Chapter Title : ഇത്തയുടെ വിടർന്ന കന്തു [Kambi Mahan]

റസിയയുടെ ശരീരം കോഴ്ച്ചു, ഓർഗാസം അലകളായി അടിച്ചു. “മുജീബേ… ആഹ്… ഞാൻ വരുന്നു… നിന്നോടൊപ്പം… ആഹ്…!”

അവൻ അവസാനമായി ഒരു ശക്തമായ കുത്ത് നൽകി, അവളുടെ അകത്തേക്ക് ചൂടുള്ള വിത്ത് പൊഴിച്ചു. “റസിയേ… എന്റെ സ്നേഹം… എല്ലാം നിന്നിലേക്ക്… ആഹ്…!” രണ്ടുപേരും തളർന്നു കിടന്നു. മുജീബ് അവളുടെ മുകളിൽ ചാഞ്ഞു വീണു, ശ്വാസം വേഗത്തിൽ. റസിയ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ തിളങ്ങി—സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണീർ.

“മുജീബേ… നിന്നോടൊപ്പം ഇങ്ങനെ… ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു. നിന്റെ വിത്ത് എന്റെ അകത്ത്… അത് എനിക്ക് പൂർണ്ണത തരുന്നു.” അവൾ മന്ദമായി പറഞ്ഞു. മുജീബ് അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ചുംബിച്ചു. “ഇത്തത്തേ… നീ എന്റെ ഭാര്യയാണ്… എന്റെ സ്നേഹമാണ്. ഇനി ഒരിക്കലും വേർപിരിയില്ല. നിന്നെ ഞാൻ എന്നും ഇങ്ങനെ കെട്ടിപ്പിടിക്കും… നിന്നെ പണ്ണും… നിന്നെ സ്നേഹിക്കും.”

അവളുടെ കൈകൾ മുജീബിൻ്റെ കവിളിൽ തഴുകി. മുജീബിന് അത്ഭുതം തോന്നി. തൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച അതേ വികാരങ്ങൾ റസിയയും തിരിച്ചറിയുന്നു. അവൻ മെല്ലെ അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. ആ തണുത്ത റൂമിൽ, ബിയറിൻ്റെ മയക്കത്തിൽ, അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം അടുത്തുവന്നു പെട്ടെന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.

ആ നിമിഷം വരെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പ്രണയത്തിൻ്റെ ആ ലഹരി പെട്ടെന്ന് മരവിച്ചുപോയി. റസിയയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ ആ തിരിച്ചറിവ് ആഞ്ഞടിച്ചു. തങ്ങൾക്കിടയിലെ ബന്ധത്തിൻ്റെ അതിർവരമ്പുകൾ അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.

അവൾ പെട്ടെന്ന് അവനിൽ നിന്നും കൈകൾ വലിച്ചെടുത്തു. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട പ്രണയം മാഞ്ഞുപോയി, പകരം ഭയവും കുറ്റബോധവും അവിടെ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനിൽ നിന്നും അകന്നുമാറി കട്ടിലിൻ്റെ മറുഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.

“നമ്മൾ… നമ്മൾ എന്താണ് ഈ ചെയ്യുന്നത് മുജീബേ?” അവൾ വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു.

ശബ്ദമില്ലാതെ അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. ആ വിതുമ്പലുകൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. തൻ്റെ സഹോദരനെപ്പോലെ കണ്ടിരുന്ന ഒരാളോടുള്ള ഈ വികാരം തെറ്റാണെന്ന വീണ്ടുവിചാരം അവളെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി. ആ തണുത്ത എസി മുറിയിൽ അവൾ തളർന്നുപോയി.

മുജീബ് ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി ഇരുന്നുപോയി. ആ നിമിഷം വരെ അനുഭവിച്ച സ്വർഗ്ഗം തകർന്നു വീണതുപോലെ