Chapter Title : കാലം കഴിഞ്ഞ് അമ്മയ്ക്ക് ഒരു വിശേഷം 1 [Vaisakh Murali]

ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കളിയായി പറഞ്ഞു: “എപ്പോഴും ഒരുപോലെ ആയാൽ ഒരു രസം ഇല്ലല്ലോ, അല്ലേ?

“നല്ലതാ, എനിക്കിഷ്ടമായി. ബ്ലൗസിന്റെ കഴുത്തിന് കുറച്ച് കൂടി ഇറക്കം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ അമ്മേടെ അമ്മിഞ്ച പഴം കാണായിരുന്നു.”

അമ്മ എന്റെ കൈ അടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു... “അങ്ങനെ ഇപ്പൊ എന്റെ പൊൻമോൻ കാണേണ്ടാ!”

ഞാൻ ആ കൈ പിടിച്ച് അമ്മയുടെ വയറിൽ പിടിച്ചു ചോദിച്ചു: “അമ്മേ, ഇപ്പൊ എന്താ, പണ്ടത്തെപ്പോലെ അരഞ്ഞാണം ഇടാത്തെ ?”

അമ്മ എന്റെ കൈ തിരിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു: “നിനക്ക് എന്തൊക്കെ അറിയണം!”

പറയമ്മേ.. അത് എന്ത് ചെയ്തു..

അതൊക്ക ഞാൻ തന്നാ ആൾക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു കൊടുത്തു...അമ്മ പറഞ്ഞു

അരിക്ക് മുകേഷ് ചാച്ചനോ..ഞാൻ ചോദിച്ചു

അമ്മ അല്പം ദേഷ്യമായി തലകുലുക്കി പറഞ്ഞു: “പിന്നെ അല്ലാതെ ആർക്ക് ”

അമ്മ ദീർഘശ്വാസം വിട്ട് പറഞ്ഞു:

അവന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞപോഴാ.. അവൻ ഇവിടെ രണ്ട് ദിവസത്തിന് മുൻപ് വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.. അമ്മ പറഞ്ഞു

അത് കേട്ടതും ഞാൻ അമ്മയുടെ മടിയിൽ നിന്ന് പതിയെ എഴുനേറ്റ് ചോദിച്ചു ഇവിടെയോ?..13 വർഷങ്ങളായിട്ട് നമ്മളെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ ആള് ഇപ്പൊ എന്തിനാ വന്നേ...

അത് തന്നെയാ ഞാൻ അവനോടും ചോദിച്ചേ.. അവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോ തന്നെ എനിക്ക് അങ്ങ് പെരുത്ത് കേറി... കണ്ണടച്ചുപൊണ രീതിലുള്ള ചീത്ത ഞാൻ അവനെ വിളിച്ചു...

..........

ഈ മുകേഷ് എന്റെ ചാച്ചൻ ആണ്. അച്ഛന്റെ ഒരേഒരു കൂടപ്പിറപ്പ്

ഞാൻ,അച്ഛൻ, അമ്മ, അച്ചാച്ചൻ,അച്ഛമ്മ, ചാച്ചൻ ഇത്രയും പേര് അടിങ്ങിയതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ കുടുംബം. എനിക്ക് ആറ് വയസ്സുള്ളപ്പോൾ തുടങ്ങി അച്ഛന് ചെറിയ ചെറിയ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. രണ്ടു വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, ഹൃദയബന്ധമായ മാറാത്ത രോഗമാണെന്ന് സ്ഥിരീകരിച്ചു...

പിന്നീട് അങ്ങോട്ട്‌, അച്ഛൻ മുഴുവനായി കിടപ്പിലായി....

ഏതാണ്ട് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ— അതായത് എനിക്ക് പത്ത് വയസ്സായപ്പോൾ—അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ വിട്ടുപോയി.

മരണം അകാലത്തിൽ തന്നെയെങ്കിലും, അച്ഛൻ കുറെ നാളായി കിടപ്പിലായിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളെല്ലാവരെയും മരണവുമായി മാനസികമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടിരുന്നു....

..........

അച്ഛൻ മരിച്ചതിന്റെ പതിനാറാടിയന്തരം കഴിഞ്ഞ്, ബന്ധുക്കൾ എല്ലാം പോയതിനുശേഷം, അച്ചാച്ചൻ ഞങ്ങളെല്ലാവരെയും ഒരുമിച്ച് വിളിച്ചു…..

എന്നിട്ട് അച്ചാച്ചൻ അമ്മയെ നോക്കി