Chapter Title : ഹിമകണം [Kannan]

ചോദിച്ചു…
അപ്പോഴേക്കും മറ്റുള്ള കുട്ടികൾ ചുറ്റും കൂടി. എല്ലാരും തങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ട രുദ്രയും വിട്ടുകൊടുത്തില്ല
“നീ പോടാ”അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു
അത് വിഷ്ണുവിന് ഒരു കുറച്ചിലായി തോന്നി അവൻ അല്പം മുന്നോട്ട് വന്നിട്ട് ശബ്ദം അല്പം
താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു
“അതേയ്…എടാ പോടന്നൊക്കെ അങ്ങ് വീട്ടിൽ പോയി വിളിച്ചാൽ മതി കേട്ടോ ഇത് ആള് വേറെയാ”
“ഞാനും ആള് വേറെയാ തന്നെപ്പോലുള്ള കുറേയെണ്ണത്തിനെ കണ്ടിട്ട് തന്നെയാ ഞാനും
ഇവിടേയ്ക്ക് വന്നത്…അതുകൊണ്ട് തന്റെയൊന്നും വിളച്ചിൽ എന്റടുത്തു
വേണ്ട മനസ്സിലായോ…”
“നീയാരാ ചാൻസീറാണിയോ…നിനക്കെന്തെലും കഴപ്പുണ്ടേൽ അത് കയ്യിൽ
വച്ചാ മതി കേട്ടല്ലോ”
വിഷ്ണു പറഞ്ഞതുകേട്ട് ദേഷ്യത്തോടെ അവനെ തല്ലാൻ കൈവീശി അത്
പ്രതീക്ഷിച്ചുനിന്ന വിഷ്ണു അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു ഞെരിച്ചു കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖത്തുതന്നെ
നോക്കി നിന്നു, കൈ വേദനിച്ച രുദ്ര കൈ കുതറാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“വിടടാ എന്റെ കയ്യീന്ന്”
വിഷ്ണു പതിയെ കൈ അയച്ചു…
”മോളെ ഈ കോളേജിൽ ചേട്ടന്മാരുടെ നേരേ കൈപൊക്കാൻ ഇത്രേം മൂപ്പ് പോര…ഇവിടെ ആരോടേലും ചോദിക്ക് അപ്പോ പറഞ്ഞുതരും”
അത്രേം നേരം ഇതെല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ട് നിന്ന റഫീഖ് അവളോട് പറഞ്ഞു, എന്നിട്ട് എല്ലാരും അവളെകടന്ന് മുന്നോട്ട് പോയി
“നിന്നെയൊക്കെ ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം…” രുദ്ര
കൈ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് അരിശത്തോടെ പറഞ്ഞു
“മോളെ അതൊക്കെ കാണേണ്ടവർക്ക്കാണേണ്ട സമയത്തു കാണിച്ചുകൊടുത്താൽ
മതി…അതൊക്കെ ഇങ്ങനെ എല്ലാരേം കാണിക്കേണ്ടതാണോ? അഥവാ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ ഞങ്ങളെ കാണിച്ചിട്ടുണ്ടന്ന് പറഞ്ഞേരെ”
അരുൺ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പറഞ്ഞൂ. രുദ്ര ദേഷ്യത്തോടെ അവരെ നോക്കി “വാടാ” ബാലു അവരെ
ഒരീണത്തിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ട് നടന്നു.

അന്ന് വൈകിട്ട് ബാലുവിന്റെ വക ട്രീറ്റ് ഉണ്ടായിരുന്നു, വിഷ്ണു അതിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു. അവർ
ചോദിച്ചപ്പോ രാവിലെ നാണുപിള്ള പറഞ്ഞ ജോലിയുടെ കാര്യം എല്ലാരോടും പറഞ്ഞു എല്ലാരും
സമ്മതിച്ചു അതിനുശേഷം പൈന്റർ ദിനേശനെ കാണാനുണ്ട് എന്നുപറഞ്ഞു നൈസിനു വലിഞ്ഞു
അതുകഴിഞ്ഞു പൈന്റിങ്ങിന്റെ എസ്റിമേഷൻ ദിനേശന്റടുത്തുനിന്നും വാങ്ങി നേരെ
നാണുനായരുടെ വീട്ടിലേക്ക് ചെന്നു, അവിടെയെത്തുമ്പോ നാണുനായരുടെ മൂത്തമകൾ
ഉമ്മറത്തു ഏതോ തുണിയും തയ്ച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്, നാണുനായർക്ക് രണ്ടു മക്കളാണ്
മൂത്തവൾ ദീപ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു