Chapter Title : ഇത്തയുടെ വിടർന്ന കന്തു [Kambi Mahan]

ബീച്ചിൽ… നമുക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കാം. അപ്പോൾ… കൂടുതൽ.”

മുജീബ് ചിരിച്ചു, അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ കൈ ചുറ്റി. “അതെ, ഇത്തത്തേ… ഇനി നമ്മൾ തടയില്ല.”

സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തിരമാലകളുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ ഒന്നായി മാറി. കോവളത്തിന്റെ മണലിൽ അവരുടെ നടത്തം തുടങ്ങി—പുതിയ രാത്രിയിലേക്ക്, പുതിയ ആഗ്രഹങ്ങളിലേക്ക്.

കടൽതീരത്ത് ആകാശം കുങ്കുമവർണ്ണമണിഞ്ഞ ഒരു സുന്ദരമായ സായാഹ്നമായിരുന്നു അത്. അസ്തമയ സൂര്യൻ്റെ പൊൻകിരണങ്ങൾ അറബിക്കടലിൻ്റെ ഓളങ്ങളിൽ തട്ടി തിളങ്ങുന്നു. മുജീബും റസിയയും ആ മണൽപ്പരപ്പിലൂടെ തിരമാലകളെ തൊട്ടുതൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടിൽ നടന്നു.

കടൽക്കാറ്റിൽ റസിയയുടെ അഴിച്ചിട്ട മുടിയിഴകൾ പാറിപ്പറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ മുജീബിൻ്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ കോർത്തുപിടിച്ചു. മലപ്പുറത്തെ ആ വലിയ വീടിൻ്റെ വിരസതയിൽ നിന്നും, ആരും കാണാത്ത ഈ തീരത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ആത്മവിശ്വാസം തോന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“മുജീബേ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു. “ഈ രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് എനിക്ക് കിട്ടിയ സന്തോഷം കഴിഞ്ഞ പത്തു വർഷത്തിനിടയിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ലടാ. വീട്ടിൽ നമ്മൾ ഒരേ മേൽക്കൂരയ്ക്ക് താഴെയായിരുന്നിട്ടും എത്ര അകലെയായിരുന്നു? പക്ഷേ ഈ യാത്രയിൽ നീ എനിക്ക് നൽകിയ കരുതൽ… അത് ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല.”

അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആർദ്രത മുജീബിൻ്റെ ഉള്ളുലച്ചു. സന്തോഷം കൊണ്ട് അവൾ മതിമറന്നിരിക്കുകയാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി. ആ നിമിഷത്തെ കൂടുതൽ വർണ്ണാഭമാക്കാൻ മുജീബിൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കുസൃതി തോന്നി.

“ഇത്താത്താ…നമുക്ക് ഒരു ബിയർ അടിച്ചാലോ? ഈ തണുത്ത കാറ്റും ഈ കടലും… ജസ്റ്റ് ഒരു ചേഞ്ച്‌!”

റസിയ ആദ്യം ഒന്ന് ഞെട്ടി.

“എടാ… നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മൾ വീട്ടിൽ അറിഞ്ഞാൽ കൊന്നുകളയില്ലേ?”