Chapter Title : ഇത്തയുടെ വിടർന്ന കന്തു [Kambi Mahan]

നിശബ്ദമായി വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.

സ്വന്തം വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴി നീണ്ടതായി തോന്നി. കാലുകൾ വേദനിച്ചു, ഹൃദയം കൂടുതൽ വേദനിച്ചു. വഴിയിൽ കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിൽ തഴുകി—അത് പോലും സമാധാനം തന്നില്ല. വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ഉമ്മ വാതിലിൽ നിന്ന് നോക്കി നിന്നു. റസിയ ഉമ്മയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞു വീണു. “ഉമ്മേ… ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നു…” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണീർ ഒഴുകി.

ആ രാത്രി അവൾ ഉമ്മയോടൊപ്പം കിടന്നു. പഴയ മുറിയിലെ പഴയ കിടക്ക, പഴയ മണം—എല്ലാം പഴയ ഓർമകളെ ഉണർത്തി. പക്ഷേ ഹൃദയത്തിലെ വേദന പുതിയതായിരുന്നു. “ഞാൻ സ്നേഹിച്ചത് തെറ്റായിരുന്നോ?” എന്ന് സ്വയം ചോദിച്ചു. പുലർച്ചെ ജനലിലൂടെ സൂര്യോദയം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നി—ജീവിതം ഇനിയും തുടരണം. വേദനയോടെ, കണ്ണീരോടെ, പക്ഷേ തനിച്ചല്ല. ഉമ്മയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് അവൾ ശ്വാസം വലിച്ചെടുത്തു. സ്നേഹം തകർന്നെങ്കിലും, സ്വന്തം വീടിന്റെ ചൂട് അവളെ വീണ്ടും ജീവിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഉമ്മയുടെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ച് അവൾ മന്ത്രിച്ചു: “ഉമ്മേ… ഇനി ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കും.

XXXXXXXXXXXXXXXX

മലപ്പുറത്തെ ആ പഴയ വലിയ വീട്, അതിനു ചുറ്റുമുള്ള പച്ചപ്പും റബ്ബർ തോട്ടങ്ങളും എപ്പോഴും ഒരുതരം തണുപ്പും നിശബ്ദതയും ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. 2025-ലെ ആ ആധുനിക കാലത്തും, മുറ്റത്തെ മണലിൽ വീണുകിടക്കുന്ന ഇലകൾക്ക് ആ പഴയ കാലത്തിൻ്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു. മുജീബിന് പ്രായം 25. പഠിപ്പൊക്കെ കഴിഞ്ഞു, വീട്ടുകാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി എഞ്ചിനീയറിംഗ് ഒക്കെ പാസായെങ്കിലും ഒരു ജോലിക്കും പോകാതെ അവൻ ആ വീട്ടിലെ ഏകാന്തതയിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.

. വീട്ടിലെ എല്ലാ ജോലികളും ഉമ്മയെ സഹായിച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ആ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങി. വല്ലാത്തൊരു വശ്യതയായിരുന്നു റസിയക്ക്. പ്രായം കൂടുന്തോറും അവളുടെ ഉടലിലെ മാംസളതയും വടിവും വർദ്ധിച്ചു വരികയാണെന്ന് മുജീബ് രഹസ്യമായി നിരീക്ഷിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.

വീട്ടിൽ ഉപ്പയും ഉമ്മയും ഉണ്ടെങ്കിലും, അവർ പലപ്പോഴും പുറത്തെ കാര്യങ്ങളിലും പ്രാർത്ഥനകളിലും മുഴുകിയിരിക്കും. പകൽസമയങ്ങളിൽ ആ വലിയ വീട്ടിൽ മുജീബും റസിയയും മാത്രമാകുന്ന നിമിഷങ്ങൾ ഏറെയാണ്. ഉമ്മ അപ്പുറത്തെ അയൽപക്കത്തെ കല്യാണത്തിനോ അല്ലെങ്കിൽ തറവാട്ടിലോ പോകുമ്പോൾ, വീട്ടിൽ പടരുന്ന നിശബ്ദതയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു.

മുജീബ് തൻ്റെ മുറിയിൽ നിന്നും പതുക്കെ പുറത്തിറങ്ങി. വീട് മുഴുവൻ നിശബ്ദമായിരുന്നു. ഉച്ചയുടെ ചൂട് അടുക്കളയിലേക്ക് കയറി വന്നിരുന്നു. അവിടെ നിന്ന് പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്ന ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അടുക്കളയുടെ വാതിലിനരികിൽ ചെന്നു നിന്നു. കാഴ്ച അവനെ തട്ടി.