Chapter Title : ഹോം നേഴ്സ് [അനൂപ്]

അനുഭവിക്കുന്ന എന്നെ പറ്റി നിങ്ങളാരും എന്തെ ചിന്തിക്കത്തെ....
കിട്ടിയവസരം അമ്മയും മുതലെടുത്തു.

എന്നെക്കൊണ്ട് ഇനി പറ്റില്ല, ഇനിയും ഇവിടുത്തെ ജോലി മൊത്തം ചെയ്യാനുള്ള ആരോഗ്യമില്ലയെനിക്ക്. അതു കൊണ്ടിതിനു എത്രയും പെട്ടന്നൊരു തീരുമാനം എടുക്കണം.
അമ്മ നയം വ്യക്തമാക്കി.

ഓ... അപ്പൂപ്പൻ ഇനി ഒരുപാട് കാലമൊന്നും ഉണ്ടാകില്ലല്ലോ, അപ്പൊ പിന്നെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെ പോട്ടെ.
എന്തെങ്കിലും പറയണമല്ലോ എന്നോർത്തു ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതാ.
കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് ആരുമൊന്നും പറയാത്തത് കേട്ട് ഞാൻ തലയുയർത്തി നോക്കിയപ്പോ ദാണ്ടേ എല്ലാരും എന്നെയും നോക്കിയിരിക്കുന്നു...

ഞാൻ വെറുതെ.... തമാശക്ക്.... പറഞ്ഞതാ.....

ഇതാണോടാ തമാശ, വയ്യാതെ കിടക്കുന്നതു വഴിയേ പോയ ആരുമല്ല നമ്മുടെ അപ്പൂപ്പനാ. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അപ്പൂപ്പന് എന്നെക്കാളും ഇഷ്ടം നിന്നെയായിരുന്നല്ലോ, ആ നീ തന്നെയിങ്ങനെ പറയണം.

കിട്ടിയവസരത്തിൽ ചേട്ടൻ മയിരനും ഗോളടിച്ചു.

മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധിയെന്നു എനിക്കു മനസിലായി.

അമ്മയുടെ കഷ്ടപ്പാട് മാറാനും വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ നല്ല സ്മൂത്തായിട്ട് പോകാനും ഒരു വഴിയുണ്ട്.....
ചേട്ടന്റെ വാക്ക് കേട്ട് ഞങ്ങൾ മൂന്ന് പേരും ഒരുപോലെ ചേട്ടനെ നോക്കി.

കണ്ടു പടിക്കെടാ എന്ന മട്ടിൽ അച്ഛൻ എന്നെ ഒന്നാക്കി നോക്കി.

അല്ലേലും നിന്റെ തലേലെ എന്തെങ്കിലും ഐഡിയ വരൂ.... ഒന്നുമില്ലേലും നീയൊരു MBBS സ്റ്റുഡന്റ് അല്ലേ....
അമ്മയെ കൊണ്ടാകുന്നെപ്പോലെ അമ്മയും ചേട്ടനെയൊന്നു പൊക്കി.

ഞാൻ പറഞ്ഞു വരുന്നതെന്താന്ന് വച്ചാൽ, ഞാനൊരു കല്യാണം കഴിച്ചാ പോരേ. അമ്മക്കൊരു കൂട്ടുമാകും അപ്പൂപ്പനെ നോക്കാൻ ആളുമാകും. എങ്ങനെയുണ്ടെന്റെ ഐഡിയ.
ചേട്ടൻ ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നോക്കി.

എനിക്കാണെങ്കിൽ ചിരി വന്നിട്ട് വയ്യ, ഞാൻ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നോക്കി. പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കിയിട്ട് ചേട്ടന് കലിപ്പിച്ച് നോക്കുകയാണ് രണ്ടുപേരും.

നാളത്തെ കൊണ്ട് നിന്റെ വെക്കേഷൻ തീരുക അല്ലേ, മറ്റന്നാൾ രാവിലെത്തെ വണ്ടിക്ക് തന്നെ ഹോസ്റ്റലിൽ പൊയ്ക്കോണം. ഇവിടുത്തെ കാര്യം ഒക്കെ എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചോളാം.
അച്ഛൻ കസേരയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

അല്ല ഇതിനൊരു തീരുമാനം ഉണ്ടാക്കാതെ നിങ്ങൾ എങ്ങോട്ട് പോകുവാ.
അമ്മ അച്ഛനെ നോക്കി.

ഞാൻ രാവിലെ ജോയിയുടെ ഓഫീസിൽ ചെന്നിട്ട് ഒരു ഹോം