Chapter Title : ജേർണലിസ്റ്റും എഡിറ്ററും [സിനിമാക്കാരൻ]
പോലെ അമർന്നു.
കട്ടിൽ ഇപ്പോൾ ഒരേ താളത്തിൽ കരകരന്നു. വിയർപ്പിന്റെ ഉപ്പുമണം, മണിക്കൂറുകളായി ശരീരങ്ങൾ ചേർന്നുകിടന്നതിന്റെ മണം എല്ലാം ഷീറ്റിലും ചുമരിലും അവരുടെ ചർമത്തിലും പറ്റിക്കിടന്നു.
താഴെ കിടന്ന അർജുൻ അവളെ നോക്കി. കറുത്ത കണ്ണുകൾ പാതിയടഞ്ഞു. മൂക്കിലൂടെ കനത്ത ശ്വാസം പുറത്തുവന്നു. കൈകൾ തുടകളിൽനിന്ന് മുകളിലേക്ക് കയറി; മുലകളിൽ പിടിച്ചു. തള്ളവിരലുകൾ മുലക്കണ്ണുകളിൽ ഇഴഞ്ഞതും അതിരയിൽനിന്ന് പെട്ടെന്നൊരു ശബ്ദം പുറത്തുവന്നു.
“ഫക്ക്… അർജുൻ, എനിക്ക്… എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല…” അവൾ പറഞ്ഞു.
അതേ സമയം അവൾ അരക്കെട്ട് കൂടുതൽ താഴേക്ക് അമർത്തി. തല പിന്നിലേക്ക് പോയി.
“പറ്റുന്നില്ലെങ്കിൽ നിർത്തിക്കോ,” അർജുൻ പറഞ്ഞു, അറിയാമെന്നൊരു ചിരിയോടെ.
അതിര കണ്ണുതുറന്ന് താഴേക്ക് നോക്കി. “നിർത്താൻ പറഞ്ഞാൽ നീ നിർത്തുമോ?”
“നീ ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ.”
“എന്നാൽ ഞാൻ ശരിക്കും പറയില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. “എന്നെ ഇങ്ങനെ തന്നെ പിടിച്ചിരിക്ക്.”
അർജുൻ അരയിൽ പിടിച്ച് അവളെ താങ്ങി. ഉച്ചസ്ഥായിയുടെ വിറയലുകൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ അവളെ അയാൾ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ പിടിച്ചുനിർത്തി.
“എന്നെ വിട്ടേക്കല്ലേ,” അതിര കണ്ണടച്ച് പറഞ്ഞു.
“വിടുന്നില്ല.”
“ഇനിയും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”
“നിന്റെ ശരീരം എന്നോട് എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്.”
“എന്റെ ശരീരം നിന്നോട് സംസാരിക്കുന്നത് ഒന്ന് നിർത്താൻ പറയ്,” അവൾ ചിരിച്ചും ശ്വാസംമുട്ടിയും പറഞ്ഞു.
ശ്വാസം അല്പം ശാന്തമായപ്പോഴാണ് അവൾ കണ്ണുതുറന്നത്. കറുത്ത, ഫോക്കസ് കിട്ടാത്ത കണ്ണുകൾ അയാളിലേക്ക് നോക്കി. അപ്പോഴേക്കും അർജുൻ അവളെ അരയിൽ പിടിച്ച് മുകളിലൂടെ മാറ്റി. ഒരു ഞെട്ടിയ ചിരിയോടെ അവൾ അയാളുടെ വശത്ത് മെത്തയിലേക്ക് വീണു. കാലുകൾ ഇപ്പോഴും വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“മുട്ടുകുത്തി നിൽക്ക്,” അയാൾ പറഞ്ഞു.
💬 Comments
View all comments