Chapter Title : ഹൃദയം തിരഞ്ഞ സ്വപ്നങ്ങൾ 2 [സ്പൾബർ]

സ്വഭാവം മാറും.. കേട്ടോടാ പേപ്പട്ടീ…””...

ശോഭ കൊഞ്ചിക്കൊണ്ടാണത് പറഞ്ഞത്..ആ കൊഞ്ചൽ പേപ്പട്ടിക്കിപ്പോ മനസിലായെങ്കിലും അതെന്തിനെന്ന് മനസിലായില്ല..അതൊന്നും കേട്ട് അവന് ശീലവുമില്ല..

തന്നെ ശത്രുവായി കാണേണ്ട ഇവളെന്തിനാണ് തന്നെക്കാണാനായി ഈ മുറിയിലേക്ക് വന്നതെന്നും അവന് മനസിലായില്ല..

“” നിനക്കെന്താ വേണ്ടത്… ?.. ഞാനിന്നലെ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല… ഇപ്പഴും സഹിക്കാൻ പറ്റാത്ത വേദനയാണ്… ഒന്നിറങ്ങിപ്പോടീ പൂറി…””..

അലറാനാണ് തോന്നിയതെങ്കിലും സേതുവിന്റെ ശബ്ദം പൊങ്ങിയില്ല..

“” ഞാനും ഉറങ്ങിയില്ലെടാ പേപ്പട്ടീ… നിന്റെ മുന്നിൽ എന്നെ കണ്ടാ നീ എന്തൊക്കെയോ ചെയ്യുമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ… എന്തേ ചെയ്യുന്നില്ലേ…?”.

ശോഭ കടിമൂത്താണത് പറഞ്ഞത്..

സേതു അമ്പരന്ന് കിടക്കുകയാണ്.. ശോഭ പറയുന്നതൊന്നും അവന് മനസിലാവുന്നില്ല.. താനിവളെ ഉപദ്രവിക്കുമെന്ന് ഇവൾക്കറിയാം.. ഇവിടുന്നെണീറ്റാൽ അവളുടെ പൂറും കൂതിയും ഒന്നാക്കുമെന്ന് പോലും താൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്… അവളെ വെട്ടിപ്പൂളാനുള്ള ടൂൾസ് താനൊരുക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞതാണ്..എന്നിട്ടും ഇവളെന്തേ പേടിക്കാത്തത്..?..അവൾ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് തന്നോടെതിർക്കുകയാണ്.. വെല്ല് വിളിക്കുകയാണ്… അവളോടൊന്നും തിരിച്ച് പറയാൻ പോലും വാക്കുകൾ കിട്ടുന്നില്ല.. ഇത് പോലെ പലരേയും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്..

അവരൊക്കെയും കരഞ്ഞ് തന്റെ കാല് പിടിച്ച ചരിത്രമാണുള്ളത്.. കരഞ്ഞ് കാല് പിടിച്ചവനെ പൊക്കിയെടുത്ത് വെട്ടിയവനാണീ പേപ്പട്ടി സേതു..എന്നിട്ടും..?...

“”എന്താടാ പേപ്പട്ടീ… നീയൊന്നും ചെയ്യുന്നില്ലേ… നീയല്ലേ എന്നോട് പറഞ്ഞത് ഒരുങ്ങിയിരിക്കാൻ… ?.. ഞാനൊരുങ്ങിത്തന്നെയാടാ വന്നത്…

നീ എന്തേലുമൊക്കെ ചെയ്യ്… “..

അവളുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യമോ, വെറുപ്പോ, പേടിയോ അല്ല, മറ്റെന്തോ, തനിക്കറിയാത്ത ഭാവമാണ് പേപ്പട്ടി കണ്ടത്.. ശോഭയുടെ മുഖം മാത്രമല്ല, സ്വരം പോലും കാമത്താൽ വിറച്ചിരുന്നു..

“” എനിക്ക് നിന്നോടൊന്നും പറയാനില്ല… ചെയ്യാനാ ഉള്ളത്… ഇപ്പോ എനിക്കൊന്നും കഴിയില്ല എന്ന് നിനക്ക് നന്നായറിയാം..അതാ നീ ഇവിടെ കിടന്ന് കുരക്കുന്നത്… നിനക്കറിയോടീ പൂറീ… സേതൂന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഉറക്കെയൊന്ന് സംസാരിക്കാൻ പോലും ആരുമൊന്ന് പേടിക്കും.. അപ്പഴാ നീയെന്നെ കളിയാക്കുന്നേ… മര്യാദക്കിറങ്ങിപ്പൊയ്ക്കോ… ഇനി നീ സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ സംസാരവും നിനക്കുള്ള ശിക്ഷ കൂടിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കും… അത് കൊണ്ട് പൊയ്ക്കോ… സേതു പുറത്തിറങ്ങും വരെയെങ്കിലും നിനക്ക് സമാധാനത്തോടെ

ജീവിക്കാം… “..

വളരെ മര്യാദയെന്ന രീതിയിലാണ് സേതു പറഞ്ഞതെങ്കിലും അവന്റെയുളളിൽ ഒരു ക്രൂരമൃഗം ചുരമാന്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു..ഒന്നും ചെയ്യാനാവാത്ത നിസഹായതയിൽ മനസ് മരവിച്ച് പോയ ആ