Chapter Title : ഇത്തയുടെ വിടർന്ന കന്തു [Kambi Mahan]

പെട്ടെന്ന് അവനിൽ നിന്നും കൈകൾ വലിച്ചെടുത്തു. ആ കണ്ണുകളിൽ കണ്ട പ്രണയം മാഞ്ഞുപോയി, പകരം ഭയവും കുറ്റബോധവും അവിടെ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനിൽ നിന്നും അകന്നുമാറി കട്ടിലിൻ്റെ മറുഭാഗത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുകിടന്നു.

“നമ്മൾ… നമ്മൾ എന്താണ് ഈ ചെയ്യുന്നത് മുജീബേ?” അവൾ വിതുമ്പലോടെ ചോദിച്ചു.

ശബ്ദമില്ലാതെ അവൾ കരയാൻ തുടങ്ങി. ആ വിതുമ്പലുകൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. തൻ്റെ സഹോദരനെപ്പോലെ കണ്ടിരുന്ന ഒരാളോടുള്ള ഈ വികാരം തെറ്റാണെന്ന വീണ്ടുവിചാരം അവളെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി. ആ തണുത്ത എസി മുറിയിൽ അവൾ തളർന്നുപോയി.

മുജീബ് ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധനായി ഇരുന്നുപോയി. ആ നിമിഷം വരെ അനുഭവിച്ച സ്വർഗ്ഗം തകർന്നു വീണതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട് അവന് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു വലിയ നിരാശ അവൻ്റെ മനസ്സിനെ മൂടി.

ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൻ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. റൂമിലെ ആ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നും പുറത്തുകടക്കാൻ അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവൻ പതിയെ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അവൻ ഒരു സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു. പുകച്ചുരുളുകൾ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് പടരുമ്പോൾ, അവൻ്റെ ഉള്ളിലും നിരാശയുടെയും കുറ്റബോധത്തിൻ്റെയും പുകപടലങ്ങൾ ഉയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ബാൽക്കണിയിലെ ഇരുട്ടിൽ സിഗരറ്റിൻ്റെ ചുവന്ന തുമ്പ് ഒരു മിന്നാമിനുങ്ങിനെപ്പോലെ എരിഞ്ഞുതീരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ പുകച്ചുരുളും പുറത്തേക്ക് വിടുമ്പോൾ മുജീബ് തൻ്റെ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥതകളെയും നിരാശയെയും കൂടിയാണ് പുറന്തള്ളാൻ ശ്രമിച്ചത്. ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ മറഞ്ഞ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, അവൻ്റെ മനസ്സും കുറ്റബോധത്തിൻ്റെയും ആഗ്രഹത്തിൻ്റെയും ഇടയിൽ പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു. എസിയുടെ തണുപ്പുള്ള മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും ബാൽക്കണിയിലെ രാത്രി കാറ്റിലേക്ക് ഇറങ്ങിയിട്ടും അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ ചൂട്