Chapter Title : ഹൌസ് ഓണർ കം വൈഫ് ഓണർ 4 [M D V] [Climax]

എന്റെ കഴപ്പ് കൂടുന്നത് അല്ലാതെ കുറയുന്ന മട്ടില്ല!. രുക്മിണി ആണെങ്കിൽ വർഷങ്ങൾ ആയി ഒറ്റയ്ക്കാണ് കിടക്കുന്നത്, രാത്രി ഒരു നിരുപമയുടെ മുലകളെയും കുണ്ടിയെയും ഓർത്തു ഒരു അഭിഷേകം നടത്തിയാണ്  ഞാൻ ഉറങ്ങുക!. ഒടുക്കം ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു, രാജീവനെ കുറച്ചു ദിവസം ഇവിടെ നിന്നും എങ്ങനെയെങ്കിലും മാറ്റി നിർത്തണം എന്ന്!!.

ആലോചിച്ചപ്പോൾ”

“എന്നെ വിളിച്ചു….ഞാൻ വഴി പറഞ്ഞു, അതൊക്കെ എനിക്കറിയാം പിള്ളചേട്ടാ.”

“ശരി ഞാൻ അതിൻ പ്രകാരം എന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ കാർ എടുത്തു അവൻ വരുന്ന വഴിയിലൊക്കെ നിർത്തി മറഞ്ഞിരുന്നു, രണ്ടു തവണ അവനെ ഒന്നിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും നടന്നില്ല ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം രാജീവ് ജോലി കഴിഞ്ഞു നടന്നു വരുമ്പോൾ തക്കം പോലെ കിട്ടി. ഞാൻ അപ്പൊ ആലോചിച്ചു അങ്ങ് തട്ടിയാലോ എന്ന്! നിരുപമയെ പോലെ ഒരു സുന്ദരിക്കോതയെ ഒറ്റയ്ക്ക് തിന്നുന്നതിനു എനിക്കവനെ കാണുമ്പോഴേ കലിയായിരുന്നു, പിന്നെ പിന്നെ എനിക്കതു മാറി, അപ്പോഴേക്കും നിരുപമ എന്റേത് മാത്രമായി കഴിഞ്ഞിരുന്നു...!”

“അന്നെന്തേ കൊല്ലാഞ്ഞത്? പിള്ളചേട്ടാ! അപ്പൊ അവളെ ജീവിതകാലം മുഴുവനും അനുഭവിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?”

“അതല്ലെടി!!! അവൻ ആശുപത്രിയിൽ കുറച്ചു ദിവസം കിടത്തിയാ, ആ അവസരം വെച്ച് എനിക്കവളെ വളക്കാൻ കഴിയും, പിന്നെ

തിരിച്ചു വന്നാലും അവൻ അകത്തുള്ളപ്പോൾ അവളുടെ ചൂടറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളുടെ ആ കരച്ചിൽ അവൾ സ്വയം അടക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് തലയിണയിൽ കടിച്ചു പിടിച്ചു പിടയുന്നതല്ലേ ശെരിക്കുള്ള സുഖം!”

“അതാണ് അവനെ കൊല്ലാതെ വിട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയത്”

“സത്യം പിള്ളചേട്ടാ, ഞാൻ തന്നെ എത്ര തവണ വീരൻ അകത്തു കിടക്കുമ്പോൾ, പിള്ളച്ചേട്ടന്റെ കൂടെ വേശ്യയെപ്പോലെ അഴിഞ്ഞാടിയിരിക്കുന്നു.” ലയ പിള്ളയുടെ മുലഞെട്ടിന്റെ ഞെരടികൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ അതിൻ പ്രകാരം അവനെ നോർത്ത് പാലത്തിന്റെ താഴെ നിന്ന് കാർ വളച്ചെടുത്തു അവനെ ഒന്ന് തട്ടി തെറിപ്പിച്ചു ഓടിച്ചു. തിരിച്ചു കാർ കൂട്ടുകാരന്റെ ഷെഡിൽ ഇടുമ്പോ ആംബുലൻസ നേം ഞാൻ തന്നെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു”

“രാജീവനെ ലിസ്സി ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്തു, കൈയിൽ ചെറിയ പോറൽ മാത്രം പക്ഷെ കാലിനു ഇച്ചിരി വലിയ മുറിവായിരുന്നു, ഉള്ളം കൈ വലിപ്പത്തിൽ തോല് പോയി. ഫ്രാക്ചർ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല, പക്ഷെ മുറിവ് വലുതായത് കൊണ്ട് പഴുക്കാൻ ചാൻസ് ഉണ്ടെന്നു ഡോക്ട്ടർമാർ പറഞ്ഞു , അങ്ങനെ അവർ രണ്ടാഴ്ച അവനെ അവിടെ റസ്റ് എടുക്കാനും പറഞ്ഞു.”

“നിരുപമ വിവരം അറിഞ്ഞപ്പോൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നെ വിളിച്ചു, രുക്മിണിയും നിരുപമയും ഹോസ്പിറ്റൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും ഞാനും എത്തി.”