Chapter Title : ഹൃദയം തിരഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾ 1 [സ്പൾബർ]

കരഞ്ഞ് പ്രാർത്ഥിച്ചതാടാ… എന്നെ എന്തെല്ലാം തെറിയാ നീ പറഞ്ഞത്… ദൈവം എന്നൊരാള് മുകളിലുണ്ടെടാ… ആ ദൈവം എന്നെ കൈ വിട്ടില്ല… നീ അവിടെക്കിടന്ന് ചാകെടാ…””..

അവൻ തിരിച്ചെന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് ശോഭ ഫോൺ കട്ടാക്കി.. പിന്നെ ആശ്വാസത്തോടെ ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു.. ചുരുങ്ങിയത് ഒരു മാസമെങ്കിലും തനിക്ക് സമാധാനത്തോടെ കഴിയാം..പിന്നെ വരുന്നത് അപ്പോ നോക്കാം.. മനസിലെ ഭാരമൊഴിഞ്ഞ ശോഭ പതിയെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വീണു..

✍️✍️✍️…

രാവിലെ വലിയ ടെൻഷനൊന്നുമില്ലാതെയാണ് ശോഭ ഓഫീസിലേക്ക് പോയത്.. അവൻ ഉണ്ടാവില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അവൾ വഴിയിലുട നീളം അവനെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.. ഉച്ചവരെ ജോലി ചെയ്ത ശോഭക്ക് ഉച്ചയായപ്പോ എന്തോ ഒരു കുറ്റബോധം.. അവനോട് പറഞ്ഞത് കുറച്ച് കൂടിപ്പോയില്ലേ എന്നൊരു തോന്നൽ.. അവൻ ചത്താലും തനിക്ക് സന്തോഷമാണ് എന്നൊക്കെയാണ് താൻ പറഞ്ഞത്.. ശത്രുവാണെങ്കിലും അങ്ങിനെയൊന്നും ചിന്തിക്കാനും പറയാനും പാടില്ല..തന്നെ രക്ഷിച്ച ദൈവത്തെ വെല്ല് വിളിക്കും പോലുള്ള പണിയായിപ്പോയത്.. വേണ്ടായിരുന്നു..

അമ്മ തന്ന് വിട്ട പൊതിയഴിച്ച് കഴിക്കാനിരുന്നിട്ടും അവൾക്കൊന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നിയില്ല..അതേപോലെ പൊതിഞ്ഞ് കെട്ടി വേസ്റ്റിൽ കൊണ്ടുപോയിട്ട്, മേലുദ്യോഗസ്ഥനോട് അനുവാദം വാങ്ങി അവൾ പുറത്തിറങ്ങി.. സ്കൂട്ടിയെടുത്ത് കുറച്ചപ്പുറത്തുള്ള നാഷണൽ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ താനെന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് ശോഭക്ക് തന്നെ അറിയില്ലായിരുന്നു..

റിസപ്ഷനിൽ ചെന്നന്വോഷിച്ച്, നൂറ്റിപ്പത്താം നമ്പർ മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴും താൻ ചെയ്യുന്നതിലെ വരുംവരായ്കകളൊന്നും ശോഭക്കറിയില്ലായിരുന്നു… ചാരിയിട്ട വാതിൽ തുറന്ന് അവൾ പതിയെ അകത്തേക്ക് പാളി നോക്കി.. മുറിയിൽ വേറാരുമില്ല.. അവൻ ബെഡിൽ കിടക്കുന്നുണ്ട്.. പുറത്ത് നിന്ന് തന്നെ അവൾ വാതിലിലൊന്ന് തട്ടി… അവൻ തല ചെരിച്ച് വാതിലിന് നേരെ നോക്കിയെങ്കിലും ആളെ മനസിലായില്ല..ശോഭ പതിയെ അകത്തേക്ക് കയറി അവൻ കിടക്കുന്ന കട്ടിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു..

ശോഭയെ കണ്ട് സേതു ഞെട്ടിപ്പോയി..അവളിവിടെ വരുമെന്നവൻ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.. പകയോടെ അവൻ ശോഭയെ നോക്കി..

“”നിനക്ക് തൃപ്തിയായല്ലോ അല്ലേടീ പൂറീ… എന്നെ കിടത്തിയപ്പോ നിനക്ക് തൃപ്തിയായല്ലോ… ചത്തിട്ടില്ലെടീ പൊലയാടി മോളേ… ഞാനിവിടുന്ന് എഴുന്നേൽക്കും… അന്ന് സേതു ആരാണെന്ന് നീ അറിയും… ചത്തോന്നറിയാൻ വന്നതായിരിക്കും നീ… ഇറങ്ങിപ്പോടീ മൈരേ…””..

സേതു അലറി..

പേടിച്ച് പോയ ശോഭ ഓടിച്ചെന്ന് വാതിലടച്ചു.. പിന്നെ പതിയെ നടന്ന് വന്ന് കട്ടിലിനടുത്ത് നിന്നു..