Chapter Title : ഹരികുട്ടനും അമ്മയും [വൈഗവ്]

ഞാൻ ആയതുകൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്തില്ല വേറെ ആരെങ്കിലും ആയിരുന്നേൽ ഒരു വര്ഷം പോയെന്നെ

സോറി ടീച്ചർ അവന്നു വേണ്ടി ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു

ശരി ശരി വേറെ ആരോടും പറയണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞേക്ക് അവനോട് പിള്ളേര് വല്ലതും ചോതിക്കുകയാന്നെങ്കിൽ പ്രിൻസിപ്പാൾ അമ്മക്ക് കൊടുത്തു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി

ശരി ടീച്ചർ

ശരി എന്നാൽ വെക്കട്ടെ

ടീച്ചർ ടീച്ചർ ഒരു കാര്യം കൂടെ

ആ പറയൂ

അത് പിന്നെ ഞാൻ അയച്ച മെസ്സേജ് ടീച്ചർ വായിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞു അവൻ

ആരോടും പറയരുത് പ്ളീസ് വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ നാട്ടിൽ വരുന്ന അയ്യാളെകൊണ്ട് ഒന്നും മതിവരുന്നില്ല

ഞാൻ ആരോടും പറയുന്നില്ല ! എന്നിട്ട് അവൻ എവിടെ അവൻ ഇവിടെ എന്റെ പാപ്പം തിന്നുവാ

എന്താ ?

അല്ല അവൻ അപ്പം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുവാ

ഹമ് എന്നാൽ ശരി

ഓകെ താങ്ക്സ് ടീച്ചർ എന്ന് പറഞ്ഞു ഫോൺ വച്ചു

അവരുടെ ഭാഗ്യം ഓർത്തു ഞാൻ ഇരുന്നു

ചായവക്കാൻ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആണ് വീണ്ടും ഫോൺ അടിച്ചത്

കിരണിന്റെ അമ്മയാണ്

ഹലോ ടീച്ചറെ ഒരു കാര്യം പറയാനാ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്

ജീവിതം ഒന്നേ ഉള്ളൂ അത് ആസ്വദിച്ചു തീർക്കണം

ടീച്ചറുടെ വസന്ത കാലം ടീച്ചറുടെ വീട്ടിൽ തന്നെയുണ്ട് കൈവിട്ടു കളയരുത്

ഇവിടെ കിരൺ അവിടെ ഹരി എന്നെ ഉള്ളൂ

അതും പറഞ്ഞു അവർ ഫോൺ വച്ചു

എന്റെ മകനെ പറ്റിയാണ് അവർ പറഞ്ഞത് താൻ ഒന്നും തിരിച്ചു പറഞ്ഞു പോലുമില്ല

വര്ഷങ്ങൾക്കുശേഷം തന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ വികാരം പൊട്ടി പുറപ്പെട്ടു

ഹരികുട്ടന്റെ ബെഡ്ഷീറ്റിൽ ഭൂഖണ്ഡങ്ങൾ വിരിയുന്നത് പലപ്പോഴും കണ്ടിട്ടുണ്ട് എന്നാലും അവനെ അങ്ങനെ കാണാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല

അവരുടെ വാക്കുകൾ വീണ്ടും തേട്ടി തേട്ടി മനസ്സിൽ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു

കിരണിനു പകരം ഹരിയും താനും ആണെകിൽ എന്ന് ഞാൻ ചിന്തിച്ചു പോയി

പെട്ടെന്നാണ് കാളിങ് ബെൽ അടിച്ചത് ജനലിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ ഹരികുട്ടൻ വാതിൽ തുറക്കാൻ ഉയർത്തിയ കൈ ആരോ പിടിച്ചു താഴ്ത്തി

വീണ്ടും ജനലിലൂടെ എത്തിനോക്കി കിരണിന്റെ മുഖം ഹരികുട്ടന്റെ മുഖത്ത് മിന്നിമായുന്നു

എന്റെ കൈകൾ എന്നോട് പോലും അനുവാദം