Chapter Title : ജെസ്സി മിസ്സ് 9 [ദുഷ്യന്തൻ]

സ്നേഹവും. ഇപ്പൊ എനിക്ക് എല്ലാവരും ഉള്ളപോലെ. എനിക്ക് സ്നേഹിക്കാനും എന്നെ സ്നേഹിക്കാനും ഇപ്പൊ ആളുകളുണ്ട്.

മിസ്സ് എല്ലാം ഒരു ആത്മഗതം പോലെ പാത്രത്തിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ പറഞ്ഞ് നിർത്തി. മിസ്സിൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിരഞ്ഞെങ്കിലും ആദ്യം ഇറ്റുവീണ കണ്ണീര് എൻ്റെ കണ്ണിൽ നിന്നാണ്.
ഞാൻ മിസ്സിൻ്റെ കൈവിരലുകൾ ക്കിടയിലൂടെ കോർത്ത് പിടിച്ചു.

മിസ്സ് എൻ്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. സാധാരണ മിസ്സിൻ്റെ മുഖത്തെ ഇരുൾ നിറഞ്ഞ വിഷാദം ഇപ്പൊ ഇല്ല. പകരം ഒരു പുഞ്ചിരി ആ ചുണ്ടിലുണ്ട്....

ഞാൻ: എന്താ മിസ്സ്. ഒരു സന്തോഷം , സാധാരണ കരഞ്ഞ് മെഴുവാറാണല്ലോ പതിവ്.

മിസ്സ്: ഞാൻ ഇപ്പൊ ഒറ്റക്കല്ലല്ലോ... എനിക്ക് നീയില്ലേ.. നീ പറയാറില്ലേ ഇനി കരയല്ലെന്ന്. So ഇനിയും എന്തിനാ ഞാൻ കരയുന്നെ?

ഞാൻ: നൈസ്.. നല്ല തീരുമാനം. പക്ഷെ ഒള്ളത് പറയാല്ലോ ജെസ്സിയെ. ജെസ്സി കരയുന്ന കാണാനും എനിക്ക് ഇഷ്ടമാ. മുഖം ഒക്കെ ചുവന്ന് തുടുത്ത് കുറച്ച് മുടിയൊക്കെ ഇങ്ങനെ വാരിയിട്ട്.. soo cute..

മിസ്സ്: എന്നാ നിനക്ക് കാണാൻ വേണ്ടി ഞാൻ എന്നും കരയാം.. മതിയോ.. അവൻ്റെ ഓരോ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങൾ . കളിയാക്കിയാ എനിക്ക് മനസ്സിലാവില്ലെന്നാണോ?

ഞാൻ: ഓ.. അങ്ങനെയെങ്കിൽ അങ്ങനെ.. എനിക്ക് തോന്നിയ കാര്യം ഞാൻ പറഞ്ഞെന്നെയുള്ളൂ.

മിസ്സ് ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് എൻ്റെ രണ്ടു കവിളിലും ചേർത്ത് പിച്ചിയിട്ട് പോയി.

പിന്നെ വലിയ സംഭവവികാസങ്ങൾ ഒന്നും നടന്നില്ല. കുറച്ച് നേരം ടിവി ഒക്കെ കണ്ടിട്ട് മിസ്സ് കിടക്കാൻ പോയി. ഞാൻ അൽപ്പനേരം കഴിഞ്ഞാണ് പോയത്. മിസ്സ് ഉറങ്ങാൻ വേണ്ടി വെയിറ്റ് ചെയ്തതാണ്. അല്ലേൽ ഞാൻ പോയി