Chapter Title : ഗൂഫി ആൻഡ് കവാർഡ് [Jumailath]

യു എന്ന് എപ്പോ തൊട്ടോ എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നി തുടങ്ങി”

ഞാൻ രേണുവിൻ്റെ വയറിനു ചുറ്റി പിടിച്ചു നെറ്റിയിൽ  ചുംബിച്ച് കൈ ഗൗണിനുള്ളിൽ നിന്നെടുത്തു മുടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ചു ചേർത്ത് പിടിച്ച് തഴുകി.

“പണ്ടാരോ പറഞ്ഞ പോലെ നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ വസന്തം മാത്രമാണു കണ്ണാ. എവെരിതിങ് ഈസ്‌ ബെറ്റർ വിത്ത്‌ യു. എവെരിതിങ് ഹാസ് ബീൻ ബെറ്റർ സിൻസ്‌ യു”

“അത് പറഞ്ഞപ്പഴാ വസന്തം ചിങ്ങത്തിലല്ലേ. ഓണം പൂക്കളുടെ ഉത്സവം എന്നല്ലേ പറയുന്നത് രേണു”

“വസന്തം മാർച്ചിലാണ് കണ്ണാ”

“ഞാൻ ഓഗസ്റ്റ്ലാന്നാ ഇത്രയും കാലം വിചാരിച്ചെന്നത്”

രേണു കൈനീട്ടി എന്റെ മൂക്കിന്റെ അറ്റത്തു നുള്ളി.

“അതെന്തായാലും പൂക്കളെക്കാൾ എനിക്കിഷ്ടം മഴക്കാലമാ രേണു. പിന്നെ അത് കഴിഞ്ഞുള്ള ഹേമന്തവും. മഴക്ക് എപ്പോഴും പ്രണയത്തിന്റെയും രതിയുടെയും ഭാവമല്ലേ”

“ഇടക്ക് കണ്ണകിയും ആവാറുണ്ട്”

“എപ്പോഴും ലാസ്യ ഭാവത്തിലായെലെങ്ങനെയാ രേണു. മഴയുടെ രൗദ്ര ഭാവത്തിനുമില്ലേ സൗന്ദര്യം”

രേണു എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലപൂഴ്ത്തി.

ഐസ്ക്രീമും കഴിച്ച് സംസാരത്തേക്കാൾ വാചാലമായ മൗനത്തിൽ മുങ്ങി പ്രകൃതിയുടെ അവാച്യമായ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ കൂടെ രേണുവിന്റെ സാമീപ്യവും സൃഷ്ടിക്കുന്ന അനുഭൂതിയിൽ സർവ്വവും  മറന്നിരിക്കുമ്പോഴാണ് രേണു എന്നെ തോണ്ടിവിളിച്ചത്.

“നമുക്ക് പോവാം കണ്ണാ”

രേണുവിന്റെ കണ്ണുകൾ കുന്നിന്റെ താഴെയുള്ള റോഡിലാണ്. അങ്ങോട്ട്‌ നോക്കിയ ഞാൻ നാലഞ്ച് പേര് കുന്നു കയറി വരുന്നത് കണ്ടു.

“പോവാം രേണു”

കറുത്ത ഹൈലക്സ് കുന്നിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി.

“പകല് മുഴുവൻ താലൂക്ക് ഓഫീസിൽ നിന്നിട്ടാന്ന് തോന്നുന്നു രേണു ഭയങ്കര ക്ഷീണം. പിന്നെ ആ കുന്നിന്റെ മേലെ സ്ഥലം നോക്കി കുറച്ചേറെ നടക്കേം ചെയ്തല്ലോ.

വാ രേണു. ഒരു പത്തുമിനിട്ടു കിടക്കാം”

ഞാൻ ദിവാൻ കോട്ടിൽ കയറി ചാരികിടന്നു. രേണു ഒരു നിമിഷം എന്തോ ആലോചിച്ചു  ചെരുപ്പും ഉള്ളിലെ ബ്രായും ഊരി കളഞ്ഞു എന്റെ മേലെ കയറി കിടന്നു. എൻ്റെ വിശാലമായ നെഞ്ചാണ് രണ്ട് മൂന്ന് ദിവസമായിട്ട് രേണുവിന്റെ മെത്ത. പ്രേമിക്കുന്നവരുടെ ഓരോ ഗതികേട്. നല്ല ക്ഷീണമുള്ളത് കൊണ്ട് കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ആലോചിക്കുന്നതിനു മുന്നേ തന്നെ ഉറങ്ങി പോയി.

രേണു എന്നെ വിളിച്ചുണർത്തിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഉണർന്നത്. സമയം എട്ടേ നാൽപ്പത്. പത്തു മിനുട്ട്