കുണ്ണ പൂറിനുള്ളില്‍ കടത്തിയിരുന്നു.
അതിന്‍റെ അസഹ്യമായ സുഖത്തില്‍ ഗീതിക കുഞ്ഞുമോന്റെ തടിച്ച കുണ്ണ സ്പീഡില്‍ വലിച്ചടിച്ചു.

“ഇതുപോലെ ഒരാനക്കഴപ്പി...”

ആഞ്ഞൂക്കിക്കൊണ്ട് ചാക്കോ പറഞ്ഞു.

“എത്ര പെണ്ണുങ്ങളെ കണ്ടതാ ഞാന്‍! പരവെടികളെയടക്കം! അക്കൂട്ടത്തി ഒരു കൂത്തിച്ചിയ്ക്ക് പോലും ഈ പൂറിമോള്‍ടെ കഴപ്പിന്റെ നാലിലൊന്ന് പോലുമില്ല... നിന്നെയൊക്കെ ഏത് തള്ളയാടീ പെറ്റെ? രണ്ടു കുണ്ണയാ ഇപ്പം നീ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നേ! അറിയാമോ? രണ്ടു കുണ്ണ! എന്‍റെ ലൈഫില്‍ ഞാന്‍ കേട്ടിട്ടില്ല ഇങ്ങനത്തെ ഒരു കാര്യം!!”

ആഞ്ഞടിച്ചു കൊണ്ട് അയാള്‍ കുഞ്ഞുമോനെ നോക്കി.

“അങ്ങോട്ട്‌ കുത്തിക്കേറ്റെഡാ ഇവക്കടെ വായിലേക്ക് ...ഒരു ദാക്ഷിണ്യവും വിചാരിക്കണ്ട! എന്തോരം ശോഭ കേടു കാണിച്ചാലും അതൊക്കെ ഈ കൂത്തിച്ചി അങ്ങ് ആസ്വദിക്കും...കേറ്റ് മൈരേ നീ നോക്കിനിക്കാതെ! നീയാരുടെ കൊണോത്തിലെ കാര്യം ഓര്‍ത്തോണ്ടിരിക്കുവാ ഇപ്പം!”

കുഞ്ഞുമോന്‍ അവളുടെ പൊളിഞ്ഞ വായിലേക്ക് കുണ്ണ താഴ്ത്തി കുത്തി.
ഗീതികയുടെ കണ്ണുകള്‍ മിഴിച്ചു.
തൊണ്ട വരെ അവന്‍റെ കുണ്ണയിറങ്ങിപ്പോകുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം.
ആ കാഴ്ച്ച കണ്ട് ഞാന്‍ എനിക്ക് കൂട്ടുവന്ന പെണ്ണിന്‍റെ പൂറിലേക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു.

സ്വന്തം ഭാര്യയെ ത്രീസം കളിയുടെ സുഖമറിയിക്കുന്നത് കണ്ട് വെടിയെപ്പണ്ണുന്ന ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ ഭര്‍ത്താവ് ഒരുപക്ഷെ ചിലപ്പോള്‍ ഞാനായിരിക്കും!
എന്തായാലും ഇതുപോലെ ഒരു സുഖം ഞാന്‍ ഇതുവരെ അറിയിച്ചില്ല.

“സാറ് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ...ആരാ അത്? വൈഫ് തന്നെയാണോ?”

അവള്‍ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

“അതേടീ, എന്‍റെ സ്വന്തം ഭാര്യ!”

അതിരില്ലാത്ത സുഖക്കഴപ്പില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
അങ്ങനെ പറയുമ്പോള്‍ തന്നെ എന്തൊരു സുഖമാണ്!
സ്വന്തം ഭാര്യയെ, സുന്ദരിയും മദാലസയുമായ സ്വന്തം ഭാര്യയെ രണ്ടുപേര്‍ അവരുടെ ഒടുങ്ങാത്ത കഴപ്പ് മൊത്തം അവളുടെ പൂറിലും വായിലും തീര്‍ക്കുമ്പോള്‍ അത് കണ്ടുകൊണ്ട് മറ്റൊരുത്തിയെ ആഞ്ഞൂക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു സുഖം!

അതിനെക്കാള്‍ സുഖമാണ് അവള്‍ തന്‍റെ സ്വന്തം ഭാര്യതന്നെയാണ് എന്ന് ഊക്കുന്ന വെടിയോടു പറയുമ്പോള്‍!
ഒരിക്കലും സംഭവിക്കാത്ത വിധത്തില്‍ എന്‍റെ കുണ്ണ കല്ലിച്ച് കമ്പിച്ച്, കട്ടിവെച്ച് കൂര്‍ത്ത്, വിസ്താരമുള്ള, കളിച്ചു പഴകിയ വെടിപ്പൂറില്‍ കുത്തിക്കേറിയിറങ്ങി.

“രണ്ടെണ്ണത്തിനെ വിളിച്ച് പണിയെടുപ്പിക്കണമെങ്കില്‍ എന്തൊരു കഴപ്പായിരിക്കും സാറേ സാറിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക!”

അവള്‍ വീണ്ടും