Chapter Title : ഇനി ഉറങ്ങട്ടെ [മാനസി]

മിഡിക്കുന്ന ഹൃദയത്തോടെ പാര്‍വ്വതി നിന്നു. അയാള്‍ അവളുടെ സമീപത്തു നിലത്തുകുത്തിയിരുന്നു. പിന്നെ അവളുടെ മിഡി പിടിച്ച് മുകളിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തി. പിന്നെ പാല്‍നിറമാര്‍ന്ന കൊഴുത്തുരുണ്ട തുടകളില്‍ ചുംബിച്ചു. പാര്‍വ്വതി മരവിച്ച മരക്കഷണം പോലെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. തനിക്കു വേണമെങ്കില്‍ ബഹളം വച്ച് ആളുകളെ വിളിച്ചൂകൂട്ടാം. പെട്ടന്ന്, അയാളുടെ മുന്നിറിയിപ്പ് അവര്‍ക്കോര്‍മ്മവന്നു. അതു ചിലപ്പോള്‍ തന്റെ 'ീവനുതന്നെ ആപത്തായി മാറി. അയാള്‍ക്കുതന്നെ കൊല്ലണമെന്ന് ഉദ്ദേശമില്ലെങ്കില്‍ താന്‍ നിലവിളിച്ചാല്‍ അയാള്‍ തന്നെ കൊന്നുകളഞ്ഞാലോ. ആന്റി മരിച്ചോ.

ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ പാര്‍വ്വതിയുടെ കണ്ണുനിറഞ്ഞു. ഉറക്കെ പൊട്ടിക്കരയണമെന്ന് ആഹ്രമുണ്ടായെങ്കിലും അയാളെ പേടിച്ച് അവള്‍ ദുഖം കടിച്ചമര്‍ത്തി. ആന്റിയെ കൊന്നതുപോലെ ക്രൂരമായ ബലാല്‍സംത്തിലൂടെ ഇയാള്‍ തന്നെയും കൊല്ലുമോ? 'ീവിച്ചു കൊതിതീര്‍ന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു അവര്‍ക്ക്. ആ അജ്ഞാതന്‍ അവളുടെ കൊഴുത്ത തുടകളില്‍ ചുംബിച്ചപ്പോള്‍ വൃത്തികെട്ട ഒരുപുഴു ദേഹത്തുകൂടി ഇഴയുന്നതുപോലെയാണ് അവള്‍ക്ക് തോന്നിയത്. എങ്ങനെ ഇവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെടും? അപ്പോള്‍ അതുമാത്രമായിരുന്നു അവളുടെ ചിന്ത. അവള്‍ കൈകള്‍ ഇളക്കി നോക്കി. 'നാലയില്‍ കെട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന കൈകള്‍ നന്നായി വേദനിച്ചു. നീ എന്താടി ശവംപോലെ നില്‍ക്കുന്നത്. അയാള്‍ ചോദിച്ചതിന് അവള്‍ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അയാള്‍ എണീറ്റുനിന്നു. ചോദിച്ചതു കേട്ടില്ലേ.. ഉം., അവള്‍ മൂളി. പിന്നെ എന്താ മറുപടി പറയാത്തത്. പേടിച്ചിട്ടാ. അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. നീ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്. നിന്നെപ്പോലെ സുന്ദരിയെ ആരെങ്കിലും കൊല്ലുമോ. അയാള്‍ ചിരിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മുഖത്തെ ചലനത്തില്‍ നിന്നവള്‍ക്കു മനസിലായി. എന്നെ അഴിച്ചുവിടുമോ. അവള്‍ യാചിച്ചു. വിടാം കുറച്ചു പണിയുണ്ട്. എന്തു പണി? അവള്‍ അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോയി. വഴിയെ മനസ്‌സിലാകും. എന്റെ ആന്റിയെ കൊന്നോ. അതവളുടെ ദുര്‍വിധി. ചോദിച്ചുവാങ്ങിയതാണ്. ഞാനെങ്ങനെ അതിന് ഉത്തരവാദിയാകും.