ഇത്തയുടെ വിടർന്ന കന്തു

Ithayude Vidarnna Kanthu | Author : Kambi Mahan

വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ മുറിയിൽ, പൂക്കളുടെ മണവും പുതിയ കിടക്കയുടെ ഗന്ധവും കലർന്നിരുന്നു. അവൾ ചുവന്ന സാരി ധരിച്ച്, തലയിൽ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മാലയുമായി കിടക്കയരികിൽ ഇരുന്നു. കൈവിരലുകൾ നേരിയ വിറയലോടെ പരസ്പരം കോർത്തു പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആകാംക്ഷയും സ്നേഹവും ഭയവും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.

അവൻ മെല്ലെ അടുത്തിരുന്ന് അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു ചുംബനം കൊണ്ടുവെച്ചു. പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത്, ചെവിയോട് ചേർത്ത് പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കല്ല… നമ്മൾ ഒന്നായിട്ടുണ്ട്.”

അവളുടെ സാരി മെല്ലെ അഴിഞ്ഞു വീണു. തണുത്ത വായുവിൽ അവളുടെ ചർമ്മം പുള്ളിച്ചു. അവൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, നെഞ്ചോട് നെഞ്ചമായി ചേർത്തു. ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ഒന്നായി തോന്നി. ചുംബനങ്ങൾ ആദ്യം മെന്മയുള്ളതായിരുന്നു—ചുണ്ടുകളിൽ, കണ്പീലികളിൽ, നെറ്റിയിൽ. പിന്നീട് ആഴമേറിയതായി മാറി.

അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഒരു ചെറിയ ഞെട്ടലോടെ ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു. വേദനയും ആനന്ദവും ഒരുമിച്ച് വന്ന നിമിഷത്തിൽ അവൾ അവന്റെ പുറകിൽ ശക്തിയായി പിടിച്ചു. “സാവധാനം…” എന്ന് മന്ത്രിച്ചു.

അവൻ സ്നേഹത്തോടെ, ക്ഷമയോടെ, അവളെ പൂർണമായി സ്വീകരിക്കാൻ സമയം കൊടുത്തു. ശരീരങ്ങൾ ഒന്നായി ചേർന്ന നിമിഷം—ആദ്യത്തെ ആഴത്തിലുള്ള ഒന്നിച്ചുള്ള ശ്വാസം—രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ തിളങ്ങി.

പിന്നീടുള്ള മണിക്കൂറുകളിൽ വേദന മാഞ്ഞ്, ഒരു മധുരമുള്ള ഉന്മാദം നിറഞ്ഞു. ചിരികളും, മന്ത്രങ്ങളും, പരസ്പരം പേര് വിളികളും, ചെറിയ കളികളും… എല്ലാം ഒരു പുതിയ ലോകം തുറന്നു.

പുലർച്ചെ, അവർ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടന്നപ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു: “ഇനി ഞാൻ നിന്റെതാണ്… പൂർണമായും.”

അവൻ മറുപടി പറയാതെ, അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു നീണ്ട ചുംബനം നൽകി.

വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ മുറിയിൽ, പൂക്കളുടെ മണവും പുതിയ കിടക്കയുടെ ഗന്ധവും കലർന്നിരുന്നു. പുറത്ത് പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ആകാശത്ത് തിളങ്ങി നിന്നു. തെക്കൻ കാറ്റ് ജനലിലൂടെ മെല്ലെ വീശി, തെങ്ങുകളുടെ ഇലകൾ മന്ത്രിച്ചു. ദൂരെ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മണിമുഴക്കവും, രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയും അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളോട് ലയിച്ചു.

റസിയ ചുവന്ന സാരി ധരിച്ച്, തലയിൽ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ മാലയുമായി കിടക്കയരികിൽ ഇരുന്നു. കൈവിരലുകൾ നേരിയ വിറയലോടെ പരസ്പരം കോർത്തു പിടിച്ചു. അവന്റെ — അവളുടെ ഇക്കയുടെ — കണ്ണുകളിൽ ആകാംക്ഷയും സ്നേഹവും ഭയവും ഒരുമിച്ചുണ്ടായിരുന്നു.

“ഇക്ക… ഭയമുണ്ട്…” റസിയ മന്ദം പറഞ്ഞു.

ഇക്ക മെല്ലെ അടുത്തിരുന്ന് അവളുടെ കൈയിൽ ഒരു ചുംബനം കൊണ്ടുവെച്ചു. പതുക്കെ അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത്, ചെവിയോട് ചേർത്ത് പറഞ്ഞു: “ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കല്ല… നമ്മൾ ഒന്നായിട്ടുണ്ട്, റസിയേ. ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു… എന്നും സ്നേഹിക്കും.”

അവളുടെ സാരി മെല്ലെ അഴിഞ്ഞു വീണു. തണുത്ത വായുവിൽ അവളുടെ ചന്ദനനിറമുള്ള ചർമ്മം പുള്ളിച്ചു. ഇക്ക അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച്, നെഞ്ചോട് നെഞ്ചമായി ചേർത്തു. ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ഒന്നായി തോന്നി. ചുംബനങ്ങൾ ആദ്യം മെന്മയുള്ളതായിരുന്നു — ചുണ്ടുകളിൽ, കണ്പീലികളിൽ, നെറ്റിയിൽ. പിന്നീട് ആഴമേറിയതായി മാറി. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവളുടെ ചർമ്മത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

അവന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ