Chapter Title : ജീവിതവും ജീവിത മാറ്റങ്ങളും 3 [മിക്കി]

വീണ്ടും അവന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് നിന്നു..

““ഞാനെ നിങ്ങൾടെ അനിയന്റെ കൂടെ പോയി കിടക്കാൻപോവ..! എന്നെ താലികെട്ടിയ നിങ്ങളെന്നെ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പൊ നിങ്ങളുടെ അനിയൻ ചെയ്യാൻപോവ..! എന്റെയൊപ്പം വന്നാൽ അനിയന്റെ കുണ്ണ എന്റെ പൂറിൽ കയറിയിറങ്ങുന്നത് കണ്ട് തനിക്ക് വാണം വിടാം..! വരുന്നെങ്കി എന്റെയൊപ്പം വ””

ഉറങ്ങി കിടക്കുന്ന അനീഷിന്റെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി ദേഷ്യത്തോടെയും പുച്ഛത്തോടെയും അത്രേം പറഞ്ഞ് നിർത്തിയ സേഷം അവൾ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു..

മുറിക്ക് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയതും വീണ്ടും അവളുടെ നോട്ടം പോയത് തന്റെ അമ്മായിയച്ഛന്റെ മുറിയിലേക്കാണ്.. അമ്മായിയച്ഛനും അമ്മായിയമ്മയും ഉറക്കമാണെന്ന് ഒരിക്കൽക്കൂടി ഉറപ്പുവരുത്തിയ സേഷം അവൾ അടുക്കളവാതിൽവഴി വീണ്ടും പുറത്തേക്കിറങ്ങി..

അതേസമയം…. അവളുടെ വരവും കാത്ത് സിറ്റൗട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അച്ചു… അവളിറങ്ങി വരുന്നത് കണ്ടതും അവൻ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു..

““എന്ത ചേച്ചി….. ആരേലും ഉണർന്നിട്ടുണ്ടൊ.?””

അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നപാടെ അവൻ സ്വല്പം ശബ്ദം താഴ്ത്തി അവളോട്‌ ചോദിച്ചു..

““ആരും എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല…. ആരും എഴുന്നേൽക്കുകയുമില്ല..!””

ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു..

““അതെന്താ.. ചേച്ചിക്കിത്ര ഉറപ്പ് ””

ഒരു സംശയത്തോടെ അവൻ ചോദിച്ചു..

അവന്റെ ആ ചോദ്യത്തിന് അതേ പുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചേർന്നുനിന്ന കൃപ.

““അനിയേട്ടന്റെ അച്ഛൻ ഷുഗറിന്റെ മരുന്ന് കഴിച്ചിട്ട കിടക്കുന്നെ.! അതുപോലെ അമ്മ… വാതത്തിന്റെ പ്രശ്നം ഉള്ളതുകൊണ്ട് കഷായം കുടിച്ചിട്ടാണ് അമ്മയും കിടക്കുന്നെ.! അതുപോലെ അനുമോൾക്ക് ഞാൻ പാലിൽ ഉറക്കഗുളിക പൊടിച്ച് കൊടുത്ത് ഉറക്കി കിടത്തിയേക്കുവ.! പിന്നെ അനിയേട്ടൻ… ഞാനവിടുന്ന് കൊണ്ടുവന്ന സ്കോച്ച് അടിപ്പിച്ച് ഓഫാക്കി കിടത്തിയേക്കുവ..! അതുകൊണ്ട് ഇനി ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല… ആരും എഴുന്നേൽക്കില്ല..””

‘ഇതൊക്കെ എന്ത്..’ എന്ന ഭാവത്തിൽ വളരെ ലാഗവത്തോടെ കൃപ അത്രേം പറഞ്ഞ് നിർത്തിയതും..

““എന്റെ പൊന്ന് കൃപേച്ചി.. സത്യംമ്പറ ചേച്ചിക്ക് ഷാർജയിൽ എന്നതാ ജോലി””

അവളോട്‌ വളരെ സീരിയസ്സായിട്ട് ചോദിക്കുന്നതുപോലെ അവനവളെ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു,,,

അതേസമയം തന്നെ കളിയാക്കിയതാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ കൃപ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ..

““ഇപ്പൊ ഞാൻ സത്യവും കള്ളവുമൊക്കെ പറയാൻ നിന്നാലെ നേരം വെളുക്കും..! പിന്നെ എന്നെ കുറ്റം പറഞ്ഞേക്കല്ല്””

അത്രേം പറഞ്ഞത് നിർത്തി അവളവന്റെ മുഖത്തേക്കുനോക്കി വീണ്ടുമൊന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു,,,,..

““വേണ്ട….