Chapter Title : ഇത്തയുടെ വിടർന്ന കന്തു [Kambi Mahan]

മടങ്ങി, പക്ഷേ ഇനി ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല. റസിയ ഇത്തത്തയുടെ ശരീരം അവന്റെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. അടുത്ത തവണ അവളോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ… അവൻ തീരുമാനിച്ചു—ഈ മോഹം പൂർത്തിയാക്കണം.

ചൂടുള്ള ഉച്ചയിൽ വീട് ഇപ്പോഴും നിശബ്ദം. പക്ഷേ മുജീബിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് ഉയർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുന്നതിനിടയിൽ, നൈറ്റിയുടെ കൈകൾ മുട്ടുവരെ തെറുത്തുവെച്ച് റസിയ വിവശയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ഉച്ചവെയിൽ. മുജീബ് പതുക്കെ അടുക്കളവാതിക്കൽ ചെന്നുനിന്നു. അവളുടെ കഴുത്തിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന വിയർപ്പുതുള്ളികൾ നൈറ്റിയുടെ നെഞ്ചിലെ വിടവിലേക്ക് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് അവൻ കൺചിമ്മാതെ നോക്കിനിന്നു.

“ഇത്താത്താ…” അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.

റസിയ ഒന്ന് ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പരിഭ്രമമുണ്ടായിരുന്നു. “നീ എന്താ മുജീബേ ഇവിടെ? വല്ലതും വേണോ?”

“ഒന്നുമില്ല… വെറുതെ.” അവൻ ഒന്ന് മടിച്ചുനിന്നു. “ഇത്താത്ത എന്താ ഇത്ര ആലോചനയിൽ?”

റസിയ കൈകൾ തുടച്ച് അവനടുത്ത് വന്നു. “എടാ… എനിക്കൊരു ഇന്റർവ്യൂവിന് വിളി വന്നിട്ടുണ്ട്. തിരുവനന്തപുരത്താണ്. വലിയൊരു പ്രൈവറ്റ് കമ്പനിയാ. എനിക്ക് പോകണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ഉപ്പയും ഉമ്മയും ഒറ്റയ്ക്ക് വിടില്ലല്ലോ.”

മുജീബ് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ എവിടെയോ ഒരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.

“ഞാൻ വരാം ഇത്താത്താ… നമുക്ക് പോയിട്ട് വരാം.”

അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിടർന്ന പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

“സത്യമാണോ? നീ വന്നാൽ എനിക്ക് ധൈര്യമാ. നമുക്ക് ഉപ്പയോടും ഉമ്മയോടും ചോദിച്ചു നോക്കാം.”

വൈകുന്നേരം ഉപ്പയോടും ഉമ്മയോടും മുജീബ് തന്നെ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു. മുജീബ് കൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട് അവർക്ക് വലിയ എതിർപ്പൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുജീബ് വേഗം ലാപ്ടോപ്പ് തുറന്ന് ട്രെയിൻ ടിക്കറ്റ് നോക്കി. പക്ഷേ, അവസാന നിമിഷമായതുകൊണ്ട് സ്ലീപ്പർ ക്ലാസ്സിൽ ഒരു സീറ്റ് മാത്രമേ കൺഫേം ആയുള്ളൂ.

“ഇത്താത്താ, ഒരു സീറ്റേ കിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ. മറ്റേത് വെയിറ്റിംഗ് ലിസ്റ്റിലാണ്.” അവൻ പറഞ്ഞു.

“സാരമില്ലടാ… ട്രെയിനിൽ കയറിയിട്ട് നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും വഴി നോക്കാം. ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തിരിക്കാലോ.” റസിയയുടെ വാക്കുകളിൽ പോകാനുള്ള തിരക്കായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം അവർ ഷൊർണ്ണൂർ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. റസിയ നല്ലൊരു ചുരിദാറായിരുന്നു വേഷം. യാത്രയുടെ ആവേശവും അല്പം പേടിയും അവളുടെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ തിരക്കിനിടയിലും മുജീബിൻ്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ആ രാത്രിയിലെ നീണ്ട യാത്രയെക്കുറിച്ചായിരുന്നു.
ഒരു സീറ്റ് മാത്രം…തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ട്രെയിൻ…അതിനിടയിൽ താനും ഇത്താത്തയും മാത്രം. അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ മിന്നൽപ്പിണർ പാഞ്ഞുപോയി.

ഷൊർണ്ണൂരിൽ നിന്ന് ട്രെയിൻ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ നല്ല