Chapter Title : ഇരുട്ടടി [ആനീ]

"

വീടിന്റെ സൈഡിൽ കണ്ട ഒരു അയ ചൂണ്ടി കാണിച്ചുകൊണ്ട് രാജശേഖരൻ പറഞ്ഞു.

"അച്ഛാ, രാവിലെ അവൾ വരും. ഞാൻ തൽക്കാലം റൂമിൽ തന്നെ ഇട്ടോളാം."

"അതിന് എന്താ ഉറപ്പ് മോളേ? ഹോസ്പിറ്റൽ കേസ് അല്ലെ, എന്റെ അറിവിൽ അവിടുന്ന് ഡിസ്ചാർജ് കിട്ടാൻ ഒരു 11 മണിയെങ്കിലും ആവും! അത് വരെ കാത്തിരിക്കണ്ടേ.. ഇപ്പൊ ഇവിടെ വിരിച്ചിട്ടാൽ പെട്ടെന്ന് ഉണങ്ങും, കണ്ടില്ലേ ചെറിയ കാറ്റുമുണ്ട്."

"അച്ഛാ.. അത്.."

"പറയുന്നത് കേൾക്ക് മോളേ.."

"മ്മ്.."

നിള ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. 'അച്ഛൻ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണ്. ഇവിടെ ഇട്ടാലേ രാത്രി ഉണങ്ങാൻ ചാൻസുള്ളൂ. ഇവിടെത്തന്നെ ഇടാം. ബട്ട്‌, എങ്ങനെ മൊത്തം ഡ്രസ്സും ഇവിടെ ഇടും? എല്ലാം ഉരണ്ടേ.. സാരി മാത്രം തൽക്കാലം വിരിക്കാം, അതാ നല്ലത്..' അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

"മോളെ, അച്ഛൻ വെട്ടമടിച്ചു തരാം. മോള് വിരിച്ചിട്ടോ.."

അപ്പോഴാണ് നിളയ്ക്ക് ഓർമ്മ വന്നത്, 'തന്റെ വേഷം വെറും അടിപ്പാവാടയും ബ്ലൗസും മാത്രമാണ്.. ഇങ്ങനെ തന്നെ അച്ഛൻ കണ്ടാൽ?.. യ്യോ, വേണ്ട! അത് ശെരിയാവില്ല.. എന്താ ഇപ്പൊ ചെയ്ക..'

"വിരിക്കുന്നില്ലേ മോളേ?"

"ഉണ്ടച്ഛാ."

"ആ, എന്നാ വേഗം ചെയ്യ്."

"അച്ഛൻ വിരിക്കുവോ? എനിക്ക് എത്തൂലാ. കണ്ടില്ലേ അഴ കുറച്ച് ഹൈറ്റിലാ.."

'അമ്പടി മോളെ!.. നിന്റെ ചിന്ത എന്റെ മേലെ ആണല്ലോ!.. ഹ്മ്മ്, എങ്കിൽ ഞാനും ഒരു നമ്പറിട്ട് കാണിക്കാം..' രാജാശേഖരൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു.

"ആ, മോള് താ, അച്ഛൻ വിരിക്കാം. അതിന് മുമ്പ് അച്ഛന്റെ വേഷവും കൂടി അഴയിലിടട്ടെ.."

"മ്മ്ം."

രാജശേഖരൻ തന്റെ നനഞ്ഞ ബോക്സറും ഷർട്ടും ബനിയനുമെടുത്ത് ആ അഴയിലേക്ക് വിരിച്ചു. പിന്നെ അവൾക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. അപ്പോഴും അവളാ സാരി കൊണ്ട് മാറും വയറും മറച്ചിരുന്നു.

"മോളെ, ഇനി സാരി താ."

"അച്ഛനങ്ങോട്ട്‌ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുമോ?"

"ശെരി.."

രാജശേഖരൻ പയ്യെ തിരിഞ്ഞുനിന്നു.

"അല്ല, അച്ഛനെന്തിനാ ഷർട്ടും ബനിയനുമൊക്കെ അവിടെ വിരിച്ചെ?"

ഒരു സംശയഭാവത്തോടെ നിള ചോദിച്ചു.

"മോളെ അത്, ചിലയിടതൊക്കെ നനഞ്ഞു, എല്ലാം നന്നായി ഉണങ്ങട്ടെ. മോള് സാരി താന്നേ.."

"മ്മ്ം."

നിള പയ്യെ മുന്നിലേക്ക് കൈ നീട്ടി കൊണ്ട് ആ സാരി കൊടുത്തു. രാജശേഖരനത് മേടിച്ചു കൊണ്ട് അഴയിൽ നിവർത്തി വിരിച്ചു.

"മോളെ?"

"ഓ?"

"ബാക്കിയുള്ളത് കൂടെ ഇപ്പൊത്തന്നെ പിഴിഞ്ഞ് വിരിച്ചിട്ടാലോ?"

"അത്‌, വേണ്ടച്ഛാ."

"ഹ്മ്മ്, എന്നാൽ വാ, നമുക്കകത്ത് കേറാം.."

"മ്മ്, അച്ഛൻ നടന്നോ, ഞാൻ പുറകെ വരാം."

രാജശേഖരൻ