Chapter Title : കാലത്തിന്റെ വിത്തുകൾ [ഭീം]

ശീൽക്കാര ശബ്ദം നാലു മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.ശ്വാസമെടുക്കാൻ കാത്തു നിൽക്കാതെ വീവയും അരുണിമയുടെ ചുണ്ടുകൾ വിഴുങ്ങി.തേനിനെ തോല്പിക്കുന്ന മധുരമുള്ള ഉമിനീർ തുള്ളികളെ പരസ്പരം ഊറ്റി കുടിച്ചു.
അല്പ ശ്വാസത്തിനു വേണ്ടി അവരുടെ ചുണ്ടുകൾ വേർപെടുത്തികിതച്ചു.
അരുണിമ വീവയുടെ കണ്ണുകളിൽ വികാരത്തോടെ നോക്കി.അറുപത്തഞ്ചു കിലോയോളം ഭാരമുള്ള ഒരു കാമ ദാഹി മുകളിൽ കിടന്നിട്ടും ഒട്ടും ഭാരം തോന്നാത്തതിൽ വീവക്ക് അത്ഭുതം തോന്നി.
'എന്താടീ... ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?'
വീവ അനുരാഗിയായി ചോദിച്ചു.
'ഈ ആവേശം കണ്ടാൽ എനിക്കു മുന്നേ ... നീ ആരുടെയെങ്കിലും മുഴുത്തകുണ്ണ അടിച്ച് കയറ്റി പൂറു പൊളിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നല്ലോടി മോളെ...'
'പോടി മൈരെ. കുണ്ണ കേറ്റാൻ കൊതിച്ചു നടക്കേല്ല ഞാൻ.രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞില്ലേടീ... നമ്മൾ ഒത്തു കഴിയുന്നു. ഇന്ന് നീ, നിന്റെ ശിവേട്ടനെ കണ്ടപ്പോൾ ആ കുത്തിക്കഴപ്പ് എന്നോട് കാണിച്ചു.അപ്പോഎനിക്കും നല്ല മൂഡായിപ്പോയി.'
'ഹ ...ഹ...ഹ... അതേടി എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അനുരാഗത്തിന്റെ വിത്തുപാകിയിട്ട് മിണ്ടാതെ നടക്കുന്നു ആ മൈരൻ. രണ്ടാഴ്ച ആയേയുള്ളു വന്നിട്ട് ,എന്നും കാണുന്നതാണ്. എന്നാലും ഇന്ന് കാശ് തരാൻ വന്നപ്പോൾ ഒന്നാടി പോയതാടി ഞാൻ.'
അങ്ങനെ പറയുമ്പോഴും അവളുടെ ശബ്ദം വികാരത്തിനടിമപ്പെട്ടിരുന്നു.
വീവയുടെ ബ്രായുടെ ഹൂക്ക് വിടുവിച്ചിട്ട് അരുണിമഊരിയെടുത്തു. വിളഞ്ഞനെൽകതിരിന്റെ ഛായം തേച്ച ആ താഴികക്കുടങ്ങളിൽ ആർത്തി പിടിച്ച് നോക്കി അവൾ.
'വൗ... എന്റെ പൊന്നുമോളെ ... ഇതെന്താടീ ... പൂറിച്ചീ... ഈശ്വരാ... ഇത്രനാളും ഒത്ത് ഒരു കട്ടിലിൽ കിടന്നിട്ടും ഈ പാൽകുടങ്ങളെ ഇന്നാണല്ലൊ കണ്ണു നിറച്ചൊന്നു കാണാൻ കഴിഞ്ഞത്.'
മുലക്ക് നടുക്കായി പത്ത് രൂപാതു
ട്ടിന്റെ വലിപ്പമുള്ള ബ്രൗൺ നിറത്തിനു നടുക്കായി തുറിച്ച് നിൽക്കുന്ന