Chapter Title : ഇരുവർക്കുമായ് അവൾ 2 [Little Boy]

ഇടത്ത് കയറ് കെട്ടി തലയിലൂടെ ഇടുന്ന മനോജ്...

അവൾ ഒച്ചയിടാൻ പോലുമാകാതെ തറഞ്ഞു നിന്നു പോയി...

പിന്നെ മനോബലം വീണ്ടെടുത്ത് അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് മനോജിനെ തള്ളിയിട്ടു...

അപ്രതീക്ഷിതമായ ലച്ചുന്റെ പ്രവർത്തിയിൽ മനോജ് വൈക്കോൽ നിറച്ചിട്ട സൈഡിലേക്ക് മറഞ്ഞു വീണു...

ആദ്യം എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അവനു മനസിലായില്ല...

പിന്നീട് ദേഷ്യത്തോടെ നിൽക്കുന്ന ലച്ചുനെ കണ്ടതും കുറ്റബോധത്താൽ അവന്റെ തല താണു പോയി...

ലച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിലത്തുകിടക്കുന്ന അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവന്റെ കാരണത്തിലും നെഞ്ചിലും മാറി മാറി അടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു....

"എന്തിനാ ഏട്ടാ... എന്തിനാ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യുന്നെ....." പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ വിങ്ങിപൊട്ടി....

"ലച്ചു ഞാൻ... ഞാൻ തെറ്റു പറ്റിപ്പോയി...."

"ഇനി ഒരിക്കലും ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ വരില്ല"

"ഞാൻ മരിച്ചോളാം....ഞാൻ മരിച്ചോളാം ലച്ചു...."

"വേണ്ട ഏട്ട അങ്ങനെ ഒന്നും പറയല്ലെ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റില്ല...."

മനോജിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദേഷ്യവും സങ്കടവും എല്ലാം കൂടി അവളെ തളർത്തി

"ഇല്ല ഏട്ടാ... ഇല്ല.. ഏട്ടൻ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല...."

"ഇല്ല ലച്ചു ഞാൻ...."

അതും പറഞ്ഞു തീരുംമുമ്പേ ലച്ചു അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ വായിലാക്കി ചപ്പിതുടങ്ങി....

മനോജിന്റെ വാക്കുകൾ അവൾ ആരാണെന്നു ചിന്ത അവളിൽ നിന്നും അകറ്റി....

ഇരുവരും മറ്റേതോ ലോകത്തെത്തിയിരുന്നു....

കണ്ണുനീരിന്റെ ഉപ്പുരസം ഇരുവരുടെയും നാവിൽ രുചിച്ചു...

ലച്ചു എല്ലാം മറന്നു ചേട്ടനെ ചുംബിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു....

പെൺസുഖമറിയാത്ത മനോജിന്‌ ഇതെല്ലാം പുതിയ അനുഭവങ്ങലായിരുന്നു... അവൻ പോലും അറിയാതെ അവളെ തന്നോട് ചേർത്തു രുചിച്ചു....

ബന്ധങ്ങൾ മറന്ന നിമിഷങ്ങൾ.....

ശ്വാസം വിലങ്ങുതടിയായപ്പോൾ അവൾ അവനിൽനിന്നും മെല്ലെ പിൻവാങ്ങി...

മനോജ് തളർച്ചയോടെ നിലത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആദ്യമായി പെണ്ണിന്റെ രുചിയറിഞ്ഞ മായാലോകത്തായിരുന്നു അവൻ....

"എന്നോട് ഷമിക്ക് ലച്ചു.. ഞാൻ മരിച്ചോളാം..." അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും അതുതന്നെ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു....

"ഇല്ല ഏട്ടാ... പറയുന്നത് കേൾക്ക്.. ഏട്ടൻ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല..."

"ഇല്ല ലച്ചു... എന്റെ മനോജ് അവനെയും ഞാൻ.. നമ്മൾ വീണ്ടും തെറ്റു ചെയ്യുകയാ..."

പാതി നിർത്തി അവൻ ഏങ്ങി കരഞ്ഞു....

ഇല്ല എന്റെ ഏട്ടനെ ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല.. എന്തെങ്കിലും ചെയ്തെ പറ്റു... ഇല്ലെങ്കിൽ കുറ്റബോധത്തിൽ എന്തെങ്കിലും ഏട്ടൻ