Chapter Title : ജവാൻ (Shahana)

പോകുന്നത്... ഏകദേശം പത്തുമാസമായില്ലേ.....ന്റെ മോനെയൊന്നു കണ്ണുനിറയെ കാണാൻ എത്ര ആഗ്രഹമുണ്ട്. ഇതെല്ലാംകൂടി ആലോചിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലൊരു വിങ്ങൽ..

മേജർ: സജിത്തിനു ഇത് ആദ്യമായതുകൊണ്ടാണ്..ഞാൻ ഇരുപത് വർഷമായി ഇവിടെ സർവീസ് ചെയ്യുന്നു.. അച്ഛൻ മരിച്ചിട്ട് ഒരുപിടി മണ്ണുവാരിയിടാൻ കൂടി പോകാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.ഒറ്റമോനാ ഞാൻ. നമ്മുടേതൊക്കെ ജീവിതമിങ്ങനെയാണെടാ .. ചിലപ്പോൾ തിരിച്ചുപോകുന്നത് ജീവനറ്റ ശരീരവുമായിട്ടായിരിക്കും..

ഒരു പട്ടാളക്കാരനുവേണ്ടതു അടിപതറാത്ത മനസ്സാണ്..എത്രയെത്ര പ്രതിസന്ധികൾ നമ്മൾ തരണം ചെയ്തിട്ടുണ്ട് ..മരണത്തെ വരെ മുഖമുഖം കണ്ടിട്ടില്ലെനമ്മൾ.അത്രയുംവരില്ലല്ലോ ഇതൊന്നും..

നമ്മുടെ കുടുംബം സംരക്ഷിക്കുന്നതുപോലെത്തന്നെയാണ് നമ്മൾ ഒരു രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് നമ്മൾ തളർന്നാൽ ഒരു കുടുംബവും തളർന്നു ഈ രാജ്യവും തളർന്നു..അതുകൊണ്ടു എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും ഉള്ളിലൊതുക്കി രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി പോരാടുക..അത് നമ്മളെപ്പോലത്തെ ഒരുപാട് കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഗുണം ചെയ്യും..

പിന്നെ എത്രയൊക്കെ രാജ്യത്തിനുവേണ്ടി ജീവനും ജീവിതവും കളഞ്ഞു പ്രയത്നിച്ചാലും പലരും പറയും പട്ടാളത്തിൽചേരുന്നത് മാസംകിട്ടുന്ന 30,000 രൂപക്കും ജോലിയിൽനിന്നും വിരമിച്ചാൽ മുടങ്ങാതെകിട്ടുന്ന മദ്യത്തിനും വേണ്ടിയാണെന്ന്. ഇങ്ങനെയുള്ളവന്മാരുടെ വായ അടക്കാൻ നമുക്കാവില്ലല്ലോ.. നമ്മളെപ്പോലെത്തവർ ജീവനും ജീവിതവും ജനങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ത്വജിക്കുമ്പോൾ അവരോർക്കണം നമുക്കുമുണ്ട് ഒരുകുടുംബം  എന്ന് .

'ജീവിക്കാൻ മറന്ന നിമിഷങ്ങൾ ആരറിയുന്നു '....ഇതെല്ലാം ആണ് ഒരു ജവാന്റെ ജീവിതം ...

നിനക്കറിയുവോ.... ഈ മഞ്ഞിലും മഴയിലും അടിപതറാതെ നിന്ന് യുദ്ധം ചെയ്‍തിട്ട് നാട്ടറിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ കിട്ടുന്നത്.. "കുപ്പിയുണ്ടോടാ" , "ഇനി എന്നാ .. തിരിച്ചുപോണെ ...?"...എന്നീ രണ്ടു ചോദ്യങ്ങളാണ് .....തകർന്നു പോയിട്ടുണ്ട് സജിത്തേ പലപ്പോഴും. ...അഹ് ...അതൊക്കെ പോട്ടെ ഇത് നമ്മൾ പട്ടാളക്കാരുടെ വിധി...

നീ വാ ഭക്ഷണത്തിനുള്ള അലാറം മുഴങ്ങുന്നു ..

വീട്ടിലെപ്പോലെയല്ല നേരത്തിനു ചെന്നില്ലെങ്കിൽ പട്ടിണി കിടക്കേണ്ടിവരും...

..സാർ പൊയ്ക്കോളൂ ..ഇപ്പൊ മൊബൈലിൽ റേഞ്ച് വന്നിട്ടുണ്ട് ഞാനൊന്ന് വീട്ടിലേക്കുവിളിക്കട്ടെ........

അവസാനിച്ചു...... .... ... .. .