Chapter Title : ഇച്ചേയി [Woodpecker]

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന് ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിലെ കസേരയിൽ ഇരുത്തി…

“ഇച്ചേയി… ആരാ ഈ തെറ്റും ശെരിയും തീരുമാനിക്കണെ… ഇച്ചേയിക്ക് അത് ആവശ്യമായിരുന്നു… എനിക്കും…. അത് അങ്ങനെ സംഭവിച്ചു… അതൊരു തെറ്റൊന്നുമല്ല…!!”

“എടാ എന്റെ ഏട്ടന്റെ മോൻ… എന്റെ മോൻ…!!” സരസ്വതി അവന്റെ കവിളിൽ പിടിച്ചു…

“അപ്പൊ ചേച്ചിടെ മോളെ വിവാഹം ചെയ്യുന്നതോ…അത് മുറപ്പെണ്ണ്… ഇത് ഇച്ചേയിടെ മുറച്ചെക്കൻ ആന്ന് വിചാരിച്ചോ.. ??”

സരസ്വതി മിണ്ടിയില്ല…

“തെറ്റും ശെരിയും തീരുമാനിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെ കൊറേ ആൾക്കാരല്ലേ ഇച്ചേയി…. അവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ശെരിയാവും ഇല്ലാത്തത് തെറ്റും…!!”

“ന്നാലും എനിക്ക് കുറ്റബോധം മാറണില്ലടാ… സ്വന്തം മോനെപോലെയല്ലേ നിന്നെ… എന്റെ ഏട്ടൻ അറിഞ്ഞാൽ… ശങ്കരേട്ടനെയും ഞാൻ പറ്റിച്ചില്ലേ….!!” സരസ്വതി വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങി…

“അമ്മാവൻ ഇച്ചേയിയെ ഇത്രയും കാലം പറ്റിച്ചത്രയും ഒന്നുല്ലല്ലോ…!!”

സരസ്വതി കരച്ചിൽ നിർത്തി അവനെ നോക്കി…

“സത്യാ… ആന്ധ്രയിൽ അമ്മാവന് വേറൊരു ഭാര്യയുണ്ട്…. വിവാഹം ചെയ്തിട്ടില്ല പക്ഷെ അവർ ഒന്നിച്ചാ താമസം… അവിടത്തെ അമ്മാവന്റെ കൂട്ടുകാരന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു… അയാൾ മരിച്ചപ്പോ അന്ന് അയാളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന അമ്മാവൻ അവരെയും കുട്ടികളെയും ഏറ്റെടുത്തു… പിന്നെ അവർ ഭാര്യയെപോലെയായി…!!”

“നീ എന്തൊക്കെയാടാ പറയണേ…??” സരസ്വതി വിശ്വാസം വരാതെ അവനെ നോക്കി…

“സത്യം… ഒരിക്കെ അമ്മാവന്റെ വായിൽ നിന്ന് തന്നെ വീണതാ… സ്വന്തം അല്ലെങ്കിലും മക്കളെന്ന് പറയാൻ അവർ ഉള്ളതാണ് അമ്മാവന് സന്തോഷം… ഇച്ചേയിയെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ഇവിടെ എല്ലാം എല്ലാവരും അറിഞ്ഞ് ഉണ്ടാവുന്ന മാനക്കേട് കാരണം ഇടക്ക് ഇവിടെ വന്ന് പോവുന്നുവെന്നേയുള്ളൂ…!!”

“ഈശ്വരാ….!!”

സരസ്വതി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ വീണു…

“ഇച്ചേയി…..!!”

സരസ്വതി അത് കേട്ടതുപോലുമില്ല…

“ഇച്ചേയി എണീറ്റെ… ഡ്രസ്സ്‌ മാറ് നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോവാം.. അച്ഛൻ ഇച്ചേയിനെ കൊണ്ടുവരാൻ അയച്ചതാ എന്നെ…!!”

അവൾ എഴുന്നേറ്റില്ല… ദീപു സരസ്വതിയുടെ തോളിൽ പിടിച്ച് പൊക്കി…. കരഞ്ഞ് വീർത്ത മുഖവുമായി സരസ്വതി അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു…

“എന്നാലും… അങ്ങേര് എന്നോടിത്…!!”

അത് കേട്ടപ്പോ ദീപുവിന് ഓർമ്മവന്നത് ഇന്നലെ തന്റെ മുന്നിൽ കുനിഞ്ഞു നിന്ന് എന്നെ ഇച്ചേയിന്ന് വിളിക്കല്ലേടാ പൂറീന്ന് വിളിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞ സരസ്വതിയെയാണ്…

അവന് ചിരിവന്നു…. സരസ്വതി അത്ഭുതത്തോടെ